Απέναντι στην κατά Orwell «εγκληματόπαυση»

Αν ενδιαφέρεται κανείς να δοκιμάσει τις γνώσεις του στον Οργουελισμό, δηλαδή στις προ 70 ετών διορατικές εκτιμήσεις του George Orwell, έχει μία καλή ευκαιρία με test επί της επικαιρότητας: να ερμηνεύσει τα τεκταινόμενα με το περίφημο τείχος στα νότια σύνορα των ΗΠΑ.

Σίγουρα, πρόκειται για περιπεπλεγμένη υπόθεση. Δεν είναι καθόλου εύκολο να βγάλει κανείς άκρη.

Δεν είναι καθόλου εύκολο να καταλήξει κανείς σε εδραία συμπεράσματα. Δεν είναι καθόλου εύκολο, όμως, να κάνει και από την πλευρά του κάτι απαραίτητο: να θέσει σε αμφιβολία τα προηγούμενα συμπεράσματά του. Ιδίως, εκείνες τις «σίγουρες» θεωρίες/πληροφορίες…

Πρόκειται, σαφώς, για χάος. Χάος ψεμάτων, ανακατεμένων με βαριές αλήθειες. Μαζί, πάνε και οι καθιερωμένες μπλόφες. Πώς να βγάλει κανείς άκρη;

Μια πρώτη καλή ιδέα, πιστεύω, είναι να αρχίσουμε από κάποιο ερώτημα που έχει αναπόδραστη απάντηση. Έχουμε, λοιπόν, και λέμε:

[1] Η προεκλογική εξαγγελία Trump για “wall” έχει χαρακτηρισθεί ρατσιστική.

[2] Οι Δημοκρατικοί, τώρα, προτείνουν υπερηφάνως “smart and effective” (έξυπνες και αποτελεσματικές) λύσεις για την ασφάλεια των συνόρων.

[3]  Ερώτηση: γιατί το τείχος του Trump είναι ρατσισμός, ενώ οι λύσεις των Δημοκρατικών δεν είναι ρατσισμός;

«Η διπλή σκέψη είναι η ικανότητα να έχεις ταυτόχρονα δύο πεποιθήσεις αντιφατικές μεταξύ τους και να παραδέχεσαι και τις δύο» –η ίσως σχετική πρόβλεψη του οργουελικού μυθιστορήματος επιστημονικής φαντασίας «1984».

Επισήμανση: το πρόβλημα ΔΕΝ είναι με αυτούς που έχουν κάποια σοβαρή απάντηση στην ως άνω ερώτηση. Μόνον που «μη σοβαρή» απάντηση είναι η «επειδή ο Trump είναι ρατσιστής». Πρόκειται για –πώς το λέγαμε παλιά;–  «λήψη του ζητουμένου». Σωστά;

Επεξήγηση:  το πρόβλημα είναι με αυτούς που ΔΕΝ έχουν κάποια σοβαρή απάντηση στην ως άνω ερώτηση, και ταυτόχρονα ΔΕΝ βλέπουν την αντίφαση και τη σημασία της. Δεν βλέπουν, δηλαδή, την αναπόδραστη ανατροπή στις μέχρι τώρα πεποιθήσεις τους.

Μια άλλη καλή ιδέα, είναι να αρχίσουμε από το κυριότερο ερώτημα. Τουτέστιν: να δούμε τις προτεραιότητες. Φυσικά, σκεπτόμενοι απροκατάληπτα.

Να δώσουμε απάντηση, δηλαδή, επί του προκειμένου, στην βασική ερώτηση: «ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;» Κάνοντας και μία ανθρωπίνως δυνατή προσπάθεια να την διαχωρίσουμε σαφώς από την παρακάτω: «ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;»

Για περισσότερα: «Τί θα έλεγε ο Orwell στον Trump;» (6.1.19 –ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ φ.1628/10.1.19)

Αξίζει να δούμε προσεκτικά την σχετική απάντηση των Δημοκρατικών, όπως προκύπτει από το γνωστό (8.1.19) τηλεοπτικό μήνυμα των Pelosi-Schumer. Και είναι –στα Αγγλικά– μονολεκτική: Trump. Να το κατηγορητήριο:

[1] Έκλεισε την κυβέρνηση –το γνωστό “shutdown”– και μάλιστα χωρίς κάποια λογική (“senseless”).

[2] Παραπληροφορεί (“misinformation”) και μάλιστα με μοχθηρία (“malice”).

[3] Φτιάχνει έναν τοίχο δαπανηρό και αναποτελεσματικό (“expensive and ineffective”), κι ενώ μάλιστα είχε πει ότι θα τον πλήρωνε το Μεξικό.

[4] Αρνείται τις «έξυπνες και αποτελεσματικές» λύσεις των Δημοκρατικών για την ασφάλεια των συνόρων.

Και, εν τέλει: [5] Κατασκευάζει (“manufacturing”) μία κρίση.

Επί της ουσίας, δηλαδή, οι Δημοκρατικοί βλέπουν κάποιο σημαντικό πρόβλημα, αλλά όχι στις διαστάσεις που προβάλλει ο Πρόεδρος, σκορπώντας –κατ’ αυτούς– φόβο (“fear”) στους πολίτες.

Πάντως, βλέπουν λύσεις. Και, με βλοσυρό ύφος, έως άγριο, προτείνουν επιτακτικά, και …εναντίον των προεδρικών μεθοδεύσεων, υπερκομματικές (“bipartisan”) νομοθετικές πρωτοβουλίες…

Αν πάμε στην άλλη πλευρά, [θυμίζω: είμαστε στην βασική ερώτηση: «ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;»], αξίζει να προσέξουμε ότι ο Πρόεδρος Trump αποφεύγει επιμελώς να επαναλάβει την επιγραμματική θέση του επί του ευρύτερου προβλήματος: “drug-infested nation” (έθνος μολυσμένο από ναρκωτικά).

Προφανώς, αυτό έχει κάποια σημασία. Έχει σημασία, επίσης, ότι δεν του το καταλόγισαν οι –βλοσυροί κατά τα άλλα– εκπρόσωποι των Δημοκρατικών.  Έχει σημασία ότι δεν αμφισβήτησαν π.χ. τους αθρόους θανάτους από fentanyl –70.000 νεκροί το χρόνο.

Συνεπώς, τα πράγματα απλοποιούνται πολύ, αν πρώτα μας φύγει η περιέργεια: είναι ή δεν είναι; Και, κατά το γνωστόν, δεν υπάρχει «ολίγον έγκυος»…

Στη συνέχεια, κάθε ενδιαφερόμενος, για κάθε ένα από τα δύο ενδεχόμενα, μπορεί –αναλόγως– να κάνει τις εκτιμήσεις του. Αξιολογήσεις θέσεων, ερμηνείες συμπεριφορών. Προβλέψεις.

Αν, πάλι, χρειάζεται να κάνουμε μία γερή ανασκόπηση, ίσως θα ήταν χρήσιμο να δώσει ο καθένας μας την απάντησή του σε κάποια ερωτήματα που έχουν από καιρό τεθεί από τον ταπεινό υπογράφοντα.

Πού πηγαίνει η Αμερική ; (25.8.16 –Φ.τ.Κ. φ.1511/8.9.16)

Ποιος αγιάζει τα μέσα του Προέδρου Trump; (29.8.17 –φ.1559/31.8.17)

Τί θα ήταν μετάλλαξη του καπιταλισμού; (4.11.18 –φ.1619/8.11.18)

Μετά τις midterms, τί; (11.11.18 –φ.1620/15.11.18)

Εν ολίγοις, χρειάζεται να δούμε καλά ΤΙ σερβίρεται και ΠΩΣ σερβίρεται.

Κατά τα άλλα, σύμφωνα με τον Orwell, «Εγκληματόπαυση είναι η ικανότητα να σταματάς αυτόματα, σαν από ένστικτο, στο κατώφλι μιας επικίνδυνης [σημ. δηλαδή αιρετικής] σκέψης». Μία περίτεχνη προσπάθεια επιβολής τέτοιας εγκληματόπαυσης, είναι το τηλεοπτικό μήνυμα των Δημοκρατικών. Επιδέξια, σταματούν σκέψεις του τηλεθεατή.

Παρακάτω: «Η λεπτομερής διανοητική αγωγή, στην οποία υποβάλλεται ως παιδί, (…) τον κάνει να μη θέλει και να μην μπορεί να σκεφθεί πολύ βαθιά για ο,τιδήποτε». Μήπως, κάποιος από όλους αυτούς τους περιώνυμους, είναι πρόθυμος για βαθυστόχαστες αναλύσεις του σοβαρού ζητήματος; Ρητορική η ερώτηση –σαφώς.

Με όλα αυτά, βέβαια, δοκιμάζονται και οι δικές μας νοητικές δεξιότητες. Κάπως έτσι, όμως, φθάνουμε στο κρίσιμο και χρήσιμο –για εμάς τους Έλληνες– ερώτημα: αυτό που υπεδείκνυε η πατρική προειδοποίηση «Προσέξτε μην αφήσετε ποτέ να σας κάνουν τα μυαλά κιμά» έχει εισακουσθεί ή όχι; Πιο πέρα: τι ΑΚΡΙΒΩΣ σημαίνει «τα μυαλά κιμάς»; Παρακάτω και τέλος: σε ποιους απευθυνόταν ο αλησμόνητος Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος;

Κόρινθος 13 Ιανουαρίου 2019

Κώστας Τζαναβάρας

Τί θα έλεγε ο Orwell στον Trump;

Dear Donald,

Νήπιο ήσουνα, κάπου τριών χρόνων, όταν εκδόθηκε το βιβλίο μου «1984», ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας. Πολλοί, αναγνώρισαν σε αυτό προφητικά στοιχεία, στο βασικό θέμα: την ακραία καθυπόταξη της προσωπικής σκέψης από τους μηχανισμούς ενός απρόσωπου συστήματος.

Άλλοι, πάλι, εστίασαν την προσοχή τους εκεί που πράγματι αστόχησα στις προβλέψεις μου. Περιέγραφα αυτόν τον μηχανισμό ως «Κόμμα». Αυτό επέβαλλε, δίκην διεστραμμένης αστυνομίας, το ασφυκτικό κλίμα ελέγχου στους πολίτες. Μαζί, και στα ίδια τα μέλη του.

Δεν έγινε κάτι τέτοιο παλιομοδίτικο, ούτε από άλλο φορέα. Κι αν έβρισκες τον χρόνο να διαβάσεις το βιβλίο, κι εσύ πιθανότατα θα παρασυρόσουνα από αυτή την αστοχία. Και θα έβγαζες λάθος συμπεράσματα.

Στην πράξη, πράγματι, δεν υπήρξε αστυνομικής μορφής έλεγχος. Υπήρξε, όμως, ακόμη πιο ισχυρός μηχανισμός ισοπέδωσης του ατόμου, εκφυλισμού της σκέψης στην ουσία, μέσω ενός απρόσωπου μηχανισμού συμμόρφωσης. Το ίδιο το σύστημα, χωρίς κανένα κεντρικό έλεγχο, επιβάλλει κανόνες και συμμορφώνει τους πάντες. Η λεγόμενη «κορρεκτίλα».

Είναι φυσικός μηχανισμός, είναι φυσική διεργασία. Είναι μηχανισμός αυτοτροφοδοτούμενος. Είναι αβίαστη φυσική κατάληξη της επικράτησης αντιλήψεων που βλέπουν μόνον υλιστικά την ανθρώπινη ζωή. Είναι φυσική κατάληξη, αν το θες, και της εξέλιξης της τεχνολογίας. Διαρκώς μειώνεται ο ανθρώπινος παράγοντας στα πάντα. Ατροφεί, έτσι, ο εγκέφαλός μας.

Σαν φυσικός μηχανισμός, μάλιστα, αυτό το απρόσωπο σύστημα, είχε τη σοφία να επιτρέψει ποικιλία απόψεων, αλλά μέσα στα δικά του όρια. Επίσης, επέτρεψε κατά καιρούς θνησιγενείς επαναστάσεις.

Και είναι τόσο ισχυρό αυτό το απρόσωπο σύστημα, που είναι ικανό να λιώσει τελικά ακόμη και τον Πρόεδρο της υπερδύναμης. Είναι πανίσχυρο σύστημα, αλλά νικιέται. Με τρόπο.

Dear Donald,

Σαν Αμερικανός, βέβαια, όλα αυτά τα βλέπεις σαν αμπελοφιλοσοφία. Ίσως δεν βλέπεις καν το απλούστατο: είσαι απαράδεκτη παραφωνία στο κλίμα συμμόρφωσης. «Όσο πιο έξυπνος είναι κανείς, τόσο λιγότερο φυσιολογικός».

Θέλεις, λοιπόν, χειροπιαστά πράγματα. Θέλεις ό,τι αφορά το ΤΩΡΑ. Θέλεις απολύτως Εφαρμοσμένη Φιλοσοφία –κι αν. Θέλεις λύσεις.

Κάπως έτσι –μου επιτρέπεις!– ξεχνάς τι είχες πει εσύ ο ίδιος στην κρισιμότερη προεκλογική ομιλία σου. Ήταν στο West Palm Beach, FL, στις 13 Οκτωβρίου του ’16, που είχες χαρακτηρίσει εαυτόν “Insider” –προνομιούχο του συστήματος δηλαδή.

Τώρα που διαβάζεις αυτό το γράμμα μου, μπορεί να θυμηθείς ότι εκείνες τις μέρες ήσουνα μία «σφαγμένη» υποψηφιότητα. 

Είχες θυμηθεί δημοσίως τους φίλους σου που σε είχαν προειδοποιήσει για «Κόλαση». Εξήγησες δημοσίως γιατί το σύστημα σε στοχοποίησε τόσο έντονα. Εξέθεσες δημοσίως τα προσωπικά σου κίνητρα, μίλησες δημοσίως για ανταπόδωση στην πατρίδα που σου έδωσε τόσα πολλά.

Πολύ φοβάμαι, όμως, ότι δεν θα θυμηθείς το [εννοείται: για μένα!] πιο βασικό που είπες. Μίλησες για μάχη για τον ίδιο τον πολιτισμό μας. Το ξέχασες. Ε λοιπόν, τώρα είναι η ώρα για να καταλάβεις και τι είπες ΤΟΤΕ και τι ακριβώς συμβαίνει ΤΩΡΑ. Το τονίζω: ακριβώς.

Το δεύτερο, το είπες ο ίδιος προ ημερών στο υπουργικό σου συμβούλιο: “They didn’t get what I was saying” (δεν καταλάβαιναν τι τους έλεγα). Να σου πω γιατί: αυτά που λες είναι γι’ αυτούς η «παλαιόσκεψη» που αναφέρω. Έχουν τόσο συνηθίσει στην «Νέα Ομιλία» που προδιέγραψα, ώστε τους είναι αδύνατον να καταλάβουν τι λες. «Στη Νέα Ομιλία δεν ήταν δυνατό να παρακολουθήσεις μιαν αιρετική σκέψη, πέρα από την αντίληψη ότι ήταν αιρετική».

Να στο πω κι αλλιώς: δεν είναι “Obstructionists”(κωλυσιεργοί), όπως τους χαρακτηρίζεις. Τους είναι αδύνατον να συμφωνήσουν μαζί σου. Κι αν δεν μπορείς να διακρίνεις τη λεπτή διαφορά, ανάμεσα σε αυτά τα δύο, τότε το πράγμα σοβαρεύει επικίνδυνα…

Dear Donald,

Δεν είναι κωλυσιεργοί, είναι παγιδευμένοι. Δες την κρίσιμη διαφορά. Ο κωλυσιεργός έχει πρόθεση, ο παγιδευμένος είναι –σχεδόν– αθώος. «Δείχνουν θρασύτητα στην ηθελημένη διαστροφή των γεγονότων», πράγματι. Αλλά, τώρα πια, δεν λένε ψέματα –τα πιστεύουν.

Ο κωλυσιεργός, συνεχίζω, δεν παίρνει από λόγια. Ο παγιδευμένος, παίρνει από κατάλληλα λόγια. Κι όλο το μυστικό, είναι ποια θα ήταν τα κατάλληλα.

Ακατάλληλα λόγια, προφανώς, είναι αυτά που χρησιμοποιείς. Αλλιώς, με όσα έχεις κάνει, αντί για «κόκκινο πανί» που σε έχουν, θα σε είχαν «θεό τους». Πάρ’το και σαν κομπλιμέντο –έστω ξινόγλυκο.

Κατάλληλα λόγια, λοιπόν, θα ήταν αυτά που θα τους ξαναδίνουν συνείδηση. Αυτά που θα τους κάνουν, γλυκά-γλυκά, να εγκαταλείψουν τις προκαταλήψεις της σκέψης τους, Να σκεφθούν όχι με ταμπέλες και κανόνες, αλλά πάνω στην πραγματικότητα. Ελέγχοντας, τουτέστιν, τις ταμπέλες και τους κανόνες.

Ταυτόχρονα, θα διαλύσουν τη χρόνια σύγχυση. Θα μάθουν να διακρίνουν. Έννοιες, θέματα, ερωτήματα. Θα ξεχωρίσουν, κυρίως, το ΤΙ από το ΠΩΣ.

Dear Donald,

Υποθέτω ότι περιμένεις παράδειγμα, και μάλιστα στο ζέον θέμα με το τείχος. Υποθέτω, επίσης, ότι περιμένεις κάτι απλό. Και καλά κάνεις.

Η λύση, λοιπόν, είναι απλή. Θα πας τη συζήτηση ξανά στην αρχή: ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ; Και θα ξεχωρίσεις αυστηρά τη συζήτηση για την άλλη βασική ερώτηση: ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Όλο το μυστικό για να φτιάξεις το τείχος σου, δηλαδή, είναι να φτιάξεις πρώτα ένα τείχος ανάμεσα στα δύο αυτά ερωτήματα. Κι αυτό το τείχος, το νοητό, θα το σεβαστείς πρώτος. Δεν θα ξεκινάς τη συζήτηση με το συμπέρασμά σου. Ούτε καν θα βάζεις τις αντίστοιχες απαντήσεις σου στο ίδιο κείμενο. Έχει σημασία. Καίρια.

Οι Ευρωπαίοι αμπελοφιλόσοφοι, το έλεγαν «κατηγορία του πέρατος» –αλλά καλύτερα άσ’το για την ώρα.

Dear Donald,

Αν θες να με ακούσεις, λοιπόν, θα κάνεις ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ συζήτηση για το πρόβλημα με την λαθραία μετανάστευση, με τη διακίνηση ναρκωτικών, με την διακίνηση fentanyl. Για το πρόβλημα με τη φύλαξη των συνόρων, για την «τρύπα» στη νομοθεσία για τους παράνομους μετανάστες.

Χειροπιαστά στοιχεία. Κόστος. Κόστος σε χρήμα, κόστος ανθρώπινο. Ανθρώπινες ζωές –το κυριότερο. Όλα τεκμηριωμένα και παραστατικά. Μην ξεχάσεις να παρατηρήσεις τα πρόσωπά τους να χλωμιάζουν καθώς θα γειώνονται.

Θα σε εντυπωσιάσει το πώς, μία τέτοια συζήτηση, θα απλουστεύσει το παρακάτω. Οι λύσεις θα φανερωθούν. Θα φανερωθεί και τι δεν είναι λύση. Θα φανερωθεί τι ύψους ποσά αξίζει να διατεθούν. Όλα θα γίνουν απλά.

Θα σου δώσω και ένα ακόμη μυστικό. Αλλά λίγο σε γρίφο. Δώσε βάση: «Έπρεπε να τους αποκαλείς όλους “συντρόφους” –αλλά με μερικές γυναίκες χρησιμοποιούσες το “κυρία” ενστικτωδώς».

Οι «συντρόφισσες» σκέπτονται την αντιπαράθεση, οι κυρίες σκέπτονται τον κόσμο που θα ζήσουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Και, σαν καλές νοικοκυρές, ξέρουν να κάνουν κάτι που εσύ όχι μόνο δεν ξέρεις, αλλά ούτε πρόκειται ποτέ να μάθεις. Ξέρουν πώς να «το σερβίρουν».

Σου φθάνει, εν ολίγοις, μία τέτοια Κυρία, με το «κ» κεφαλαίο και bold, σε απλώς καλούτσικο πόστο «απέναντι». Καλούτσικο, νομίζω, θα έφθανε. Πόσο μάλλον…

Sincerely yours,

George

Κόρινθος 6 Ιανουαρίου 2019

Ο καταγράψας

Κώστας Τζαναβάρας

Υ.Γ. Με τις ευχές μου, κάποια στιγμή,

και πάνω από το 26.915,35

Τι είναι υπεροπλία στις μέρες μας;

Ο αλησμόνητος Νίκος Καλογερόπουλος έβρισκε συχνά ευκαιρία να υποδείξει χαμογελαστός ότι «Δεν μπορείς να βρεις την Φρόσω, αν δεν ξέρεις ποια είναι η Φρόσω». Ήταν μία από τις απλές κουβέντες του που σε έβαζαν σε μονοπάτια της Φιλοσοφίας –χωρίς να το πολυκαταλάβεις. Σε γόνιμα μονοπάτια.

Αντίστοιχα, για να κρίνει κανείς τις σημερινές γεωστρατηγικές ισορροπίες και συσχετισμούς, χρειάζεται επαρκή απάντηση στο ερώτημα του τίτλου. Αν δεν έχει κάτι τέτοιο, κινδυνεύει να «κρίνει» είτε καθ’ υπόδειξιν, σύμφωνα με τις επιθυμίες των προπαγανδιστών, είτε με πεπαλαιωμένα κριτήρια.

Είναι απλό να σκεφθούμε π.χ. ότι τα πυρηνικά όπλα δεν δίνουν πιά υπεροπλία. Η ισορροπία του τρόμου ακυρώνει την χρήση τους. Πώς –λόγου χάριν– να  πυροδοτήσουν έναν πύραυλο οι Αμερικανοί εναντίον των Ρώσων, όταν αυτό θα σημάνει άμεση απάντηση από την Μόσχα;

Λίγο πιο δύσκολο είναι να σκεφθούμε εκτός των ορίων των πολέμων και των οπλισμών. Πώς μπορεί να απειλήσει με πόλεμο ένα ισχυρό κράτος, εάν –εάν!– αυτός ο πόλεμος θα σημάνει την κατάρρευση του χρηματιστηρίου του; Ή αν –αν!– αυτός ο πόλεμος θα πλήξει καίρια μία σημαντική επιχείρηση της χώρας του;

Ποιος Αμερικανός Πρόεδρος θα κηρύξει έναν πόλεμο, αν –αν!– αυτός πρόκειται να ενισχύσει το αντίπαλο κόμμα στις προσεχείς εκλογές;

Όσο κι αν –αν!– όλα αυτά φαίνονται θεωρητικολογία και υποθέσεις, οι σημερινοί πόλεμοι κρίνονται από τις αναμενόμενες συνέπειες. Στρατιές υπηρεσιών και συμβούλων «τρέχουν» μοντέλα προσομοιώσεων που υπολογίζουν ζημίες και οφέλη ενός οιουδήποτε εγχειρήματος. Όχι μόνο πολέμου στρατιωτικής μορφής. Οποιασδήποτε σημαντικής ανταγωνιστικής ενέργειας.

Αντίστοιχες ανταγωνιστικές αντιπαραθέσεις υπάρχουν στο εσωτερικό κάθε φορέα, οποιασδήποτε μορφής. Οποιαδήποτε ενέργεια που κατέληξε σε φιάσκο, μπορεί –μπορεί!– να ήταν μία απλή τρικλοποδιά ενός «Νο 2» που εποφθαλμιά την θέση που θα χηρεύσει υπό το βάρος του φιάσκου. Τα λεγόμενα «συντροφικά μαχαιρώματα» –γνωστά πράγματα.

Ζούμε –εν ολίγοις– σε έναν ακραία ανταγωνιστικό κόσμο, και μάλιστα παγκοσμιοποιημένο. Δεν είναι απλό σχήμα λόγου το «φαινόμενο της πεταλούδας». Δεν είναι μόνον σόφισμα η σκέψη «Το πέταγμα μιάς πεταλούδας στην Μογγολία μπορεί να προκαλέσει πλημμύρα στην Κένυα». Είναι πράγματι τόσο ευαίσθητα τα χαοτικά συστήματα της εποχής μας, ώστε μία εξαιρετικά μικρή διαταραχή σε ένα σημείο μπορεί –μπορεί!– να προκαλέσει πολύ μεγαλύτερες επιπτώσεις σε ένα τελείως άσχετο σημείο.

Ευρύτερα, πάντα στην Ιστορία της ανθρωπότητας η γνώση έδινε την υπεροπλία. Ακόμη και η γνώση ότι ο παλιός πανίσχυρος «βασιλιάς» είναι πιά «γυμνός». Όλες οι Ρώμες πέφτουν κάποτε, ως γνωστόν. Κυρίως από εσωτερικά προβλήματα, ως επίσης γνωστόν.

Ως Έθνος, ως Ελλάδα, χάνουμε μάχες την μία μετά την άλλη. Δυστυχώς. Ο αδίστακτος ευνουχισμός του ΟΧΙ στο καλοκαιρινό δημοψήφισμα σήμανε την ολική υποταγή στα κελεύσματα των δανειστών, προεξαρχούσης της Γερμανίας. Είχε προηγηθεί η απερίγραπτη οπερέτα της «σκληρής διαπραγμάτευσης». Και η «αριστερή παρένθεση» είχε αναλάβει να εξαγνίσει την κραυγαλέα αποτυχία των προηγουμένων στην «δημοσιονομική προσαρμογή», στην εφαρμογή των δύο πρώτων Μνημονίων.

Υπό αυτές τις συνθήκες, προβάλλει γραφικό να ισχυρίζεται κανείς ότι η επόμενη υπερδύναμη του πλανήτη μας είναι η Ελλάδα. Και μάλιστα η πιο ισχυρή και ηθική υπερδύναμη που υπήρξε ποτέ. Η υπερδύναμη της γνώσης, στην εποχή του παγκοσμιοποιημένου χάους. Σωστά;

Κόρινθος 31 Δεκ. 15

Κώστας Τζαναβάρας

Άρθρο στη ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ. φ.1479/16.1.16

Επαναλαμβάνεται λόγω επικαιρότητος.

ktz -Plan B

 

Εβδομαδιαίο διάγγραμμα DJIA, εικοσαετίας, σε λογαριθμική κλίμακα. 

Εβδομαδιαίο διάγγραμμα DJIA, από το 1928, σε λογαριθμική κλίμακα. 

Μέχρι 21.833,80 είναι ευκαιρία.

Παρακάτω, αμαρτία…

23 Δεκεμβρίου 2018

Κώστας Τζαναβάρας

Ηρώ Καραμανλή : Κάποτε, θά μιλήσω ἔξω ἀπό τά δόντια.

Ηρώ Καραμανλή

Κάποτε, θά μιλήσω ἔξω ἀπό τά δόντια. Θά ΄ναι νύχτα βαθιά κι ὁ κόσμος ἀνυποψίαστος θά βολτάρει μέσα στά ὄνειρα του. Ἔτσι θά ἔχω ὅλο τό χρόνο νά ἀποκαλύψω ἐκεῖνο τό κάθαρμα, πού σέ μιά στιγμή λιποψυχίας, μοῦ ἅρπαξε ὅ,τι πολυτιμότερο εἶχα….

Ἀλλά τώρα γιά νά μήν μακρηγοροῦμε, θά σᾶς τά πῶ ἕν ὀλίγοις, καί μιᾶς κι ὅλες οἱ ἱστορίες ξεκινοῦν ἀπό κάπου, αὐτός ἦρθε καί στάθηκε μπροστά μου, «γιατί μέ κοιτάζεις ἔτσι;» τόν ρώτησα, «ἐπειδή τό κάλλος εἶναι ἡ καλύτερη συστατική ἐπιστολή» μού ἀπάντησε ἀριστοτελικά, κι ἔτσι ἀρχίσαμε… ἀλλά κατά τό παράδοξον του πράγματος, καί πρίν προλάβει νά τελειώσει ἡ μέρα, εἶχε ἐξαφανιστεῖ.

Ὁ ἄθλιος!

Γιατί δέν ἦταν μόνο αὐτό. Τήν ἑπομένη τῆς ἐξαφάνισής του, ἀνακάλυψα πώς αὐτή ἡ ἄλλη πού γιά χρόνια ὑπῆρξα, εἶχε φύγει μαζί του. «Ποιά εἶμαι λοιπόν τώρα;» σκέφτηκα μές τόν πανικό μου, ἤ «ποιά ἤμουν τόσα χρόνια;», ἐρωτήματα οὐσιαστικά πού δέν κατάφεραν ν΄ ἀπαντηθοῦν μέχρι καί σήμερα…

Ὥσπου ἀνακαλύπτεις πώς δέν χρειάζεται παρά μιά στιγμή ν΄ ἀντιληφθείς ὅτι οἱ ἀναζητήσεις σου γιά τό ποιός εἶσαι, θά καταλήγουν πάντα στό ἴδιο συμπέρασμα: κάθε φορά, εἶσαι ἕνας ἄγνωστος!…

[Εὐπρεπεῖς Ἔρωτες]

16 Δεκεμβρίου 2018

Για την αντιγραφή,

Κώστας Τζαναβάρας

ΦΙΛΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ - Iδεολογία για την Ελληνική Αναγέννηση

Ελληνική Αναγέννηση είναι το θετικό ενδεχόμενο στην –σε ατομικό, οικογενειακό, συλλογικό και εθνικό επίπεδο– σοβούσα κρίση του ελληνισμού.

Η κρίση έχει καρκινική υφή, διαστάσεων καθολικής διάχυσης, και είναι ηθική, πνευματική, πολιτική, κοινωνική, δημοσιονομική, οικονομική, θεσμική και –εν τέλει– υπαρξιακή.

Ο Φιλεταιρισμός εντοπίζει ως κρίσιμο στοιχείο του θετικού ενδεχομένου, την επικράτηση φιλεταίρου πνεύματος ανάμεσα στους ξεχωριστούς Έλληνες.

Η επικράτηση φιλεταίρου πνεύματος δεν επιδιώκεται με ευχολόγια ή/και συστάσεις, αλλά παρέχοντας αφ’ ενός βαθύτερη κατανόηση της φύσης του προβλήματος του φθόνου και της διχόνοιας, και αφ’ ετέρου πρωτοπόρα οργανωτική λύση, κατάλληλη για την ελληνική φυσιογνωμία, συνοδευόμενη από προτάσεις ουσίας, επίσης πρωτοπόρες.

Ο Φιλεταιρισμός διακρίνεται σαφώς από τις αξιοθρήνητες νεοταξικές συλλογικότητες, καθώς εκφράζεται με την θεωρητική εξίσωση:

ισχυρό άτομο = ισχυρό σύνολο

ενώ τεκμηριώνει και προδιαγράφει ρεαλιστικές συνθήκες ισχύος της.

Θεωρητικά, η προτεινόμενη ιδεολογία θεμελιώνεται απ’ ευθείας στα Ομηρικά Έπη και δομείται ως υπεροικοδόμημα των επιστημών, φωτίζοντας διαδοχικά την αφετηρία, την ιστορική διαδρομή και την σημερινή κατάσταση. Μαζί, και τις υφιστάμενες ρεαλιστικές προσδοκίες.

Κρίσιμο λήμμα από την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, είναι η ανάγλυφη απόδοση της προσωπικότητας του Οδυσσέα, τόσο ως φιλεταίρου, όσο και ως ηγετικού προτύπου.

Ο μείζων συλλογισμός της ιδεολογίας του Φιλεταιρισμού, έχει την εξής επαγωγική διαδρομή:

Ο Νέος Ομηρισμός, είναι νέα προσέγγιση του νοήματος της Ιλιάδας και της Οδύσσειας, ως αυθεντικής πραγματείας της διαχρονικής ελληνικής φυσιογνωμίας, χρήσιμης για ελληνοπρεπή αυτογνωσία και μάχη.

Η Νέα Θεωρία της Γνώσεως, πηγάζει από την προσπάθεια κατανοήσεως της Ομηρικής Παρακαταθήκης, προκύπτει ως επέκταση της υφισταμένης Θεωρίας της Γνώσεως, και φιλοδοξεί να οδηγήσει σε επιστημονική επανάσταση.

Βασίζεται στην θεωρητική εξίσωση:

Λογική & Συναίσθηση = Ενόραση

Η Ελληνοκεντρική Θεώρηση της Κρίσης, πηγάζει από τις έμμεσες πλην σαφείς ομηρικές υποδείξεις διαχρονικών δομικών προβλημάτων της φυλής και της κοινωνίας μας, αμφισβητεί τις βάσεις της δόξας της Κλασσικής Ελλάδας, εντοπίζει εγκληματικά σφάλματα στον Πλατωνισμό, και καταλήγει στις ρίζες των κοινωνικών και πολιτικών προβλημάτων του ελληνισμού.

Ερμηνεύει την κακοδαιμονία μας.

Το Ελληνοπρεπές Κράτος, είναι πρόταση Εθνικού Οράματος. Είναι εκ βάθρων επανασχεδιασμός του Ελληνικού Κράτους, βάσει αιτιολογημένων διαγνώσεων από την Ελληνοκεντρική Θεώρηση της Κρίσης, με πρωτοποριακές θεσμικές ιδέες:

-          νέο πολίτευμα: Αριστοδημοκρατία

-          νέο φορολογικό σύστημα: Φοροδικαιοσύνη

-          κράτος ελληνικού ρυθμού: Ελευθεροκρατία

-          νέα αντίληψη τοπικής αυτοδιοίκησης: Αμφικτιονισμός.

Τα Ελληνικά Συστήματα, είναι προτάσεις θεσμικών πλαισίων, χαρακτηριστικά απλών ελληνικών αντιλήψεων, που αφορούν:

-          την Υγεία

-          την Παιδεία

-          την Δικαιοσύνη

-          το Εθνικό Νόμισμα

-          το Τραπεζικό σύστημα

Οι Ενορατικές Διαδικτυακές Εφαρμογές, είναι προγράμματα σε περιβάλλον web, που έχουν γενικό πνεύμα «και σωστά και γρήγορα και οικονομικά».

Το Όραμα για την Διαδικασία της Αλλαγής, είναι ανορθόδοξων αντιλήψεων, ασύλληπτο για κάθε συμβατικά σκεπτόμενο.

Εξελίσσεται από χρόνια με τη μέθοδο των διαδοχικών κερδοφόρων βημάτων, ήτοι:

-          μάχη ιδεών και διασπορά μιμιδίων

-          στοχευμένες παρεμβάσεις χαοτικά οργανωμένες

-          διάδοση της ιδέας της Αριστοδημοκρατίας

Περαιτέρω, προωθούνται:

-          οργάνωση κινήματος Νέου Ομηρισμού, στα πρότυπα του Ομηρισμού και του Ερμητισμού

-          συμμετοχή ειδικών επιστημόνων στην συμβατική διαμόρφωση της Νέας Θεωρίας της Γνώσεως, όπως και των βασικών προεκτάσεών της στις Ανθρωπιστικές επιστήμες.

-          σχέδιο νέου Συντάγματος

-          «Σχέδιο ΦΟΙΒΟΣ» για την Τοπική Αυτοδιοίκηση

-          προετοιμασία Αριστοδημοκρατικού Κόμματος

Εν κατακλείδι, η προτεινόμενη ιδεολογία του Φιλεταιρισμού, φιλοδοξεί αφ’ ενός να εμπνεύσει ελπίδα για το μέλλον, παρέχοντας πειστικές προσεγγίσεις και ενδιαφέροντα σχεδιασμό, και αφ’ ετέρου να δώσει λύσεις σε τρέχοντα προβλήματα, παρέχοντας αποτελεσματικές μεθόδους και ιδέες.

6 Δεκεμβρίου 2018

Κώστας Τζαναβάρας

Απέναντι στην κατάρρευση της ενημέρωσης

Η αναξιοπιστία του Τύπου έχει πάρει πρωτοφανείς διαστάσεις, και καθημερινά χειροτερεύει. Όλο και περισσότεροι σκεπτόμενοι πολίτες, κλείνουν την τηλεόραση, ή την ανοίγουν για λίγα και επιλεγμένα –σίγουρα όχι για ειδήσεις ή κοκορομαχίες πολιτικάντηδων.

Το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό. Διεθνώς, όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται τί είναι ακριβώς τα περιβόητα “fake news” –κατά την ορολογία του πλανητάρχη. Απλώς, στη χώρα μας έχουμε τις συνήθεις υπερβολές. Η σήψη, άλλωστε, ήταν πάντα δική μας πατέντα.

Σε αυτά τα πλαίσια, αξίζει να δούμε, με λίγη προσοχή, πώς μεθοδεύτηκε και πώς εξελίχθηκε ένα πρόσφατο «κατόρθωμα» των εγχωρίων προπαγανδιστικών μηχανισμών.

Θολή, και χαρακτηριστικά λειψή, ήταν η «ενημέρωση» για το θέμα της εξ Αθηνών υψηλής πρωθυπουργικής συμβουλής προς τον νυν μαχόμενο Ιταλό ομόλογο: “È meglio che facciate oggi quel che comunque vi faranno fare domani” (Είναι καλύτερα να κάνεις σήμερα αυτό που θα κάνεις αύριο).

Στο ίδιο πνεύμα υπονοουμένων επαναστατικής φιλοσοφίας, σύμφωνα πάντα με δημοσίευμα της γνωστής εφημερίδας Corriere della Serra, πρόσθεσε: “Se invece avete un ’altra idea be’, allora good luck” (Αν έχετε ένα άλλο πλάνο βήτα, καλή τύχη).

Στο δημοσίευμα, πρώτον, δεν διευκρινίζεται αν, αυτή ή απλόχερη εκ πείρας συμβουλή, παρασχέθηκε κατόπιν ταπεινού αιτήματος του Ιταλού Πρωθυπουργού, ή ήταν δείγμα μεγαλόφρονος ενδιαφέροντος εκ μέρους του πρωθυπουργού της χώρας μας.

Το δημοσίευμα, όμως, δεύτερον, σπεύδει να προσθέσει, και μάλιστα ανάμεσα στα εντός εισαγωγικών αποφθέγματα, την «αθώα» δημοσιογραφική εικασία: “forse alludendo all’opzione di uscita dell’euro che lui rifiutò” (ίσως παραπέμποντας στην επιλογή εξόδου από το ευρώ, την οποία αρνήθηκε).

Στη συνέχεια, τρίτον, ανέλαβαν τα ελληνόφωνα χαλκεία: «Εμείς δεν είμαστε Ελλάδα και δεν πρόκειται να υποχωρήσουμε.», ήταν η «συγκλονιστική απάντηση από τον Ιταλό ηγέτη Τζουζέπε Κόντε».

Εκ πρώτης όψεως, διακρίνεται σε όλα αυτά μία επικοινωνιακή επίθεση κατά του ευφυούς συμβουλάτορα. Και μέχρι διαπομπεύσεως. Ή, από την άλλη, διακρίνεται ο αχαρακτήριστος αυτόκλητος «λαγός» της «ισχυρής» Γερμανίας και του «πανίσχυρου» ευρωπαϊκού Διευθυντηρίου των Βρυξελλών.

Αλλά, μία βαθύτερη εξέταση, αποκαλύπτει άλλα. Προϋποθέτει, όμως, εφαρμογή των μυστικών της φιλοσοφίας της προπαγάνδας. Και, ως γνωστόν, το βασικό τεχνικό στοιχείο της προπαγάνδας, είναι ότι ξεγελά το συνειδητό, στοχεύοντας ύπουλα στο υποσυνείδητο. Εκεί ακριβώς εγκαθιδρύει «αλήθειες».

Η πονηρή προπαγανδιστική στήριξη του περί ου, λοιπόν, υποβάλλει τα εξής στο υποσυνείδητο των ανύποπτων:

1.      Κοίτα αέρα που έχει απέναντι στον Ιταλό Πρωθυπουργό. Κοίτα μεγαλοδουλειές που του αναθέτουν τα μεγάλα αφεντικά της Ε.«Ε.»

2.      Κοίτα με ποιους τα έβαλε, κι ακόμη αγωνίζεται. Συμπαραστέκεται στους Ιταλούς που σηκώνουν κεφάλι.

3.      Να ‘το! Το λέει και ο Ιταλός «ακροδεξιός»: η Ελλάδα καλά έκανε και υποχώρησε. Δεν μπορούσε. Εδώ «παίζει» αν μπορεί ολόκληρη Ιταλία.

Σε όλα αυτά, ως συνήθως, συμπράττει μία φωτογραφία μεγαλείου και με άνεση.

Μία τέτοια αποδόμηση προπαγάνδας, που παρακολουθεί προσεκτικά δηλαδή τις πράξεις των προπαγανδιστών, δεν μπορεί παρά να διακρίνει και τα εξής:

1.      Η δήθεν «απάντηση» του Ιταλού, δεν υπάρχει στο δημοσίευμα. Και κανείς δεν είναι σε θέση να υποδείξει πηγή της πληροφορίας.

2.      Το δημοσίευμα της Corriere della Serra, ισχύει καθώς δεν διαψεύσθηκε. Αντιθέτως, τα πονηρά χαλκευμένα δημοσιεύματα, περιφερόμενα σε ιστότοπους και κοινωνικά δίκτυα, είναι ελεύθερα να κάνουν τη βρώμικη δουλειά.

3.      Το όλο σκηνικό, φέρνει σε απόγνωση τον απλό αναγνώστη που θέλει απλώς να ενημερωθεί. Που θέλει στοιχειωδώς να έχει γνώση των γεγονότων.

Εν κατακλείδι, η εντύπωση που –υποσυνείδητα!– μένει από όλο αυτό το ταρατατζούμ, κάπως αντιφατικό μάλιστα, είναι ότι ο καλύτερος που έχουμε για να γλείφουμε στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο, είναι ο περί ου. Κι αυτό βαρύνει στις αποφάσεις πολλών εγκλωβισμένων και αναποφάσιστων.

Καθώς όλα αυτά είναι απλώς ένα παράδειγμα, γίνεται πειστικά αντιληπτό ότι έχουμε επιστημονικά μεθοδευμένη παραπλάνηση της κοινής γνώμης. Συστηματική, καθημερινή. Ο ψύχραιμος πολίτης, καταλήγει να αισθάνεται ότι η αλήθεια είναι απρόσιτη. Αισθάνεται το ανυπέρβλητο του πράγματος, βλέπει ως αδύνατον να μάθει έστω τι έγινε.

Επίσης, του είναι αδύνατον να διακρίνει την ομολογία για το χονδροειδές λάθος του’15. Η τότε δήλωση «Είχα υπερεκτιμήσει την δύναμη ενός λαού», όμως, καταρρίπτεται εκ των ενόντων. Όχι;

Ακόμη περισσότερο, αυτό που εγγίζει τα όρια της γελοιότητας, είναι η περίτεχνη προσπάθεια να εμφανισθούν ως πανίσχυροι οι αδύναμοι. Αυτοί που πλέον είναι καρπαζοεισπράκτορες της Αμερικής του Trump, και –κυρίως!– των αγορών.

Το μυστικό όλης αυτής της «περίτεχνης προσπάθειας» είναι απλό: κάποιες πολιτικές απόψεις παρουσιάζονται ως αυτονόητες. Αυτονόητο ότι η Ε.«Ε.» είναι ισχυρή, αυτονόητο ότι το ευρώ είναι καταφύγιο αδυνάτων. Αυτονόητο –αυτό πιά!– ότι η Ιταλία είναι ισχυρότερη από την Ελλάδα.

Κάπως έτσι, όμως, καταφανώς οδηγημένος μακράν της αλήθειας, ο ψύχραιμος πολίτης κυριεύεται από αίσθηση ανημπόριας. Αυτός ακριβώς είναι και ο κύριος στόχος της σύγχρονης προπαγάνδας: ανήμπορος, να αποσυρθεί.

Όταν επανέλθει στα κοινά, προεκλογικά, θα του έχουν μείνει τα μηνύματα στο υποσυνείδητο. Αυτό ακριβώς βεβαιώνει ό,τι αθλιωδέστερο επινόησε ο άνθρωπος: η επιστήμη της προπαγάνδας.

Ακόμη χειρότερα: όσοι επαναστατούν εν αγνοία, παίζουν το παιχνίδι της προπαγάνδας. Άθελά τους, δηλαδή, διαδίδουν τα ύπουλα μηνύματα στο υποσυνείδητο.

Απέναντι σε όλα αυτά τα [θεωρούμενα ως] πανίσχυρα, σίγουρα, ο Ελληνισμός διαθέτει δοκιμασμένες άμυνες. Ελληνοχριστιανικές.

Ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ξέρουμε να υπομένουμε καρτερικά. Έχουμε Πίστη.

Ως Έλληνες, έχουμε στο DNA μας την ομηρική τεχνοτροπία για την μεταφορά μηνυμάτων αλήθειας κάτω από τη μύτη των ισχυρών. Αλλά και, επί της ουσίας της Ομηρικής Παρακαταθήκης, ξέρουμε ότι πάντα η μάχη μεταξύ ανδρών έχει «διαιτητή» γυναίκα.

Τουτέστιν: Όσο ισχυροί και να είναι οι προπαγανδιστές, και όλος ο συρφετός-σύστημα πίσω τους, στο τέλος οι γυναίκες μας θα διαλέξουν σε ποιόν κόσμο θέλουν να ζήσουν. Οι ίδιες, τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας.

Απέναντι στην κατάρρευση της ενημέρωσης, συνεπώς, στέκεται αποτελεσματικά η προσεκτική αποδόμηση της προπαγάνδας. Η προσεκτική παρακολούθηση και αποκάλυψη του ΤΙ ΚΑΝΕΙ η προπαγάνδα.

Υπάρχει, επομένως, η σωστή σκέψη. Η βασιζόμενη στη γνώση, την κρίση και την μνήμη. Είναι εφικτή. Και, εν τέλει, υπάρχει βάσιμη ελπίδα. Ιδίως, όσο περισσότεροι αποφασίζουν να περνάνε θετικά το κριτήριο του Ηράκλειτου: «Ο βλάκας χάνει το θάρρος του μπροστά σε κάθε σειρά σκέψεων».

Όλα αυτά, βεβαίως, υπό το δόγμα της ευφυούς αντιστάσεως: «Τον βλάκα δεν τον νικάς. Τον βοηθάς να χάσει μόνος του».

2 Δεκεμβρίου 2018

Κώστας Τζαναβάρας