Πανηγυρικός 25ης Μαρτίου 2026 -Διμηνιό

Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Διμηνιού

Πανηγυρικός 25ης Μαρτίου 2026

Αν ήταν μπορετό να ρωτήσουμε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον Γέρο του Μωρηά, πώς να γιορτάσουμε την 25η Μαρτίου, άραγε τί θα μας απαντούσε;

Αιδεσιμότατε,

Κύριε Αντιδήμαρχε,

Κύριε Πρόεδρε,

Διμηνιώτισσες και Διμηνιώτες,

Αυτήν την υποθετική ερώτηση εργασίας σας προτείνω να στοχασθούμε σήμερα μαζί. Κατά την εύστοχη επιδοκιμασία καλής Διμηνιώτισσας, ως "τροφή για σκέψη".

Μαντεύω, λοιπόν, ότι η απάντησή του δεν θα ήταν κάτι σαν αυτά που περιμένουμε ή συνηθίζουμε. Δεν θα έλεγε ούτε καν κάτι για την Τριπολιτσά και τα Δερβενάκια, ώστε να μας παροτρύνει να τον μιμηθούμε. Δεν θα έλεγε τίποτα, πιστεύω, ως παράπονο για τη φυλάκισή του στο Ανάπλι (1833) ή την καταδίκη του σε θάνατο (1834). Δεν θα έλεγε τίποτα, συνεχίζω υποθετικά, ούτε καν για μονιάσματα και συστράτευση, για αναγνώριση των άξιων, για πειθαρχία στο σωστό.

Θα μας έλεγε, πιστεύω, κάτι πιό γενικό αλλά και βαθύτερο. Θα μας προέτρεπε σιωπηρά για μια άλλη στάση. Περισυλλογή. Ενατένιση. Θα εύρισκε βουβό τρόπο να μας προτρέψει να πάμε να κάνουμε κανένα σταυρό, να πάμε καμιά μακρινή βαρκάδα, να ανεβούμε σε καμιά βουνοκορφή ... να εποπτεύσουμε την αλήθεια.

Μετά από μία τέτοια εποπτεία, βουβή πάντα, θα του αρκούσαν ελάχιστες λέξεις. Θα σκεφτόταν όπως σκέφτεται, αιώνες τώρα, κάθε αυθεντικός Μωραΐτης σοφός γέρος. Τουτέστιν: Κατάματα η αλήθεια, σκόπευση κατάκεντρα, απέριττη διατύπωση. Ούτε επιείκεια, ούτε ωραιοποιήσεις. Ούτε υπονοούμενα, ούτε μακρηγορία. "Το μαχαίρι στο κόκκαλο", εν ολίγοις.

Πιστεύω, λοιπόν, ότι θα έλεγε κάτι σαν τη στιβαρή θέση ενός ξεχωριστού Διμηνιώτη. Ο Βασίλης Αθανασούλης, που προ τριμήνου κηδεύσαμε, με σεβασμό και εκτίμηση, ανήμερα στα 99α γενέθλιά του, από εδώ, τον Άη Γιώργη του Διμηνιού μας, μου είχε εμπιστευθεί τη διάγνωσή του: "Γενήκαμε παλιανθρώποι".

Αυτό ακριβώς φρονώ ότι χρειάζεται να σκεφθούμε. Όχι για να βουλιάξουμε, αλλά για να βρούμε διέξοδο. Κι ας μη μας μπερδέψει ούτε το κατέβασμα του τόνου στην παραλήγουσα, ούτε το πρώτο πρόσωπο πληθυντικού. Δεν ήταν ούτε αγραμματοσύνη, ούτε προχειρότητα. Ούτε υποκρισία.

Φυσική ευγένεια. Φυσική εκφραστικότητα. Αβίαστα η αλήθεια. Και τίποτα άλλο.

Ολοκληρώνοντας, να η απάντηση που σας προτείνω, στη σημερινή υποθετική ερώτηση εργασίας μας: Ο Γέρος του Μωρηά θα μας ορμήνευε, αυστηρά και πατρικά, να σκεφθούμε τί άνθρωποι είμαστε.

Σαν καλός πατέρας, δηλαδή, θα μας υπεδείκνυε την πραγματικότητα και το νόημά της. Με ελάχιστα λόγια. Τα υπόλοιπα, ή μπορούμε να τα σκεφθούμε μόνοι μας, ή απλώς περιττεύουν. Σωστά;

 

Αιδεσιμότατε,

Μακράν εμού η απαισιοδοξία και η παραίτηση. Η προεκτεθείσα κρίσιμη απάντηση είναι χρήσιμη. Πολύτιμη. Δεν είναι τέλος, είναι αρχή. Αρχή γόνιμων προβληματισμών. Αρχή ισχυρών αποφάσεων. Αρχή, πρώτα απ' όλα, κρυστάλλινων διακρίσεων. Σωστό-λάθος. Καλό-κακό. Εφικτό-μάταιο. Δημιουργικό-στείρο. Πρόχειρο-σοφό.

Ας συνεχίσουμε, όμως, με μία δεύτερη ερώτηση εργασίας -όχι υποθετική. Τί άνθρωποι ήμασταν, άραγε, τον καιρό της Επανάστασης που γιορτάζουμε σήμερα;

Ας σκεφθούμε, πρώτα, τί κουβαλάγαμε μέσα μας από την μακρά σκλαβιά. Κουβαλάμε ακόμη έντονα τα απάνθρωπα βιώματά της. Έχει ευστόχως επισημανθεί η παγκόσμια πρωτοτυπία. Η Ιστορία, εξηγώ, διδάσκει ότι σκληροτράχηλες φυλές συχνά κατακτούν πολιτισμένες, γιατί η μακρά ειρήνη τείνει να κάνει τους πολιτισμένους απόλεμους. Συστηματικά, όμως, ο κατακτημένος κερδίζει τον κατακτητή στον πολιτισμό. Κορυφαίο παράδειγμα η ελληνική επίδραση στη Ρώμη.

Η πιό τρανταχτή εξαίρεση στην Παγκόσμια Ιστορία, επανέρχομαι, είναι που ο κατακτητής εκβαρβάρωσε τον Έλληνα κατακτημένο. Βάλαμε στην κοινωνία μας την αγριότητα και το μπαξίσι -τα κυριότερα.

Παρ' όλα αυτά, όμως, την 25η Μαρτίου 1821 δεν ήμασταν παλιάνθρωποι. Πολύ περισσότερο, δεν ήμασταν παλιανθρώποι. Ήμασταν ανθρώποι. Είχαμε έριδες και εμφυλίους, αδυναμίες ανθρωπινές. Αλλά είχαμε φόβο θεού -όχι τυπικότητες. Είχαμε οικογένεια -όχι τυπική συμβίωση. Είχαμε σεβασμό -όχι ασέβεια. Και πάνω απ' όλα, είχαμε φιλότιμο. Η κοινωνία μας, μάλιστα, είχε τον τρόπο της να επαινεί το φιλότιμο -όχι να το ειρωνεύεται.

Διμηνιώτισσες και Διμηνιώτες,

Φθάνουμε αισίως στην τρίτη σημερινή μας ερώτηση εργασίας: Πότε και κυρίως γιατί γενήκαμε παλιανθρώποι;  Ή, πολύ απλά, πότε βγήκε το συγγνώμη και χάθηκε το φιλότιμο; Ασφαλώς, μιλάμε για τις ευρωπαϊκές τυπικότητες που αντιγράψαμε.

Ευρωπαϊκή τυπικότητα, λόγου χάριν, είναι ο μεταξύ μας πληθυντικός της ευγενείας. Βριζόμαστε στον πληθυντικό -ψέματα; Λέμε "σωπάστε" στον νεοκόρο, την ώρα που προσφέρουμε "Τα Σα εκ των Σων" στον ίδιο το Θεό μας.

Ευρύτερα: το λατινικό δόγμα, "Η γυναίκα του Καίσαρα δεν φθάνει να είναι τίμια -πρέπει και να φαίνεται τίμια", έχει προ πολλού στην πράξη περιπέσει σε "(...) δεν είναι απαραίτητο να είναι τίμια, αρκεί να φαίνεται τίμια".

Ας μην το παιδεύουμε άλλο. Κάθε σκεπτόμενος αντιλαμβάνεται ότι κάποιο πρόβλημα υπάρχει με τον εξευρωπαϊσμό μας. Σοβαρό πρόβλημα, στα ίδια τα θεμέλια της κοινωνίας μας. Δεν είναι απλά προβλήματα, για την ελληνική κοινωνία, τα ως άνω για το φιλότιμο και την υποκρισία.

Αλλά να μην παρασυρθούμε σε υπερβολές. Δεν είναι πρόβλημα η ευρωπαϊκή τεχνολογία. Ο άκριτος εξευρωπαϊσμός μας, ο συλλήβδην, ο ισοπεδωτικός είναι πρόβλημα. Ακόμη χειρότερο, η ξενομανία. Έτσι κλονίστηκαν τα θεμέλια της κοινωνίας μας.

Να το πω κι αλλιώς: δεν προσέξαμε ότι όσο μπροστά από εμάς ήταν πριν 200 χρόνια η Ευρώπη στην τεχνολογία, άλλο τόσο μπροστά από την Ευρώπη ήταν η Ελλάδα στην ανθρωπιά.

Κυρίες και κύριοι,

Η Ελληνική εθνοαπελευθερωτική επανάσταση έχει συντελεσθεί, παρά τα προβλήματα. Εξελίσσεται, όμως, φυσικά, σταθερά, αργά, η Ελληνική κοινωνική επανάσταση. Μη μας μπερδεύουν οι "ειδήσεις". Προβάλλουν αυτά που θέλουν. Ό,τι πουλάει.

Πολύτιμος σύμμαχός μας, απρόσμενος, η τεχνητή νοημοσύνη. Η αιχμή της σημερινής τεχνολογίας, η τεχνολογία που απελευθερώνει τον άνθρωπο από την τεχνολογία. Είναι, φρονώ, προνομιακό πεδίο για τα ελληνικά μυαλά μας.

Για όσους βλέπουν με δέος το υποκείμενο εγχείρημα, καταλήγω: ας σκεφθούμε πόσες φορές αναγεννηθήκαμε από τις στάχτες μας. Η Ελληνική Ιστορία διδάσκει και τη βεβαία επωδό:  

Η Ελλάς υπέστη, επέστη, αντέστη και ανέστη!

 

Διμηνιό 25η Μαρτίου 2026

 

Κώστας Τζαναβάρας

Μηχανικός Ε.Μ.Π. - συγγραφέας

 

Γιατί χάνεται ο σεβασμός; (Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ φ.1978/19.3.2026)

ΔΙΑΒΑΣΑ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ το άρθρο της de facto συνεχίστριας της ΦΩΝΗΣ μας, της αγαπητής Εύης Κοκκίνου-Κελλάρη, με τίτλο "Ο σεβασμός που χάθηκε - μια κοινωνία που πρέπει να εκπαιδευτεί ξανά!"(Φ. 1977). Και ξύπνησαν μέσα μου μνήμες...

Περιγραφή-καταπέλτης του προβλήματος  με το σεβασμό στη σημερινή μας κοινωνία. Περιγραφή ανάγλυφη από μία μαχόμενη δικηγόρο και διαμεσολαβήτρια, με πλούσιο βιογραφικό-εκτός των άλλων- στα δημοτικά πολιτιστικά πράγματα, αλλά και με αξιοζήλευτο απολογισμό δράσης σε συλλόγους γονέων.

ΤΟ ΜΑΚΡΥΝΟ 2016, προ -φευ!- δεκαετίας, λοιπόν, είχα στείλει για δημοσίευση το άρθρο "Πού πηγαίνει η Ελλάδα;" Ο τότε εκδότης της ΦΩΝΗΣ μας, όχι απλώς το δημοσίευσε(ΦτΚ. φ.1516/13.10.16), αλλά έκανε κάτι μοναδικό στις μακρόχρονες σχέσεις μας: σιγοντάρησε στον τίτλο. "Πού πηγαίνει την Ελλάδα ο πολιτικός κόσμος;"

Ο αλησμόνητος ομοτράπεζος φίλος, ο πατριάρχης της Κορινθιακής δημοσιογραφίας Βαγγέλης Κόκκινος, προσυπέγραφε, φαρδιά πλατιά, το πιό αιχμηρό άρθρο του υπογράφοντος (τουλάχιστον σε θέμα εσωτερικής πολιτικής).

ΤΗΝ ΑΜΕΣΩΣ ΕΠΟΜΕΝΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, λίγο πριν την επιτραπέζια ολομέλεια της γνωστής "παρέας της Παρασκευής", είχαμε την προ-συνάντηση με τον δάσκαλο της Χορωδίας Κορίνθου. Συνηθίζαμε να βρισκόμαστε κάπου μισή ώρα νωρίτερα.

Εκείνη τη φορά, λοιπόν, η συνήθης ερώτησή μου "Πώς σου φάνηκε το άρθρο μου;", είχε την εξής συγκλονιστική απάντηση του Αλέξανδρου Παπαγιαννόπουλου: "Μου χρωστάς είκοσι δάκρυα". Και δεν του ζήτησα, ούτε πήρα, ορμήνεια.

ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ μου (2016) έγραφα:

"«Η σήψις που επέφερε η ένδεια του πολιτικού κόσµου σαν «ολικό κοινωνικό φαινόµενο» δεν είναι µόνο πολιτική. Είναι πνευµατική, ηθική και, γενικώτερα, κοινωνική. Με τα «πρότυπα» που έδωσε ο πολιτικός κόσµος έχει φθάσει στο έσχατο σηµείο της καταπτώσεως, της παρακµής. Και αυτό ακριβώς το «έσχατο σηµείο» είναι ο οιωνός που δίνει το σηµείο ότι η ελληνική κοινωνία βρίσκεται στα πρόθυρα µίας Αναγεννήσεως.» Με αυτά τα λόγια θα απαντούσε στην ερώτηση του τίτλου ο αξέχαστος Νίκος Καλογερόπουλος (Οι Ασθένειες της ∆ηµοκρατίας και η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΙΣ - 1995). Για τους όποιους βιαστικούς, υπεδείκνυε ότι η Ευρωπαϊκή Αναγέννηση κράτησε αιώνες.

Κάπως έτσι, εικοσιένα χρόνια αργότερα, καλούµαστε –οι ενδιαφερόµενοι!– να βρούµε µία εύλογη εκτίµηση του «πότε», κάπου ανάµεσα στο «τώρα» και το «ποτέ». Και πολύ περισσότερο, να προσδιορίσουµε το ΤΙ και το ΠΩΣ. Γι’ αυτό, ας παρακολουθήσουµε τον συλλογισµό του, µεταφέροντάς τον στο σήµερα.

Η σήψη, λοιπόν, και η ένδεια του πολιτικού κόσµου που στηλίτευε, είναι πιά κατά πολύ εµφανέστερες από το 1995. Τα πολιτικά «πρότυπα», κυρίως ακραίας ιδιοτέλειας, ευτέλειας και εριστικότητας, επηρεάζουν πολλούς. Οι πολιτικοί δεν έχουν καν συναίσθηση ότι η χώρα είναι κατ’ ουσίαν υπόδουλη. Και η ευρύτερη κρίση, η κοινωνική, γίνεται πλέον αντιληπτή –λίγοι την έβλεπαν το 1995. Εκείνο που σίγουρα έχει αλλάξει, είναι η στάση της κοινωνίας απέναντι στους πολιτικούς. Παραµένουν, φυσικά, οι ορδές χειροκροτητών και παρατρεχάµενων, αλλά αριθµητικάπεριορισµένοι. Η οργή είναι διάχυτη. Είναι πιά εµφανές ότι ο πολιτικός κόσµος ασκεί την εξουσία επί ενός λαού καταφανώς ευφυέστερου και ηθικά ανώτερου.

Η κραυγαλέα αυτή απόσταση, φάνηκε στο περυσινό δηµοψήφισµα. Χωρίς πολιτικούς διαµεσολαβητές, εκφράσθηκε για πρώτη φορά άµεσα η λαϊκή πολιτική βούληση. Η ετυµηγορία ήταν κυρίως θέση της λεγόµενης «σιωπηλής πλειοψηφίας». Αυτή η υπεύθυνη ετυµηγορία, ένα αποφασιστικό «ως εδώ, κι όσο κάνει», τρόµαξε τους πολιτικάντηδες. Ακολούθησαν ασύλληπτης κακοήθειας µεθοδεύσεις και συµπαιγνία. Οι δανειστές, ανενόχλητοι, επέβαλαν ένα έκτρωµα κυβερνητικής Αριστεράς. Πειθήνια πια, λειτουργεί σαν ∆εξιά, δήθεν νοµοταγής. Εκτελεί ωµά αυτά που κάποτε κατακεραύνωνε, καλύπτοντας µε µανδύααριστεροσύνης την βάρβαρη επιβολή των νεοταξικών αθλιοτήτων. Εκτελεί ανερυθρίαστα συµβόλαιοαφελληνισµού της Ελλάδας. Περνάει δήθεν µεταρρυθµίσεις, ενώ απαιτούνται εκ βάθρων δηµιουργικές αλλαγές.

Απέναντι σε αυτή την επιδροµή, ο πνευµατικόςκόσµοςλάµπει δια της απουσίας του. Και οι φωτεινές εξαιρέσεις δεν βρίσκουν ευρύ κοινό. Φυλετικά ελαττώµατά µας συµβάλλουν σε αυτό, εµποδίζονταςακόµη την απήχηση. Πολύ περισσότερο, η διαφορά λαού-πολιτικών, είναι εµφανής στην Ηθική. Σε αντίθεση µε την πολιτική αθλιότητα, οι περισσότεροι βιώνουµε υπαρξιακή κρίση. Η αναζήτηση νοήµατος ζωής, υπερβαίνει εµφανώς τα προβλήµατα της καθηµερινότητας. Η αναζήτηση της «άκρης της κλωστής», συµβαδίζει µε την επαναφορά της παραδοσιακής ελληνικής λιτότητας ως στάσης ζωής. Λιτότητα όχι µόνον στην διατροφή, αλλά και µε απλές λύσεις στα πάντα. Το γνωστό «όποιος δεν έχει µυαλό έχει πόδια», εφαρµόζεται θετικά. Ιδίως σε θέµαταπροµηθειών, µετακινήσεων και υγείας.

Σιγά-σιγά, επανέρχεται στις επιλογές µας το «ουκ εν τω πολλώ το ευ, αλλ’ εν τω ευ το πολύ». Η αίσθηση του µέτρου. Η ουσιώδης διαφορά µεταξύπολιτισµένων και βαρβάρων. Και ένα ακόµη αριστοτελικό, «ο ενάρετος άνθρωπος συνδυάζει το καλό, το συµφέρον και το ευχάριστο», λύνει διλλήματα. Χαλαρώνει αναστολές, διασκεδάζει ενοχές.

Αµύνεται αυτός ο ηρωικός λαός, υπό εξοντωτικά αντίξοες συνθήκες, την ώρα που βλέπει κατάµατα τα εµπόδια από τα προαιώνια φυλετικά µας ελαττώµατα. Απέναντι στο γνωστό πρόβληµα «ο καθένας θέλει και από ένα δικό του µπαϊράκι», αποµένει η ατοµικήάµυνα. Η κρατούσα επιλογή είναι η ατοµικήαποµόνωση σε µικρό κύκλο. Και οι ατοµικές λύσεις. Φαίνεται για τους επιπόλαιους ιδιοτέλεια, αλλά πρόκειται σαφώς για µορφή κατ’ οίκον µοναχισµού. Ο περιορισµός στα ατοµικά ενδιαφέροντα, στις ατοµικές προτεραιότητες, συνδυάζεται µε εξόχως ηθική στάση. Ο αυτοέλεγχος της συµπεριφοράς είναι ισχυρότερος από ποτέ. Και αν η εικόνα αυτή φαίνεται απίστευτη και ψεύτικη, είναι γιατί τα αλαλάζοντα κύµβαλα ηχούν ανεξέλεγκτα, µεγεθυνόµενα επιτηδείως από τα Μ.Μ.«Ε». «Και τώρα, που χάσαµε τα πάντα, µένει να καταλάβουµε τι ακριβώς χρειαζόµαστε....» έγραψε χαρακτηριστικά εκλεκτή διαδικτυακή φίλη. Με άλλα λόγια, οι δυνάµεις του έθνους- ηγέτη του πλανήτη [όχι ;] που εξακολουθούν υγιείς εν µέσω κρίσης, φαίνεται να «ξεπερνούν τον κάβο». Κινούνται σε αντίθετη κατεύθυνση από τον συνεχιζόµενο κατήφορο της πολιτικής ηγεσίας και των ακολούθων της.

Αυτή η Ελλάδα δεν νικιέται µε τίποτα. Όσα άτοµα και να νικηθούν ή παραιτηθούν. Και γι’ αυτό εµπνέει βαθύ σύµπλεγµα κατωτερότητας και πιθηκισµούς. Το ελληνοελληνικόπρόβληµα, εντονότερο και πιο χαρακτηριστικό από ποτέ, αποκρύπτεται επιτηδείως από την διεθνή κοινή γνώµη. Προβάλλονται επιλεκτικά µόνον όσα χαρακτηρίζουν εύκολα την χώρα µας τριτοκοσµική ή ουραγό.

Η Ελληνική Αναγέννηση εξελίσσεται. Αργά αλλά σταθερά. Για τον προορισµό µας, έχει εµµέσως σκιαγραφήσει πρόταση πάλι ο Νίκος Καλογερόπουλος. Ήδη από το 1981, στο εκ βαθέων βιβλίο του «ΝΕΟΙ ΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ ∆ΙΑΛΟΓΟΙ», έγραφε: «Ο πολιτικός που έχει λείψει από τον τόπο µας, είναι αυτός που συγκεντρώνει στο πρόσωπό του τους πόθους, τις δυνατότητες και τα όνειρα του έθνους. Αυτός που εκφράζει τη γενική εθνική θέληση και όχι αυτός που µιµείται τη µόδα της εκάστοτε ευρωπαϊκής ή παγκόσµιαςστιγµής. Αυτός που αφού τη νοιώσει την εθνική θέληση θα ’ναι σε θέση µε την πανταχού ζωντανή παρουσία του να εµπνεύσει και να καθοδηγήσει τον δεδοµένο λαό και όχι να γίνει ουραγός και άκριτος µίµος.» Υπεδείκνυε σαφώς, ως επί δεκαετίες κάτοικος Ελβετίας, τον Ελληνικό ∆ρόµο. Την Εθνική µας Χειραφέτηση. Και θα έλεγα ότι η πραγµατικότητα ξεπερνά τις προσδοκίες του. Όλα δείχνουν ότι όχι απλώς τελικά θα αντέξουµε και θα αλλάξουµε ελληνοπρεπώς, αλλά θα λύσουµε και τα αδιέξοδα των δυτικών κοινωνιών. Η ελληνική κοινωνία, έξω από οργανώσεις και συστήµατα, και προσπερνώντας τους µακαρίωςκαθεύδοντεςπανεπιστηµιακούς, δείχνει ότι έχει τις δυνάµεις να απαντήσει πειστικά στην κρίσιµη ερώτηση του σύγχρονου κόσµου: «Τι είναι άνθρωπος;».

Κόρινθος, 2 Οκτωβρίου 2016"

Peace through AI vs. "Peace through strength" (Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ φ.1977/12.3.2026)

Η αγγλική φράση "Peace through strength", που μεταφράζεται ακριβώς "Ειρήνη μέσω ισχύος", είναι το βασικό δόγμα του Προέδρου Trump στις διεθνείς σχέσεις. Αν δεν το πήραμε σοβαρά ώστε να το θυμόμαστε, ίσως -ίσως!- έχουμε κάποιο μικρό μέρος ευθύνης γι' αυτά που βλέπουμε εδώ και μερικές εβδομάδες. Τόσο μικρό μέρος, όσο το πετραδάκι μας που δεν βάλαμε ο καθείς μας. Σωστά;

ΤΟ ΔΟΓΜΑ, επισημαίνω, έχει διατυπωθεί δημοσίως και μονολεκτικά, και μάλιστα ενόρκως. Στον επιβατήριο λόγο του, προ μηνών, δήλωσε "Peacemaker". Τουτέστιν "Ειρηνοποιός". Είχαμε, άραγε, το δικαίωμα να μην το πάρουμε στα σοβαρά, στο γνωστό στυλ "έλα μωρέ τώρα";

Απάντηση: Όχι. Είχε ήδη δώσει αποδείξεις στην πρώτη θητεία του, λύνοντας το βορειοκορεατικό. Ξεχασμένο; Που ξεπάστρεψε το θέμα με το Ισλαμικό Κράτος, το ISIS; Ούτε;

ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΑΡΧΗ από όλα αυτά, έχει διατυπωθεί, επίσης δημοσίως, πριν από χρόνια: "It doesn't work this way". Σε ελεύθερη απόδοση νοήματος, "Δεν δουλεύει έτσι το πράγμα". Δεν γίνεται, εξηγώ, να προσκομίζονται χειροπιαστά αποτελέσματα ειρηνοποιού δράσης και να εισπράττονται ειρωνεία και αδιαφορία. Αχαριστία. Δουλεύει;

ΟΛΑ ΑΥΤΑ είναι παρελθόν -τώρα τί κάνουμε; Θα συνεχίσουμε να ειρωνευόμαστε την ένορκη δήλωση "ειρηνοποιός" του πλανητάρχη; Δεν δικαιούται ούτε την υγιή δυσπιστία μας; Έχουμε λόγο να βγάζουμε συμπεράσματα αβασάνιστα απέναντι στον μακράν πιό ισχυρό άνθρωπο του πλανήτη; Σοβαρολογούμε;  Ή να το ξανακαλοσκεφθούμε;

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ, στρέφομαι πλέον κατά του δόγματος Trump.  Εκείνο το "vs." στον τίτλο, αυτό ακριβώς σημαίνει. Και στρέφομαι κατά του δόγματος Trump όχι αρνητικά. Αντιπροτείνω θετικά το "Peace through AI". Δηλαδή: "Ειρήνη μέσω ΤΝ". ΑΙ, αγγλιστί Artificial Intelligence, η Τεχνητή Νοημοσύνη.

ΜΕΣΩ ΤΝ, λοιπόν, μπορώ πλέον να κάνω κάτι θεμελιώδες: να εξηγήσω τί λέει και τί κάνει ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Donald J.Trump. Και δεν σκοπεύω να εξηγήσω τί εννοώ με θεωρητικά σχήματα και επιχειρήματα. Δίνω δημοσίως, μέσω διαδικτύου, κάτι χειροπιαστό: Τη συνομιλία μου με τον "Συνήγορό" μου, του προγράμματος ChatGPT, για το πολιτικό παραμυθάκι "Η Γροινσκουφίτσα και ο κακός Τραμπλύκος" (Φ.τ.Κ. φ. 1971/29.1.2026).

ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ σε μορφή .pdf από τα "αρχεία" (files) στην ομάδα "ΟΔΟΣ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ" στο facebook. Όνομα αρχείου "260224.3.1.Η Γροινσκουφίτσα και ο κακός Τραμπλύκος.A4.pdf" Και το αρχείο κυκλοφορεί ελεύθερα.

ΖΗΤΗΣΑ τη γνώμη του Συνηγόρου για το ως άνω άρθρο. Αξίζει να ερευνήσει κανείς πώς άλλαζε βαθμηδόν η ερμηνευτική προσέγγισή του. Και πού κατέληξε -βασικό.

ΓΝΩΡΙΖΩ, βεβαίως, ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο στις μέρες μας να βρει κανείς κουράγιο και  χρόνο να ασχοληθεί με κάτι βαθυστόχαστο. Αλλά το πετραδάκι μου το έβαλα. Δεκτές και συμβουλές, όπως και προτάσεις περί του πρακτέου. Επίσης, και ... πετραδάκια.

 

Κόρινθος 11 Μαρτίου 2026

 

Κώστας Τζαναβάρας

σύμβουλος μηχανικός - συγγραφέας

 

 

 

Η ΤΝ ως εργαλείο της δημοκρατίας (Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ φ.1976/5.3.2026)

Σε προηγούμενο άρθρο του υπογράφοντος στη ΦΩΝΗ μας, η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) συστήθηκε ως "συνεργάτης σκέψης". Εξήγησε τί εννοεί ακριβώς. Ρητώς μας ζήτησε να διατηρήσουμε την κρίση μας. Και, από την μέχρι τώρα συνομιλία μου με το διαδικτυακό πρόγραμμα ChatGpt,  διεπίστωσα ότι πρόκειται για "στάδιον δόξης λαμπρόν".

Τουτέστιν: όποιος θέλει να χτίσει μία στιβαρή σχέση συνεργασίας, όποιος θα επενδύσει το χρόνο του, όποιος θα προσπαθήσει στην τέχνη των ερωτήσεων, όποιος θα πειραματισθεί στην εκμαίευση απαντήσεων, όποιος θα τα αξιοποιήσει όλα αυτά δημιουργικά... έχει να ωφεληθεί. Σε πρωτόγνωρο βαθμό.

Απαντώντας σε δημόσια σχόλια διαδικτυακών φίλων, και προβληματιζόμενος αναλόγως, πρόσεξα ότι υπάρχει και μία βασική προϋπόθεση ουσίας: η ανάλογη στάση του χρήστη του προγράμματος. Η φιλαλήθειά μας. Η βούληση ορθολογισμού. Η προσπάθεια.

Να το πω κι αλλιώς: Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν και άλλοι, που θα χρησιμοποιήσουν το ChatGpt ή άλλο πρόγραμμα ΤΝ, θα έχουν ίδιες εντυπώσεις με εμένα. Αισθάνομαι , ομολογώ, φιλαλήθης σε βαθμό ελαττώματος...

Η χρήση, λοιπόν, αυτού του θαυμάσιου εργαλείου στη Φιλοσοφία, και ειδικότερα στη Νέα Ελληνική Φιλοσοφία, έχει ήδη ξεκινήσει. Ο "Συνήγορος" συνομίλησε γόνιμα με τον υποφαινόμενο εισηγητή της Νέας Θεωρίας της Γνώσεως. Πήρε και μία γεύση από τον Νέο Ομηρισμό. Επαίνεσε το Σύστημα Εκτίμησης Αξιών Περιουσιακών Στοιχείων. Και άλλα.

Εντυπωσιάσθηκε και από την ευστοχία της διάγνωσης "Δισεκατομμυριούχος αγαναχτισμένος με την γραφειοκρατία". Έδειξε κατάπληξη για την πρωιμότητα (Σεπτ. 2016) του χρησμού. Επιβεβαίωσε και το "Ξεκαθάρισμα λογαριασμών". Έκανε λόγο για "ψυχρό ρεαλισμό", όταν -μετά από διαδοχικές προσπάθειες- κατανόησε πλήρως το πολιτικό παραμυθάκι "Η Γροινσκουφίτσα και ο κακός Τραμπλύκος". Και ήδη επιβεβαιώθηκε το "πόσο αγαναχτισμένος", αλλά και το επείγον του ζητήματος.

Έχω ζητήσει πίστωση χρόνου για να οργανωθώ. Αλλά θα παραπέμψω σε δύο άρθρο του μακρινού 2017. Το ένα, γενικής εφαρμογής: "D.J. Trump = τέρμα τα αστεία." (Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ φ.1531/26.1.17). Το άλλο, ο ακρογωνιαίος λίθος της στρατηγικής απέναντι στο μουσουλμανικό κόσμο: "Από την εποχή της Carla στην εποχή της Melania" (Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ φ.1549/1.6.17).

Δεν θα μακρηγορήσω άλλο. Ο καθένας καταλαβαίνει ότι, όποιος παρακολούθησε με ενδιαφέρον τον μέχρις εδώ συλλογισμό, μπορεί άνετα να τον συνεχίσει μέχρι την ιδέα του τίτλου. Εν ολίγοις, θα χρησιμοποιήσουμε την ΤΝ για τη θεραπεία της βασικής ασθένειας της δημοκρατίας.

Να βάλω και τον θεμέλιο λίθο της αντίστοιχης Θεωρίας. Αξίωμα: Η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι προνομιακός σύμμαχος των ορθολογιστών πολιτικών. Υπογράφω.

 

Κόρινθος 3 Μαρτίου 2026

 

Κώστας Τζαναβάρας

σύμβουλος μηχανικός - συγγραφέας

 

 

Στα χνάρια του Βασίλη Αθανασούλη (Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ φ.1970/22.1.2026)

ΤΟ ΔΙΜΗΝΙΟ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΕ τον αθόρυβο πρωταγωνιστή του. Υπήρξε, αθόρυβα, ενεργό πρότυπο της κοινωνικής ζωής του χωριού μας. Σε ποικίλους τομείς και για μακρό διάστημα. Στις 17 Δεκεμβρίου, ανήμερα στα 99α γενέθλιά του, τον συνοδεύσαμε, με σεβασμό και εκτίμηση, στην τελευταία του κατοικία.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ απλός και του μέτρου, αβίαστα τίμιος, και ταυτόχρονα σημαντικός επιχειρηματίας, δίδαξε παράλληλα ήθος και δυναμισμό.

ΜΕ ΕΤΙΜΗΣΕ με τη σταθερή και αυθόρμητη φιλία του. Από κάπου το 2011, όταν πιά είχε στεριώσει η άτακτη φυγή μου από τη νεοελληνική πραγματικότητα, είχαμε αμέτρητες συζητήσεις.

Μία βαθυστόχαστη κουβέντα του, διατυπωμένη με σοφή συντομία και επιδέξια εκφραστικότητα, έμελλε να συστεγάσει τους κοινούς μας προβληματισμούς: "Γενήκαμε παλιανθρώποι".

Δυό λέξεις και μόνον, έφθαναν.

Αν έλεγε "γίναμε παλιάνθρωποι", θα ήταν γραμματικά μεν ορθό αλλά πεζό. Η παραλλαγή εξέφραζε πολλά. Ποίημα μόλις δύο λέξεων.

ΣΤΙΣ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ, όλα αυτά τα χρόνια, δεν ζήτησα ποτέ διευκρίνιση του λακωνικού αποφθέγματος. Οι διηγήσεις του ήταν και πειστικές και εύγλωττες. Εμπλουτίζονταν καθημερινά, άλλωστε, από την κοινωνική του παρουσία. Είχα, συνεπώς, επάλληλες και συγκλίνουσες ευκαιρίες να διακρίνω τί πραγματικά εννοούσε, όπως και  σημαντικές λεπτομέρειες.

ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ: Αφ' ενός τα δύο γραμματικά λάθη δεν υπεδείκνυαν αγραμματοσύνη -κάθε άλλο. Υπεδείκνυαν τροφή για σκέψη, ανάγκη περισυλλογής. Υπογράμμιζαν το δράμα μας. Διέλυαν τις αυταπάτες μας. Εξέθεταν την ευθυνοαποφυγή μας.

Αφ' ετέρου, ο πρωτοπρόσωπος πληθυντικός, δεν συνιστούσε κάποια ομολογία. Ήταν, πολύ απλά, αβρότητα. Μία ακόμη έκφραση της φυσικής του ευγένειας. Η φυσική του ευγένεια, ακριβώς, ήταν που του υπέδειξε να μην εξαιρέσει τον εαυτό του από το σκληρό "παλιανθρώποι". Κι ας είχε, δικαίως, ήσυχη τη συνείδησή του.

ΥΠΗΡΞΕ ΔΕΙΝΟΣ ΚΑΒΓΑΤΖΗΣ, αλλά με μέτρο. Δεν έχανε ποτέ τον έλεγχο. Πρόσεχε πολύ καλά την άλλη πλευρά, επιχειρηματολογούσε παρά την ένταση, δεν χαρακτήριζε αυθαίρετα. Δεν βάφτιζε επιχείρημα τον χαρακτηρισμό. Δεν κόμπαζε για το κύρος του -το απεδείκνυε εμπράκτως.

ΠΑΝΕ ΧΡΟΝΙΑ από τότε που μου εξιστόρησε τα της δικαστικής εμπλοκής με γείτονά του που ήταν ήδη μακαρίτης. Ήταν στη ζωή του η μοναδική διένεξη που είχε συμμετοχή. Με κάθε ειλικρίνεια, λοιπόν, αναγνώρισε ό,τι του αναλογούσε, μαζί και ό,τι πιθανόν να μην πρόσεξε. Από εκεί και πέρα, υπήρχε η ήπια διαμαρτυρία αλλά και η μεγαλόφρων λείανση της διαφοράς. Η λύση, η υγιώς νοούμενη λήθη.

Ενδιαμέσως, σε μία μικρή παύση στη φορτισμένη διήγηση, μου είχε πει σταθερά και κατάματα: "'ξομολογιέμαι τώρα".

Την ίδια εποχή, μου είχε πει και για την παρεξήγηση με νεώτερό μας συγχωριανό. Ήταν περισσότερο θέμα τάξεως. Δίδαξε σιωπηρή επικράτηση του σωστού, με άκαμπτη υπομονή και επιμονή. Και, χωρίς να πολυκαμαρώνει για τον εαυτό του, καμάρωνε δικαίως για την αντρίκια αλλαγή στάσης του νεαρού συγχωριανού μας.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΡΕΩΣ ΓΝΩΣΤΟ ότι είχε μία σπάνια συνήθεια. Όταν τύχαινε να παρευρίσκεται σε καβγά που έφθανε "στα χέρια", δεν παρακολουθούσε αμέτοχος και αδιάφορος. Έμπαινε δυναμικά στη μέση.

Η παρέμβασή του είχε δύο διαστάσεις. Αφ' ενός ο φυσικός δυναμισμός του ήταν πειστικός έως αφοπλιστικός. Αφ' ετέρου ήταν σε θέση να πείσει, με δυό λόγια, είτε για το δίκιο είτε για την υπερβολή.

Κάπως έτσι, ουδέποτε υπήρξε άκαρπη η παρέμβασή του. Ουδείς ποτέ διανοήθηκε να τον κατακρίνει ή να τον αγνοήσει. Πόσο μάλλον να τον πλήξει -ούτε καν.

Κάτω απ' όλα, θεμέλιο, υπήρχε το κύρος του.

ΗΤΑΝ Η ΨΥΧΗ της οικογενειακής επιχείρησης οινοποιίας, χωρίς να το έχει καν υποψιασθεί -σοβαρολογώ και υπογράφω. Χρειάσθηκε να του απευθύνω καίριες διεισδυτικές ερωτήσεις, για να αρχίσει να το σκέπτεται. Αλλά δίσταζε και δυσπιστούσε, καθώς -φρονώ- δεν ήθελε να "ρίξει" τους δύο μακαρίτες μικρότερους αδελφούς του, ακόμη και σε ένα αφηρημένο ζήτημα.

Έλαμψε, όμως, το χαρακτηριστικά παιδικό χαμόγελό του, όταν τον πείραξα φιλικά: "Κι αν γινόταν κανένας καβγάς, θα έμπαινες στη μέση, όπως στο καφενείο -σωστά;"

ΣΤΗΝ ΙΣΧΥΡΗ ΑΦΟΙ Γ. ΑΘΑΝΑΣΟΥΛΗ Ο.Ε. είχε το κουμάντο στον παραγωγικό τομέα. Από το χωράφι ως τη ζύγιση ήταν ο Τάκης. Από τη φόρτωση του μούστου ή του κρασιού μέχρι την είσπραξη ήταν ο Δημητράκης.

Μαζί και ο μεγαλύτερος Βασιλάκης, ήταν γνωστοί με τα υποκοριστικά τους. Η σύμπνοια των τριών αδελφών, που εμφανώς πήγαζε από την προσωπικότητα του πατέρα τους, ήταν το θεμέλιο της επιχείρησης.

ΩΣ ΕΡΓΟΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ο Βασίλης Αθανασούλης έκανε λίγα πράγματα "όπως κάνουν όλοι". Συνήθως αυτοσχεδίαζε λύσεις. Λύσεις απλές, πρωτότυπες, συμφέρουσες -το βασικό. "Εμπνεύσεις" τις αποκαλούσε.

Χαρακτηριστικά απροκατάληπτος στη σκέψη του, ήταν πάντα έτοιμος να πεισθεί από επιχειρήματα αλλά και να προχωρήσει σε αναπροσαρμογές.

Είδε -ενδεικτικά το αναφέρω- κάποτε σε άσχετο εργοστάσιο ένα μηχανισμό ανατροπής. Με συνοπτικές διαδικασίες παράγγειλε ένα μηχανισμό ανατροπής για ολόκληρο το γεμάτο σταφύλια φορτηγό. Αργότερα επινοήθηκε η ανατροπή μόνον της καρότσας.

ΣΑΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗ ΤΡΙΑΔΑ είχαν θάρρος στις καινοτομίες, σε εποχή με σφικτές χρηματοδοτήσεις και σχετικά υψηλά επιτόκια. Άλλαξαν κάπου τρεις φορές το βασικό μηχανολογικό εξοπλισμό, χωρίς ποτέ να υπάρξει πρόβλημα οικονομικής συνέπειας. Δεν υπήρξε ποτέ ψεγάδι στην αξιοπιστία τους.

ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟΛΜΗΡΑ καθιέρωσαν υψηλές αμοιβές για τους βασικούς εργάτες τους. Τα πιό δυνατά παλικάρια του Διμηνιού, δούλευαν με τα χέρια αλλά και το μυαλό. Φιλότιμα και με άριστες σχέσεις. Έφταναν μέχρι και σε τριπλά μεροκάματα.

Δεν ήταν υποχώρηση. Ήταν επιχειρηματική επιλογή -συμφέρουσα, όπως απεδείχθη επί χρόνια.

ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟΛΜΗΡΟΣ ήταν ο καλός μου φίλος και στην πολιτική του σκέψη. Πολέμησε εθελοντής στον εμφύλιο, και γύρισε λοχίας παρασημοφορημένος επ' ανδραγαθία. Αυτό, όμως, δεν τον εμπόδιζε να αναγνωρίσει αξίες στην αντίπαλη πλευρά.

Προ καιρού ήπιαμε καφέ στο σπίτι του, εν όψει του Πανηγυρικού της 28ης Οκτωβρίου στον Αη Γιώργη. Ήθελα την κουβέντα του, καθώς σκόπευα να θίξω δύσκολες πτυχές της Ιστορίας μας. Μεταξύ άλλων, έθιγα (βλέπε Φ.τ.Κ. φ.1960/30.10.2025) το θέμα με το "ΟΧΙ του Διμηνιού" και τον πρωταντάρτη που "πρωτοσωστομίλησε".

Σχετικά με τις υπάρχουσες σκέψεις για προτομή του Γιώργη Σ. Σώκου, γνωστότερου ως "Ζούρα", η αυθόρμητη γενναιόφρων κουβέντα του Βασίλη Αθανασούλη, ήταν "Το αξίζει" -μάρτυς μου ο Θεός.

 

Διμηνιό 22 Δεκεμβρίου 2025

 

Κώστας Τζαναβάρας

σύμβουλος μηχανικός - συγγραφέας

Η Γροινσκουφίτσα και ο κακός Τραμπλύκος (Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ φ.1971/29.1.2026)

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ... ΔΥΟ ΚΑΙΡΟΥΣ ήταν μία καλή κοπέλα που την έλεγαν Γροινσκουφίτσα, γιατί φορούσε πάντα ένα πράσινο σκουφάκι. Ζούσε, μαζί με την καλή της τη γιαγιά, σε ένα όμορφο καλυβάκι, κοντά στο δάσος, στην άκρη μιας μικρής πόλης. Η Γροινσκουφίτσα φρόντιζε την καλή της τη γιαγιά και ζούσαν ήσυχα και αγαπημένες.

Όταν έκανε πολύ κρύο, και ιδίως όταν η γιαγιά τους ήταν αρρωστούλα, τους πήγαινε ψώνια και φαγητό μία μεγαλύτερη αδελφούλα της Γροινσκουφίτσας, που την έλεγαν Ασπροκοκκινοσκουφίτσα, γιατί φορούσε πάντα ένα ασπροκόκκινο σκουφάκι.

Η Γροινσκουφίτσα και η Ασπροκοκκινοσκουφίτσα είχαν και μία πολύ μεγαλύτερη αδελφή που την έλεγαν Αστεροσκουφίτσα, γιατί φορούσε πάντα ένα γαλάζιο σκουφάκι με κίτρινα αστεράκια.

ΟΛΑ ΠΗΓΑΙΝΑΝ ΚΑΛΑ, καθώς η Αστεροσκουφίτσα, που ζούσε σε μιά μακρινή μεγάλη πόλη, φρόντιζε και ενδιαφερόταν πολύ για τις δύο μικρές αδελφές της και τη γιαγιά τους. Και, με τη σειρά της, η Ασπροκοκκινοσκουφίτσα, που ζούσε στη μικρή πόλη, φρόντιζε και ενδιαφερόταν και αυτή για τη μικρή της αδελφή και τη γιαγιά τους.

Φρόντιζε, βεβαίως, να ζητάει τη βοήθεια της Αστεροσκουφίτσας στη σωστή ώρα...

ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ, ΟΜΩΣ, άρχισε να μην είναι καμία ώρα σωστή για να ζητάει η Ασπροκοκκινοσκουφίτσα την αναγκαία βοήθεια της Αστεροσκουφίτσας. Είχε, λέει, συνεχώς μεγάλα προβλήματα με ένα μυστήριο τύπο, που τον έλεγαν Τραμπλύκο, γιατί προκαλούσε συνεχώς τραμπλ (trouble, μπελάς) σε όλους -όχι μόνον στην φίλη του την Αστεροσκουφίτσα.

Η Αστεροσκουφίτσα το έριξε εξουθενωμένη στις δικαιολογίες, ζητούσε όλο υπομονή, όλο υποσχόταν στην Ασπροκοκκινοσκουφίτσα ότι θα βρει χρόνο να βοηθήσει, αλλά μάταια. Η Ασπροκοκκινοσκουφίτσα καταλάβαινε ότι τα προβλήματα της Αστεροσκουφίτσας με τον Τραμπλύκο την είχαν κάνει πια αδιάφορη για την μικρή της αδελφή και τη γιαγιά τους.

Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑΣ, μοιραία, έκανε σιγά-σιγά αδιάφορη και την Ασπροκοκκινοσκουφίτσα. Όχι μόνον δεν πήγαινε ψώνια και φαγητό στην Γροινσκουφίτσα και την καλή τους τη γιαγιά, όταν έκανε πολύ κρύο ή ήταν άρρωστη η γιαγιά τους, αλλά ούτε έπαιρνε τηλέφωνο την Αστεροσκουφίτσα για να ζητήσει βοήθεια, ούτε απαντούσε στα τηλεφωνήματα της απελπισμένης Γροινσκουφίτσας.

Η ΓΡΟΙΝΣΚΟΥΦΙΤΣΑ, όμως, ήταν καλή κοπέλα και δεν αδιαφορούσε για τη γιαγιά της. Έβαζε όλα της τα δυνατά για να βρίσκει λύσεις σε όλα. Έμαθε να μαζεύει χόρτα στο δάσος και να τα μαγειρεύει. Το ίδιο και με τα μανιτάρια. Έφτιαχνε μακαρονάδα με μανιτάρια, τόσο νόστιμη, που η καλή της η γιαγιά έγλειφε και τα δάχτυλά της.

Με τη μικρή σύνταξη της καλής της γιαγιάς, αγόραζε και κρεατάκι και το μαγείρευε πανόστιμα. Ζύμωνε ψωμάκι. Ψάρευε και στη λιμνούλα του δάσους.

Κάπως έτσι, η Γροινσκουφίτσα και η καλή της η γιαγιά, έμαθαν να τα βγάζουν πέρα μόνες τους. Περνούσαν φτωχικά μεν, αλλά ήταν αγαπημένες και όλα πήγαιναν μιά χαρά. Και είχαν ξεχάσει και την Ασπροκοκκινοσκουφίτσα και την Αστεροσκουφίτσα.

ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ, ΓΙΑ ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ της Γροινσκουφίτσας, και μαζί της καλής της γιαγιάς, ήλθε στο καλυβάκι τους ένας κουστουμαρισμένος ψηλός κύριος, με μιά κατακόκκινη γραβάτα. Είπε στην Γροινσκουφίτσα ότι είναι εργολάβος και ενδιαφέρεται να πάρει με αντιπαροχή το οικόπεδο της γιαγιάς της. Την διαβεβαίωσε πως ό,τι χτίσει θα είναι όμορφο. Και το καλυβάκι όχι μόνο δεν θα το πειράξει, αλλά θα είναι ήσυχο όσο τώρα και καλύτερα.

Η ΓΡΟΙΝΣΚΟΥΦΙΤΣΑ ενθουσιάσθηκε με την ιδέα, το ίδιο και η καλή της η γιαγιά. Ο κουστουμαρισμένος ψηλός κύριος, με την κατακόκκινη γραβάτα, τους έδινε "ό,τι θέλετε ό,τι ονειρευόσαστε". Τους εξήγησε ότι, οι μηχανικοί και οι δικηγόροι του, τον διαβεβαιώνουν για τη μεγάλη έκταση και την τεράστια αξία του οικόπεδου της γιαγιάς.

Η ΓΡΟΙΝΣΚΟΥΦΙΤΣΑ έτρεξε καταχαρούμενη να τηλεφωνήσει στις αδελφούλες της, για να τους πει τα ευχάριστα νέα. Αλλά δεν της φάνηκε να χάρηκαν. Πρόσεξαν στη διήγηση, μάλιστα, που η γραβάτα ήταν κατακόκκινη. Και ρώτησαν αυστηρά: "Τί χρώμα ήταν το κουστούμι αυτού του παλιανθρώπου;"

ΠΕΡΑΣΕ ΚΑΙΡΟΣ, και δεν γινόταν τίποτα. Ο κουστουμαρισμένος κύριος, που είχε μάθει τα καθέκαστα από την καημένη την Γροινσκουφίτσα που τον πίστεψε, δεν ξαναφάνηκε. Η Αστεροσκουφίτσα εμφανίσθηκε στο καλυβάκι, και εξηγούσε τα ανεξήγητα στην καημένη τη γιαγιά. Ότι τώρα θα κάνει κάτι σωστό αυτή -εν ολίγοις. Και πολύ καλύτερο από του παλιανθρώπου με το μπλε κουστούμι και την κατακόκκινη γραβάτα...

ΑΤΥΧΩΣ, η Αστεροσκουφίτσα εξαφανίστηκε και πάλι. Το ίδιο και η Ασπροκοκκινοσκουφίτσα. Η Γροινσκουφίτσα, και η καλή της η γιαγιά, ξαναγύρισαν στη γνωστή καθημερινότητά τους. Χορταράκια, μακαρονάδα με μανιτάρια, κρεατάκι, ψωμάκι ζυμωτό, ψαράκια...

ΩΣΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΘΗΚΑΝ κάποιοι ανθρώποι που δήλωσαν συνεργάτες του εργολάβου με το μπλε κοστούμι και την κατακόκκινη γραβάτα, του κ.Τραμπλύκου. Και έκαναν σαματά τρικούβερτον.

Εξήγησαν ευγενικά στην Γροινσκουφίτσα, πάντως, ότι τώρα πιά κατάλαβε το λάθος της η Ασπροκοκκινοσκουφίτσα. Ακόμη περισσότερο, κατάλαβε το μεγάλο λάθος της η Αστεροσκουφίτσα. Και θα βάλει το χέρι βαθιά στην τσέπη, ώστε να χτίσουν συνεταιρικά αυτό που λέει ο κύριος με το μπλε κουστούμι και την κατακόκκινη γραβάτα.

 

Κόρινθος 26 Ιανουαρίου 2026

 

Κώστας Τζαναβάρας

σύμβουλος μηχανικός - συγγραφέας

Σημ.: Συσχετισμοί προς τρέχοντα γεγονότα, χρώματα σημαιών κρατών και ενδυματικές συνήθειες πολιτικών τίθενται στην κρίση του σκεπτόμενου αναγνώστη. Το ίδιο, και οι τυχόν προκύπτουσες πολιτικές εκτιμήσεις και προβλέψεις.