Ο Τραμπλύκος και τα γουρουνάκια

 MIA ΦΟΡΑ ΚΑΙ ... ΤΡΕΙΣ ΚΑΙΡΟΥΣ, ήταν ένας ψηλός και μπρατσωμένος λύκος. Τον έλεγαν Τραμπλύκο γιατί του άρεσαν πολύ οι σαματάδες (trouble). Σαν να μην έφταναν οι σαματάδες, ο Τραμπλύκος είχε μία ιδιαίτερη συνήθεια να μπλοφάρει. Την είχε από πάντα, αλλά κάποτε μπαινόβγαινε σε καζίνο -νομίζω δικά του.

Είχε και μία αλλιώτικη ιδιαίτερη συνήθεια:  του άρεσε να τρώει γουρουνάκια ψητά. Παχουλά και ζουμπουρλούδικα, τα έβαζε στο μάτι πολύν καιρό πριν τα πιάσει και τα ψήσει. Περνούσε από τη γειτονιά τους, έλεγε φωναχτά και αδιάφορα πόσο του αρέσουν τα ψητά γουρουνάκια. Αλλά τίποτα αντίστοιχο με τις γνωστές απειλές "Γουρουνάκι, γουρουνάκι... θα φυσήξω, θα φυσήξω... θα στο ρίξω το σπιτάκι."

ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΚΑΙΡΟ, λοιπόν, πριν κάπου 8 χρόνια, έβαλε στο μάτι ένα παχύ-παχύ γουρουνάκι, με μαγουλάκια καλοφουσκωμένα, αλλά πρώτο-πρώτο στη φασαρία. Κάθε λίγο και λιγάκι, ο Κιμμ αναστάτωνε τη γειτονιά. Φορούσε και ένα παραπλανητικό ρούχο, τριχωτό και σταχτί, και όλοι το περνάγαν για σαματατζή λύκο. Τόσο, που το φοβόντουσαν οι ήσυχοι λύκοι.

Ο Τραμπλύκος, φυσικά, δεν άργησε να καταλάβει τί ακριβώς γινόταν. Πλησίασε με τρόπο το γουρουνάκι με τα μαγουλάκια τα καλοφουσκωμένα, και αμέσως κατάλαβε. Αντί να το φάει, λοιπόν, θέλησε να το κάνει πρώτα ήσυχο γουρουνάκι. Αλλά κανένας λύκος δεν είδε την ιδέα με καλό μάτι. Ξέχασαν ακόμη και που ο Κιμμ ήταν κάποτε σαματατζής.

ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΑΙΡΟ, κάπου 1 χρόνο μετά, έβαλε στο μάτι ένα γουρουνάκι που ζούσε σε ένα μεγάλο και παγωμένο νησί. Αυτό πάλι το γουρουνάκι, παραήταν ήσυχο. Και ο Τραμπλύκος ήθελε να το κάνει λίγο σαματατζίδικο. Πάλι: κανένας λύκος δεν είδε την ιδέα με καλό μάτι.

ΕΚΕΙ ΗΤΑΝ ΠΟΥ ΕΙΠΕ ο Τραμπλύκος στους άλλους λύκους "Δεν δουλεύει έτσι το πράγμα"... και, γυρίζοντας από διακοπές ολίγων χρόνων, σαματατζής όπως ποτέ άλλοτε, βάλθηκε να εξηγήσει, μουγγά, πώς δουλεύει το πράγμα.

Ως άσμα λαϊκόν λέγει, "Όταν καπνίζει ο λουλάς, εσύ δεν πρέπει να μιλάς"... Εκτός, ως ενθάδε, αν ξέρεις τί λες και πότε μιλάς. Ορθόν;

ΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΚΑΙΡΟ, εσχάτως, ένα γουρουνάκι ήταν ο καπετάν φασαρίας. Όθεν, "του σκότωσε τη μάνα και τον πατέρα", μεταφορικώς ομιλούντες. Και -ω! του θαύματος!- ο λουλάς λουλάς.

 

Κόρινθος 24 Απριλίου 2026

Κώστας Τζαναβάρας

σύμβουλος μηχανικός - συγγραφέας

Σημ.: Συσχετισμοί προς τρέχοντα πολιτικά πρόσωπα και γεγονότα, τίθενται στην κρίση του σκεπτόμενου αναγνώστη. Το ίδιο, και οι τυχόν προκύπτουσες πολιτικές εκτιμήσεις και προβλέψεις.

 

Σκανδαλολογία = Τιποτολογία + Απεραντολογία (Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ φ.1984/30.4.2026)

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΑΘΗΜΑ στις σχολές δημοσιογραφίας είναι το εξής απλό: "Αν ένας σκύλος δαγκώσει άνθρωπο, δεν είναι είδηση. Αν ένας άνθρωπος δαγκώσει σκύλο, είναι είδηση."

Αν, λοιπόν, τα σκάνδαλα κυριαρχούν στις οθόνες και τα κοινωνικά μέσα, είναι γιατί αποτελούν είδηση. Είναι είδηση το σκάνδαλο και οι σχετικοί καβγάδες, αλλά δεν είναι είδηση οι δημιουργικοί οραματισμοί. Εξ ου και σπανίζουν, μέχρις εξαφανίσεως, οι δημιουργικοί οραματισμοί. Σωστά;

ΣΥΝΟΜΙΛΗΣΑ επί δημιουργικών οραματισμών, λοιπόν, με -ποιόν άλλον;- το "συνήγορο" στο ChatGPT. Δεν μιλήσαμε γενικά. Ρώτησα πολλά και διάφορα περί το ελληνικό ελαιόλαδο. Αντί, δηλαδή, να συνομιλήσουμε για το σκάνδαλο του Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε., τον ρώτησα για το ίσως κορυφαίο θέμα στον πρωτογενή τομέα της χώρας μας και τη διατροφή μας. Και έλαβα ενημέρωση σαν από τεχνοκράτη επιπέδου.

Από πολλές πλευρές, κανένα θέμα του πρωτογενούς τομέα δεν είναι σημαντικότερο από την παραγωγή του ελαιολάδου μας. Είναι πρωτίστως θέμα υγείας, μετά θέμα στήριξης της υπαίθρου και τελικά θέμα αντιστροφής των τάσεων παρακμής και αισχροκέρδειας.  

ΤΟ ΘΕΜΑ θεωρείται περίπου ληγμένο. Κάποιοι -πιθανότατα καλοπροαίρετοι- το έψαξαν, το σκέφθηκαν, το μελέτησαν, το προσπάθησαν... και η λύση που πρυτάνευσε ήταν η γνωστή: επιδοτήσεις.

Οι επιδοτήσεις αδικούν την αξία, ευνουχίζοντας βαθμιαία τον παραγωγό. Αποσπασματικές προσπάθειες, τυποποίησης και branding (καθιέρωσης), δίνουν το παράδειγμα, αλλά δεν εμπνέουν για κάτι ευρύτερο και καινοτόμο.

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ τώρα, είναι αν έχει αλλάξει κάτι κρίσιμο από τα τέλη του 20ου αιώνα, όταν και ξεκίνησαν οι επιδοτήσεις του τότε Οργανισμού Ενισχύσεων Ελαιολάδου. Αν δηλαδή υπάρχει κάτι που να δίνει νόημα στην εδώ προτεινόμενη αναψηλάφηση του ζητήματος. Τα προβλήματα, νοοτροπίας και μεγεθών, όπως και τα μεταβατικά, εξακολουθούν.

ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ: το έξτρα παρθένο ελληνικό ελαιόλαδο είναι λειτουργικό τρόφιμο υψηλής αξίας. Έχει: χαμηλή οξύτητα, υψηλές πολυφαινόλες, έντονο αρωματικό προφίλ. Συχνά υπερκαλύπτει τα διεθνή standards.

Η αξία στο ελαιόλαδο δημιουργείται στο χωράφι αλλά τιμολογείται στη σχέση με τον καταναλωτή. Η Ελλάδα υπερέχει σε λάδι, αλλά υστερεί στο ποιός πουλάει το λάδι. Το ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε να παράγουμε περισσότερο λάδι. Το ερώτημα είναι γιατί, ενώ το παράγουμε ήδη, αφήνουμε άλλους να το πουλάνε ακριβότερα.

ΕΚΤΙΜΩ, λοιπόν, ότι αλλάζει άρδην τα δεδομένα η τεχνολογία. Πολλά πρακτικά θέματα που τον προηγούμενο αιώνα ήταν χαρτοβασίλειο και αυτοσχεδιασμοί, τώρα μπορούν να αυτοματοποιηθούν. Μπορούν, το κυριότερο, να γίνουν απλές ρουτίνες :σύστημα. Πρωτοποριακό. Να υπερβαίνει τον κατακερματισμό.

Αντί για επιδοτήσεις, καλοσχεδιασμένη ενίσχυση της ελεύθερης αγοράς. Δομική, καινοτόμα, στοχευμένη. Υπάρχει το διαδίκτυο, υπάρχουν τα κινητά, υπάρχει πια το Κτηματολόγιο, υπάρχει και η Τεχνητή Νοημοσύνη. Μπορεί και άλλα...

ΑΝ!! ΕΧΩ ΔΙΚΙΟ, η πρόκληση είναι σαφής, κατά το γνωστό απόφθεγμα του Άγγλου συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Arthur Clark (1907-2008): Ένας πολιτικάντης σκέπτεται τις επόμενες εκλογές, ένας πολιτικός τις επόμενες γενεές.

Συνεπώς: ποιοί σηκώνουν μανίκια για καβγάδες σκανδαλολογίας και ποιοί για πρωτοπόρες λύσεις ανάπτυξης;

 

Κόρινθος 27 Απριλίου 2026
Κώστας Τζαναβάρας

σύμβουλος μηχανικός - συγγραφέας