Ανάκληση συμμετοχής στην "ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ"

Προς τους διαδικτυακούς φίλους
που παρακολούθησαν την συμμετοχή μου στις διαδικασίες της
"ΠΛΑΤΦΟΡΜΑΣ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ"

Φίλες/Φίλοι,

Απέστειλα στις 20 του μηνός στην ως άνω κίνηση την πρόταση που ακολουθεί. Η πρόταση δεν δημοσιεύθηκε, για ευνόητους λόγους, ψυχοσωματικής φύσεως.

Δημοσιεύω την πρόταση ώστε, αν - αν ! - τυχόν κάποιος συμμετείχε εξ αιτίας μου, να το ξανασκεφθεί.

Ευχαριστώ.

====================================================================

Πρόταση

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ «ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ»

Φίλες/Φίλοι,

Εν όψει της ημερίδας της 26^ης τρέχοντος μηνός, θα ήθελα να φιλοξενήσετε την παρούσα διαδικαστική πρόταση. Πιστεύω ότι θα φανεί χρήσιμη, όχι μόνον σε όσους το σκέφτονται αν θα συμμετάσχουν ή όχι, αλλά και σε όσους συμμετέχουν ήδη ενεργά με προτάσεις και σχόλια.

Διάβασα αρκετά προσεκτικά τις 14 [16 μείον 2 που αποσύρθηκαν] προτάσεις που υπάρχουν για την ημερίδα της 26^ης Μαρτίου 2016. Διάβασα και τις συζητήσεις στην σελίδα της «Πλατφόρμας» - αυτές που είναι προσιτές από το λογαριασμό Kostas Tzanavaras.

Η παρούσα παρέμβαση έχει αφορμή το απόφθεγμα του Πλάτωνα, με το οποίο ξεκινά το γνωστό video της «Πλατφόρμας» : «Οι μεγάλοι άνθρωποι μιλούν για ιδέες. Οι μεσαίοι άνθρωποι μιλούν για γεγονότα. Οι μικροί άνθρωποι μιλούν για τους άλλους.»

Θα στοιχειοθετήσω, όσο γίνεται πιο συνοπτικά, τα εξής εύλογα ερωτήματα :

-         Μήπως μιλάτε για ιδέες αδιαφορώντας για τα γεγονότα ;

-         Μήπως μιλάτε για ιδέες αδιαφορώντας για τους άλλους ;

-         Μήπως μιλάτε για ιδέες αδιαφορώντας για το τι ακριβώς είναι ιδέες ;

-         Μήπως δεν αποδέχεστε καν ότι υπάρχουν μεγάλοι, μεσαίοι και μικροί άνθρωποι ;

-         Μήπως τελικά δεν σας πολυενδιαφέρει να γίνουν οι ιδέες σας πράξη ;

Κατ’ αρχήν θα ήθελα να διευκρινίσω ότι βρίσκω στις προτάσεις πολλά αξιόλογα στοιχεία, και ακόμη περισσότερα στα σχόλια που ακολούθησαν. Από αυτή την πλευρά, δηλώνω ότι, αν και δεν με βρίσκουν σύμφωνο οι προτάσεις, εύχομαι ειλικρινά ευόδωση των στόχων της ημερίδας σε κάθε περίπτωση.

Μήπως μιλάτε για ιδέες αδιαφορώντας για τα γεγονότα ;

Μιλάτε όλοι για δημοψηφίσματα, αδιαφορώντας για το δημοψήφισμα της 5^ης Ιουλίου 2015. Αδιαφορείτε για τον πανικό που προκάλεσε στην συντεχνία των πολιτικάντηδων το υπερήφανο, έως ηρωικό, 61,3% ΟΧΙ του υπέροχου Ελληνικού Λαού.

Αδιαφορείτε για το αναμφισβήτητο γεγονός ότι κανένας άλλος λαός στον πλανήτη όχι μόνον δεν θα έλεγε ΟΧΙ, αλλά ούτε καν θα επέτρεπε την διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Με την στάση σας χαρίζετε το ιστορικό τόλμημα στην παράταξη που απλώς έκανε ένα λάθος ελιγμού, χωρίς να περιμένει ηχηρό ΟΧΙ, και έσπευσε πανικόβλητη να το μπαλώσει προσφέροντας γην και ύδωρ στους δανειστές.

Και το έκανε γιατί απλώς κατάλαβε ότι, όταν καλείται ο λαός να ψηφίσει θέσεις και όχι πρόσωπα, φεύγει από τα κομματικά μαντριά. Αυτό τους έκανε να μαζευτούν άρον-άρον την άλλη μέρα σε «σύσκεψη αρχηγών» - τρομάρα τους.

Αν δεν αδιαφορούσατε γι’ αυτό το ιστορικό γεγονός, πρώτον θα είχατε βρει έστω μία λέξη για το θέμα στις προτάσεις και τις συζητήσεις.

Επί πλέον, δεύτερον και κυριότερο, θα είχατε «σηκώσει μανίκια» υπέρ της ισχύος του ΟΧΙ. Δεν μπορεί να γίνονται αποδεκτοί – υπό την αδιαφορία μας – νόμοι ευθέως αντίθετοι στην ηχηρή ετυμηγορία του Ελληνικού Λαού. Ένας νόμος δεν μπορεί να αναιρεί ένα δημοψήφισμα.

Ο δρόμος των δικαστηρίων, και ιδιαίτερα του Συμβουλίου της Επικρατείας, είναι ανοικτός. Διαπρεπείς νομικοί υπάρχουν για να στηρίξουν εύλογες προσφυγές. Με την αδιαφορία, όμως, τι γίνεται ;

Ευρύτερα, αδιαφορείτε, για το εξής απλό δεδομένο : είμαστε υπό καθεστώς ασύδοτης βλακοκρατίας. Χωρίς καμία αναστολή κάνουν τα πιο πρόστυχα επικοινωνιακά παιχνίδια, τις πιο μειοδοτικές πολιτικές. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η διατήρηση των προνομίων τους, και τίποτα άλλο. Τώρα πλέον όχι μόνον λένε αφειδώς ψέματα, αλλά πολλά από αυτά τα πιστεύουν κιόλας.

Απέναντι σε αυτή την ωμή πραγματικότητα, αβίαστα υπαγορεύονται συμπεριφορές. Συμπεριφορές όλων μας, μηδενός εξαιρουμένου.

Μήπως μιλάτε για ιδέες αδιαφορώντας για τους άλλους ;

Υπάρχει μία σύγχυση : Είναι άλλο το να μιλάει κάποιος για άλλους και άλλο το να ασχολείται κάποιος μόνον με το να σχολιάζει άλλους. Το δεύτερο, πράγματι, είναι προς στιγματισμό. Παρότι η καλώς εννοούμενη κοινωνική κριτική ήταν παραδοσιακά προτέρημα της Ελληνικής Κοινωνίας. Ήταν η βάση-κίνητρο του κατ’ εξοχήν υπέροχου εθνικού μας χαρακτηριστικού, του φιλότιμου.

Αλλά στις διαδικτυακές συζητήσεις φθάνουμε στην άλλη άκρη. Θεωρείται επιβεβλημένο να μην ασχολείται κανείς με τις ιδέες των άλλων. Είναι εξοβελιστέα η μάχη ιδεών. Κάποιοι – προφανώς – δεν την αντέχουν. Και την βαφτίζουν αγένεια.

Υπάρχει διάχυτη, όμως, και η χαρακτηριστική αδιαφορία για την ελληνική περιφέρεια. Η συνταγή «Ελλάδα είναι μόνον η Αθήνα» υπεισέρχεται στα πάντα. Αδιαφορία π.χ. για το αν ένας Θεσσαλονικιός ή ένας Κρητικός έχει την δυνατότητα να βρεθεί στην ημερίδα.

Αδιαφορία – στην ίδια νοοτροπία – υπάρχει και ως προς το αν  το μοντέλο άμεσης δημοκρατίας της αρχαίας Αθήνας είναι εφικτό σε κλίμακα χώρας. Αδιαφορία αν – αν ! – το μοντέλο προϋποθέτει την ύπαρξη δούλων. Αν δηλαδή προϋποθέτει – εκτός των άλλων – ελεύθερο χρόνο που σήμερα δεν υπάρχει.

Αδιαφορία για το πώς θα ακούσει ο απλός πολίτης ιδέες για δημοψηφίσματα, όταν το 61,3% ΟΧΙ το πλήρωσε πανάκριβα.

Μήπως μιλάτε για ιδέες αδιαφορώντας για το τι ακριβώς είναι ιδέες ;

Μιλώντας για μεγάλες πολιτειακές αλλαγές – για τέτοιες ιδέες μιλάμε – η Ελληνική Ιστορία διδάσκει ότι χρειάζεται κάποιος Σόλωνας, κάποιος Λυκούργος. Κάποιος σοφός που να διατυπώσει κάτι που θα γίνει ευρέως αποδεκτό. Κάποιος που να σκεφθεί βαθειά το ολοφάνερα κοινό συμφέρον.

Προφανώς, αν υπήρχε κάποια ανάλογη προσωπικότητα στις μέρες μας, θα συγκέντρωνε τον γενικευμένο φθόνο της αγρίως λαϊκίζουσας νεοελληνικής κοινωνίας. Συνεπώς, ας ξεχάσουμε το ΠΟΙΟΣ και ας επικεντρωθούμε στο ΤΙ.

Αν είναι, λοιπόν, κάποιες «συλλογικότητες» να σχεδιάσουν την επόμενη μεγάλη Ελληνική Πολιτική Μεταρρύθμιση, ας μην ποντάρουν σε μονάδες, αλλά θα ήταν κωμικό να αγνοήσουν το ΤΙ και ΠΩΣ σκέφθηκαν οι μεγάλοι των ιδεών.

Σε γενικές γραμμές – ας μου επιτραπεί να πω – όλοι οι μεγάλοι μεταρρυθμιστές σκέφθηκαν έξω από «το γνωστό και το οικείο». Έτσι χάραξαν θεσμούς για το μέλλον, όχι για την επόμενη βδομάδα. Και αυτό που σκέφθηκαν το εξέφρασαν σε μία λέξη. Στην οποία λέξη έδιναν νόημα με μία-δύο φράσεις.

Δεν συνιστούν άξιες λόγου μεταρρυθμιστικές ιδέες οι αντιγραφές και οι ασυγκρότητοι αυτοσχεδιασμοί. Εκτός αν διατίθενται νέες ιδέες για το τι είναι ιδέες. Μαζί, αν διατίθεται και αντίλογος στο του Πλάτωνος : «Όλοι έχουν γνώμη. Αλλά έχουν όλοι γνώση για να έχουν γνώμη ;».

Αντιγράφω και προσυπογράφω :

Head Waiter @Παναγιώτης Κολλιόπουλος.
Πιστεύω αν είναι να γίνει κάτι θα πρέπει να είναι εντελώς διαφορετικό από ό,τι ξέρουμε σήμερα.
Τούτη δω η χώρα θα πρέπει να πρωτοπορήσει.

Like · Reply · 1 · 1 November 2015 at 10:54

Μήπως δεν αποδέχεστε καν ότι υπάρχουν μεγάλοι, μεσαίοι και μικροί άνθρωποι ;

Αν το αποδέχεσθε, πάντως, όπως συνάγεται από το video, δεν είναι δυνατόν να βρεθούν οι εκάστοτε κατάλληλοι με κληρώσεις. Είναι στοιχειώδες. Όσο στοιχειώδες είναι, επίσης, ότι δεν είναι δυνατόν να επικαλείται κάποιος τον Αριστοτέλη, την ώρα που μιλάει για κληρώσεις.

Εν ολίγοις : Όποιος θέλει να μιλήσει για κληρώσεις, δικαίωμά του. Αλλά να προσέχει και ποιους «πιάνει στο στόμα του». Ο Αριστοτέλης μιλάει κατ΄ εξοχήν για «φυσικό δίκαιο» και για «ισότητα κατ’ αξίαν».

Επί της ουσίας : Υπάρχει κανείς που να διαφωνεί με την ιδέα να οραματισθούμε μία κοινωνία όπου δεν θα είμαστε ίσοι γενικά, αλλά ο καθένας θα έχει «στάδιον δόξης λαμπρόν» για να πάρει την θέση που αξίζει ο ίδιος και η προσπάθειά του ; Μία κοινωνία άμιλλας.

Και – μιλώντας για μεγάλους και μικρούς ανθρώπους – όποιος θυμάται Αθηναϊκά επιτεύγματα, καλό είναι να θυμάται και κάποιες κρίσιμες λεπτομέρειες της Ιστορίας μας. Στη σύναξη αρχηγών, καθώς πλησίαζε απειλητικά ο Ξέρξης, επεκράτησε το στρατήγημα του Θεμιστοκλή. Αλλά χρειάσθηκε προηγούμενως να υποστηρίξει την πρότασή του, απέναντι στον επιθετικό Ευρυβιάδη, με το ιστορικό «Πάταξον μεν, άκουσον δε !».

Λίγα χρόνια μετά την νίκη στην Ναυμαχία της Σαλαμίνας, βέβαια, ο Θεμιστοκλής εξοστρακίσθηκε.

Μήπως τελικά δεν σας πολυενδιαφέρει να γίνουν οι ιδέες σας πράξη ;

Κάποιος που ενδιαφέρεται πραγματικά να πραγματοποιηθούν οι ιδέες του δ-ε-ν καταθέτει πρόταση. Καταθέτει μελέτη. Προτάσεις καταθέτουν και οι πολιτικάντηδες από τα μπαλκόνια. Ίσα-ίσα για να υφαρπάξουν την ψήφο και την εξουσία. Ή τη θεσούλα. Και «μετά βλέπουμε» – τι ψέματα θα αραδιάσουν.

Στην μελέτη, ο κάθε εισηγητής, θα δει και θα διερευνήσει κι άλλα θέματα – εκτός από τις σκέτες προτάσεις.

-         Θα δει την υφιστάμενη κατάσταση, με κάποια περίσκεψη. Και από κάποια αναγκαία απόσταση.

-         Θα δει και πού πάμε, αν δεν αλλάξει τίποτα.

-         Θα ψάξει για τις απώτερες αιτίες. Ανιούσα διαλεκτική λέγεται η μέθοδος  – θυμίζει ο όρος κάτι ή κάποιον ;

-         Βρίσκοντας την απώτερη αιτία, μετά η κατιούσα διαλεκτική δείχνει ξεκάθαρα τον δρόμο, επιβεβαιώνοντας την διάγνωση της απώτερης αιτίας.

-         Κάπου εκεί προκύπτει και το απολύτως απαραίτητο : τα όπλα. Η αναγκαία ισχύς για να επιβληθούν οι νέες ιδέες.

Μόνο με τέτοιες μελέτες μπορούμε να ξέρουμε για τι μιλάμε. Και μόνον έτσι θα μπορούμε να ελπίζουμε ότι κάποια στιγμή θα καταστεί δυνατόν να ανταποκριθούμε στους πόθους της κάθε Ελληνίδας :

Sofia Papadolia Θα ηταν σαν θαυμα το να ξυπνησουμε και να παρουμε την τυχη της χωρας μας στα χερια μας, να ξαναγινει η Ελλαδα των ΕΛΛΗΝΩΝ...

Like · Reply · 7 · 18 November 2015 at 23:02

Πού καταλήγω :

Υποβάλλω διαδικαστική πρόταση. Επί της ουσίας, δεν είναι η ώρα να υποβάλλω μελέτη για την Αριστοδημοκρατία – ένα πολίτευμα όπου κυβερνούν οι άριστοι δημοκρατικά.

Χρειαζόμαστε προηγουμένως μία διαδικασία διαλόγου ευέλικτη και παραγωγική. Μία διαδικασία που να παράγει συγκατάβαση. Που να μην βασίζεται σε ευχολόγια ενότητας, αλλά που να εκμεταλλεύεται τον ανταγωνισμό, το φυλετικό μας σαράκι.

Η πρόταση στοιχειοθετείται πλήρως στο άρθρο Τί θα γινόταν αν αλλάζαμε αντίληψη για τον πολιτικό διάλογο ; Και είναι απλό σχετικά να φτιάξουμε ένα web-πρόγραμμα που θα εξυπηρετεί αυτόν τον γόνιμο πολιτικό διάλογο. Έτσι δεν θα χρειάζονται ούτε μετακινήσεις – ιδίως στην Αθήνα.

Μία «Πλατφόρμα» ικανή να κάνει αυθημερόν τα δικά της δημοψηφίσματα, πάνω σε καλομελετημένες και διεξοδικές προτάσεις. Αν το θέλουμε πραγματικά όλοι …

Ιδού, λοιπόν, η διαδικασία για να σταματήσουν οι ατέρμονες συζητήσεις. Να φτιάξουμε και να «στρώσουμε» το νέο υπερόπλο του Ελληνισμού.

Κόρινθος 20 Μαρτίου 2016

Κώστας Τζαναβάρας

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΠΡΟΚΟΠΗ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟ

 

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΠΡΟΚΟΠΗ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟ

Εξοχώτατε Κύριε Πρόεδρε,

Σας υποβάλλω συνημμένως αντίγραφο του άρθρου με τίτλο «Τί θα γινόταν αν αλλάζαμε αντίληψη για τον πολιτικό διάλογο ;» και σας ζητώ όπως – στα πλαίσια του συνταγματικού σας ρόλου – αξιοποιήσετε την ιδέα, στον κατά την κρίση σας τρόπο, χρόνο και ρυθμό.

Έχει δημοσιευθεί στον έγκριτο ιστότοπο www.analyst.gr την 23^η Ιουνίου 2014, και το χαρακτηριστικό διαδικτυακό σχόλιο-απάντηση ήταν «Μία άλλη Ελλάδα».

Ως πρώτο βήμα εποικοδομητικής χρήσης της ιδέας, ανασύρω την πρόταση που παρουσίασα την 31^η Μαΐου 2015 στο άρθρο με τίτλο «Αντικειμενικές» ή ρεαλιστικές αξίες ακινήτων ;, όπου εισηγούμαι ένα νέο σύστημα διοικητικού καθορισμού της αξίας ακινήτων, αντί του γνωστού ως «αντικειμενικού».

Πρόκειται για σύστημα που προδιαγράφεται ώστε να διασφαλίζει κατά τεκμήριο εύλογο διοικητικό καθορισμό της αξίας ακινήτων, παρακολουθώντας – αυτόματα και συστηματικά – τις τιμές της αγοράς. Ταυτόχρονα, τροφοδοτεί εύλογες προσδοκίες ευεργετικών επιδράσεων στην κτηματαγορά και την οικοδομή, αλλά και ευρύτερες αναπτυξιακές.

Εξοχώτατε,

Σας ζητώ να θέσετε σε ευρύ Εθνικό Διάλογο την πρόταση, καλώντας όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα να πάρουν θέση, όπως και πανεπιστημιακούς, επιστημονικούς, επαγγελματικούς και κοινωνικούς φορείς. Καθώς το αίτημα είναι πρωτάκουστο, αισθάνομαι την ανάγκη να επικαλεσθώ ένα βαρυσήμαντο άρθρο του αείμνηστου Νίκου Καλογερόπουλου (Nicolas Kaloy), γνωστού Έλληνα στοχαστή, Δρα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Γενεύης.

Επικαλούμαι ακριβώς το άρθρο του «Νέες Ιδέες : Φωνή θεού ή βοώντος εν ερήμω;», που δημοσιεύθηκε στη ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (φ.1376/21.11.13) και σας αποστέλλω συνημμένως.

Με την εμπειρία των 90 – τότε – χρόνων του, αλλά και της επί έξι δεκαετίες διαμονής του στην Ελβετία, καυτηρίαζε χαρακτηριστικά την ξενομανία μας : «Δεν είναι επιδεκτικός ο Έλληνας σε γηγενείς ΝΕΕΣ ΙΔΕΕΣ».

Και, αναφερόμενος σε νέες ιδέες του υποφαινόμενου, έγραφε χαρακτηριστικά, και ίσως προφητικά : «πρέπει οι νέες αυτές ιδέ­ες να συζητηθούν με το ενδιαφέρον και την σοβαρότητα που απαιτεί ο σημερινός μεγά­λος κίνδυνος που διατρέχει το Έθνος μας.»

Κατέληγε, κάνοντας λόγο για τον «Μεγάλο Πάταγο».

Στην διάθεσή σας,

Κόρινθος, 10 Φεβρουαρίου 2016

Κώστας Τζαναβάρας

σύμβουλος μηχανικός – συγγραφέας

ktz1958@gmail.com

 

E

Νέες Ιδέες : Φωνή θεού ή βοώντος εν ερήμω;

Άρθρο του αείμνηστου Νίκου Καλογερόπουλου

ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ, φ.1376/21.11.13

 

Ε

Προδημοσίευση βιβλίου ΟΔΟΣ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ

 

E

Τι είναι υπεροπλία στις μέρες μας ;

ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ. φ.1479/16.1.16

Ο αλησμόνητος Νίκος Καλογερόπουλος έβρισκε συχνά ευκαιρία να υποδείξει χαμογελαστός ότι «Δεν μπορείς να βρεις την Φρόσω, αν δεν ξέρεις ποια είναι η Φρόσω». Ήταν μία από τις απλές κουβέντες του που σε έβαζαν σε μονοπάτια της Φιλοσοφίας – χωρίς να το πολυκαταλάβεις. Σε γόνιμα μονοπάτια.

Αντίστοιχα, για να κρίνει κανείς τις σημερινές γεωστρατηγικές ισορροπίες και συσχετισμούς, χρειάζεται επαρκή απάντηση στο ερώτημα του τίτλου. Αν δεν έχει κάτι τέτοιο, κινδυνεύει να «κρίνει» είτε καθ’ υπόδειξιν, σύμφωνα με τις επιθυμίες των προπαγανδιστών, είτε με πεπαλαιωμένα κριτήρια.

Είναι απλό να σκεφθούμε π.χ. ότι τα πυρηνικά όπλα δεν δίνουν πιά υπεροπλία. Η ισορροπία του τρόμου ακυρώνει την χρήση τους. Πώς – λόγου χάριν – να  πυροδοτήσουν έναν πύραυλο οι Αμερικανοί εναντίον των Ρώσων, όταν αυτό θα σημάνει άμεση απάντηση από την Μόσχα ;

Λίγο πιο δύσκολο είναι να σκεφθούμε εκτός των ορίων των πολέμων και των οπλισμών. Πώς μπορεί να απειλήσει με πόλεμο ένα ισχυρό κράτος, εάν – εάν ! – αυτός ο πόλεμος θα σημάνει την κατάρρευση του χρηματιστηρίου του ; Ή αν – αν ! – αυτός ο πόλεμος θα πλήξει καίρια μία σημαντική επιχείρηση της χώρας του ;

Ποιος Αμερικανός Πρόεδρος θα κηρύξει έναν πόλεμο, αν – αν ! – αυτός πρόκειται να ενισχύσει το αντίπαλο κόμμα στις προσεχείς εκλογές ;

Όσο κι αν – αν ! – όλα αυτά φαίνονται θεωρητικολογία και υποθέσεις, οι σημερινοί πόλεμοι κρίνονται από τις αναμενόμενες συνέπειες. Στρατιές υπηρεσιών και συμβούλων «τρέχουν» μοντέλα προσομοιώσεων που υπολογίζουν ζημίες και οφέλη ενός οιουδήποτε εγχειρήματος. Όχι μόνο πολέμου στρατιωτικής μορφής. Οποιασδήποτε σημαντικής ανταγωνιστικής ενέργειας.

Αντίστοιχες ανταγωνιστικές αντιπαραθέσεις υπάρχουν στο εσωτερικό κάθε φορέα, οποιασδήποτε μορφής. Οποιαδήποτε ενέργεια που κατέληξε σε φιάσκο, μπορεί – μπορεί ! – να ήταν μία απλή τρικλοποδιά ενός «Νο 2» που εποφθαλμιά την θέση που θα χηρεύσει υπό το βάρος του φιάσκου. Τα λεγόμενα «συντροφικά μαχαιρώματα» – γνωστά πράγματα.

Ζούμε – εν ολίγοις – σε έναν ακραία ανταγωνιστικό κόσμο, και μάλιστα παγκοσμιοποιημένο. Δεν είναι απλό σχήμα λόγου το «φαινόμενο της πεταλούδας». Δεν είναι μόνον σόφισμα η σκέψη «Το πέταγμα μιάς πεταλούδας στην Μογγολία μπορεί να προκαλέσει πλημμύρα στην Κένυα». Είναι πράγματι τόσο ευαίσθητα τα χαοτικά συστήματα της εποχής μας, ώστε μία εξαιρετικά μικρή διαταραχή σε ένα σημείο μπορεί – μπορεί ! – να προκαλέσει πολύ μεγαλύτερες επιπτώσεις σε ένα τελείως άσχετο σημείο.

Ευρύτερα, πάντα στην Ιστορία της ανθρωπότητας η γνώση έδινε την υπεροπλία. Ακόμη και η γνώση ότι ο παλιός πανίσχυρος «βασιλιάς» είναι πιά «γυμνός». Όλες οι Ρώμες πέφτουν κάποτε, ως γνωστόν. Κυρίως από εσωτερικά προβλήματα, ως επίσης γνωστόν.

Ως Έθνος, ως Ελλάδα, χάνουμε μάχες την μία μετά την άλλη. Δυστυχώς. Ο αδίστακτος ευνουχισμός του ΟΧΙ στο καλοκαιρινό δημοψήφισμα σήμανε την ολική υποταγή στα κελεύσματα των δανειστών, προεξαρχούσης της Γερμανίας. Είχε προηγηθεί η απερίγραπτη οπερέτα της «σκληρής διαπραγμάτευσης». Και η «αριστερή παρένθεση» είχε αναλάβει να εξαγνίσει την κραυγαλέα αποτυχία των προηγουμένων στην «δημοσιονομική προσαρμογή», στην εφαρμογή των δύο πρώτων Μνημονίων.

Υπό αυτές τις συνθήκες, προβάλλει γραφικό να ισχυρίζεται κανείς ότι η επόμενη υπερδύναμη του πλανήτη μας είναι η Ελλάδα. Και μάλιστα η πιο ισχυρή και ηθική υπερδύναμη που υπήρξε ποτέ. Η υπερδύναμη της γνώσης, στην εποχή του παγκοσμιοποιημένου χάους. Σωστά ;

Κόρινθος 31 Δεκ. 15

Κώστας Τζαναβάρας

Ε

 

Νίκος Καλογερόπουλος, ο Δάσκαλος της Αλήθειας

 

Νίκος Καλογερόπουλος, ο Δάσκαλος της Αλήθειας

Ασυμβίβαστος, αλλά και λάτρης του διαλόγου. Εύπορος, αλλά και επαναστάτης. Κοσμογυρισμένος κοσμοπολίτης, αλλά και λιτοδίαιτος. Φιλόσοφος, αλλά και επιχειρηματίας επιπέδου. Πάνω από όλα, και με ολόκληρη την σημασία του όρου, άνθρωπος.

Σπάνιος, ακόμη και ως «Έλληνας μιάς άλλης εποχής». Τόσο που, με τα σημερινά κριτήρια, δείχνει αντιφατικός. Αυτά τα κριτήρια, καθαρά λαϊκίστικα, αντιπάλεψε σε όλη του την ζωή. Όχι μόνον με το συγγραφικό του έργο και την δράση του ως πολίτης, αλλά και με την ίδια του την ζωή. Με το παράδειγμά του.

Γεννημένος στην Κόρινθο το μακρινό 1924, μεγάλωσε στην Αθήνα μέχρι και τις σπουδές στην ΑΣΟΕΕ. Πριν συνεχίσει τις οικονομικές σπουδές του στην Αγγλία, χρειάσθηκε να αναλώσει 3½ χρόνια μαχόμενος στα βουνά κατά του μετέπειτα κύριου πολιτικού του αντιπάλου : της Αριστεράς, του Μαρξισμού.

Η έμπρακτη συμμετοχή του, στην πλευρά που θεωρεί «συμμοριτοπόλεμο» τον πόλεμο ’46-‘49, δεν τον εμπόδισε όχι μόνον να είναι – κατά το δυνατόν ! – αντικειμενικός αλλά και να δηλώνει «κατ’ ουσίαν αριστερός». Δήλωνε απερίφραστα υποστηρικτής του Κράτους Πρόνοιας, αλλά με άλλα μέσα. Αναγνώριζε – ευρύτερα – «θετικά στοιχεία» σε μία «θρησκεία», την οποία απεκάλυπτε και κατακεραύνωνε με εδραία επιχειρήματα.

Αν ξενίζει το γενναιόφρον ύψος της ενατενίσεως, ας ληφθεί υπ’ όψιν αυτό που δικαίως θεωρούσε «έργο ζωής» του. Η Θεωρία της Ολοκληρώσεως. Περιλαμβάνεται στο πρώτο χρονικά βιβλίο του, καθώς το έγραψε σε ηλικία μόλις 21 ετών. Εξεδόθη σχεδόν 40 χρόνια αργότερα, υπό τον τίτλο «ΣΤΡΟΦΕΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΕΣ» (1982).

Το εκπληκτικό είναι ότι η αρχική σύλληψη, πλάσμα της νιότης του, ήταν λίγο ακόμη νωρίτερα. Ήταν μόλις 18χρονος, και ήταν και καταμεσίς (1942) η Γερμανική Κατοχή.

Σκόπευε ώστε η θεωρία του να διδάξει τον άνθρωπο όχι τι πρέπει να κάνει αλλά τι κάνει. Αντιγράφω : «Αν ο αναγνώστης δεν είναι από τη φύση του, είτε φανερή είτε κρυμμένη, συνάμα στοχαστής και καλλιτέχνης ή ποιητής, αν δεν ξέρει να νοιώθει τους ακατάλυτους δεσμούς ‘της καρδιάς και του λόγου’, καλό θα ήταν να μην το διαβάσει αυτό το βιβλίο. Για να μην το μολέψει με την αλύγιστη ύλη της μονόπλευρης ‘λογικής’ του.»

«Οι αρχαίοι του πέμπτου αιώνα, από όλες τις ολοκληρωτικές ιδέες είχαν διαλέξει (…) την ιδέα του ανθρώπου που έχει κυριαρχήσει και μπορεί να αφήσει το κορμί του ελεύθερο να ρουφήξει τον αέρα και τον ήλιο της φύσεως και να αναπτυχθεί αρμονικά και γαλήνια, ανεπηρέαστο από το φόβο της αντιξοότητας και την ανάγκη του αγώνα για επικράτηση.»

«Πολλοί λένε ότι η σημερινή κακοδαιμονία οφείλεται στην έλλειψη της θρησκευτικής πίστεως. Όμως είναι ελάχιστοι αυτοί που ξέρουν να θέτουν το ερώτημα : γιατί έλειψε η θρησκευτική πίστη ; Κι είναι ακόμα πιο λίγοι αυτοί πού ‘χουν την τόλμη να απαντήσουν και το πνευματικό σφρίγος να πάρουν θέση σαν σκαπανείς κι όχι σαν αρνητές.»

«Το μοιραίο ανθρώπινο Λάθος δεν είναι άλλο παρά ο εντοπισμός της προσοχής σε μία μερίδα, μεμονωμένη και χωριστή, του Όλου.» Η πεμπτουσία των φιλοσοφικών του αναζητήσεων, όπως μου είπε.

Ως θαυμαστής του Kant, ασπαζόταν την άποψη «Μπορούμε να καταλάβουμε έναν φιλόσοφο καλύτερα από ό,τι κατάλαβε ο ίδιος τον εαυτό του». Είχε επίσης ψηλά στις αναφορές του τον ισχυρισμό του Leibnitz «Όλες οι φιλοσοφίες είναι σωστές σε αυτό που βεβαιώνουν και λάθος σε αυτό που παραλείπουν».

Αυτά τα δύο, σε συνδυασμό, τον οδήγησαν στην ασύλληπτα φιλόδοξη απόπειρα να διατυπώσει μία «Γενική Θεωρία της Φιλοσοφίας», του «υπεροικοδομήματος των επιστημών». Μία θεωρία που θα συμπύκνωνε τους στοχασμούς όλων των μεγάλων μυαλών του πλανήτη ανά τους αιώνες.

Σίγουρα δεν είναι εύκολο, ιδίως στις μέρες μας, να εκτιμηθεί η δυνητική σημασία ενός τέτοιου επιτεύγματος. Δεν είναι και τόσο δημοφιλές ούτε καν το ότι «Η εκάστοτε φιλοσοφική ενατένιση, στη μονομέρειά της ή στη γενικότητά της, καθορίζει την κοίτη που ακολουθεί ο ρους της Ιστορίας των ανθρώπων, είτε αυτοί το ξέρουν είτε όχι.» (2007).

Είναι μάλιστα τόσο μεγάλο το ίδιο το ύψος του τολμήματος, ώστε καθίσταται εξαιρετικά δυσχερής ακόμη και η επί της ουσίας εξέταση και αξιολόγηση της θεωρίας του. Απαιτείται απαραιτήτως, εκτός των άλλων, η λεγόμενη «υγιής δυσπιστία». Είναι χαρακτηριστικό αυτό που συνέβη όταν ταχυδρόμησε σε πανεπιστημιακούς κύκλους την σχετική πρότασή του  ‘La Totalisme ou la volonte du boneur”. Γάλλοι και Ελβετοί καθηγητές του το επέστρεψαν χωρίς να το διαβάσουν, με την διευκρίνιση «a priori dεν πιστεύουν ότι είναι δυνατή μία Γενική Θεωρία της Φιλοσοφίας».

Κάπως έτσι, είναι ακόμη πιο δύσκολο στις μέρες μας να γίνει μία σημαντική διάκριση : είναι άλλο η επί της ουσίας αξιολόγηση της θεωρίας του και άλλο το τι σημαίνει το ίδιο το ύψος του τολμήματος. Είναι, όμως,  αβίαστα προφανές στους νοήμονες ότι το δεύτερο τον κατατάσσει αυτοδικαίως σε επίπεδο Οικουμενικό. Το μόνο που ευλόγως χρειάζεται να συνεκτιμήσει κανείς είναι το ανάστημα του ανδρός.

Η αυγή της δεκαετίας του ’50 τον βρήκε ανερχόμενο στέλεχος σε Υπηρεσία Μετανάστευσης του ΟΗΕ, αρχικά στην Γερμανία και μετά στην Γενεύη της Ελβετίας. Εγκατεστημένος πια μονίμως στην δεύτερη πατρίδα του, είχε την ευκαιρία να αναπτύξει τις οργανωτικές του δεξιότητες αλλά και να ταξιδεύσει ανά τον κόσμο. Το ίδιο, αργότερα, μετά την συνταξιοδότησή του, και ως επιχειρηματίας αξιώσεων. Ενδιάμεσα φοίτησε στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Γενεύης, λαμβάνοντας μάλιστα και διδακτορικό στην Γνωσιολογία.

Συνήθιζε να απαγγέλλει – προσαρμοσμένον – τον Ομηρικό στίχο «Πολλών ανθρώπων ίδον άστεα και νόον έγνων». Άλλωστε, εκτός από τα ταξίδια, είχε και την συναναστροφή με επιφανείς Έλληνες της διασποράς. Υπήρξε, μεταξύ άλλων, επιστήθιος φίλος του Γιάννη Λάτση. Πριν, μάλιστα, αυτός πεισθεί να μεταφέρει την έδρα των επιχειρήσεών του στην Γενεύη.

Ως θερμός πατριώτης, δεν μπορούσε να αποφύγει τις συγκρίσεις. Δεν μπορούσε να μείνει απαθής απέναντι στα τεκταινόμενα στην μεταπολιτευτική Ελλάδα. Και δεν είχε καμία προκατάληψη απέναντι στις οικονομικές επιτυχίες της επταετίας. Άλλωστε πάντα διαχώριζε σαφώς το ΤΙ από το ΠΟΙΟΣ.

Υπεδείκνυε κατ’ επανάληψιν και επί δεκαετίες την διακοπή του «ελληνικού οικονομικού θαύματος 1955-1974». Μέχρι τις τελευταίες μέρες της ζωής του τόνιζε την απότομη ανακοπή των επενδύσεων με την δημοφιλή πολιτική «κατά του ντόπιου και ξένου μεγάλου κεφαλαίου». Την δολοφονία της Ελλάδας.

Θα συμπλήρωνα, ως διευκρίνιση, ότι το να περάσει μία βιομηχανία στα χέρια των εργαζομένων έχει μία κάποια λογική. Το κλείσιμο της βιομηχανίας, άμεσο ή τελικό, δεν έχει.

Αξίζει να παρακολουθήσουμε, παράλληλα με τις δραματικές εξελίξεις, το συγγραφικό του έργο. Συνδύαζε μοναδικά την επιστημονική του συγκρότηση, την ευρυμάθειά του, την ευρεία εμπειρία του, την πολιτική οξυδέρκειά του, την διορατικότητά του. Το νοιάξιμό του για την Πατρίδα.

Η αρχή ήταν το βιβλίο «ΝΕΟΙ ΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ» (1981). Ένα βιβλίο εντελώς διαφορετικό από τα υπόλοιπα βιβλία του, αλλιώτικο από τα αναρίθμητα άρθρα του. Ουσιώδες και εμπνευσμένο, και ταυτόχρονα γλαφυρό, εξέθετε – εμμέσως πλην σαφώς – την προσωπικότητά του. Ο «Σωκράτης» του ήταν ο ίδιος. «Ένας άνθρωπος που λίγοι τον γνώρισαν όσο ζούσε, αλλά που ήταν ο πιο καλός, κι ο πιο φρόνιμος, κι ο πιο δίκαιος απ’ όσους είχα γνωρίσει». Κάποιος που ήξερε να συνδυάζει «την ασχολία με την σχόλη».

Με συγκλόνισε η προ διετίας ιδιόχειρη αφιέρωσή του «Στον αγαπητό φίλο … με την βεβαιότητα ότι περισσότερο από κάθε άλλον θα καταλάβει το περιεχόμενο, ίσως καλύτερα από τον γράψαντα». Είναι ακριβώς η ρητή εντολή του να μιλήσω «με το χέρι στην καρδιά» και «έξω από τα δόντια». Έχω όχι μόνον το δικαίωμα αλλά – κυρίως – το χρέος να μιλήσω για το πολύχρονο μαρτύριό του. Άλλωστε, όπως γράφει ο πρώτος ιστορικός της ανθρωπότητας, ο Ηρόδοτος, «Από όλες τις δυστυχίες του ανθρώπου η πιο πικρή είναι να είσαι σοφός και να μην έχεις καμιά επιρροή».

Ως «Σωκράτης», λοιπόν, εκθέτει και αναπτύσσει τις σκέψεις του για το ίσως βασικό πρόβλημα της ανθρωπότητας, την  «σύγκριση του ιδεατού με το πραγματικό». Τις απογοητευτικές «σκέψεις για το πώς θα ήθελες να είναι τα πράγματα και για το πώς είναι.»

Διατυπώνει με απλά λόγια και τον εθνικής σημασίας μύχιο πόθο του : «Πρέπει κάποτε ο ρωμηός να βρει την ταυτότητά του σε αυτό που ονειρεύεται να δημιουργήσει και όχι σε αυτό που θυμάται από το παρελθόν ή του δίνουν έτοιμο  οι άλλοι».

Στο «Ο μαρξιστικός μύθος» (1984) αντιμάχεται με σθένος την μαρξιστική ιδεολογία, όχι όμως στο τότε δημοφιλές επίπεδο των αποκαλύψεων περί του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Στοιχειοθετεί ότι πρόκειται στην ουσία για θρησκεία. Και αποδεικνύει ότι είναι ευθέως αντίθετη με την ανθρώπινη φύση.

Εντοπίζει και τον ιδιαίτερο κίνδυνο ειδικά για την χώρα μας. Υποδεικνύει τα χονδροειδή λάθη πολιτικών όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Αντιλαμβάνεται σαφώς τις συνέπειες της καταδιώξεως των Ελλήνων μεγαλοεπιχειρηματιών, αρχής γενομένης από τους Ανδρεάδη και Νιάρχο.

Εκεί ακριβώς στηρίζει την ιστορική πρόβλεψη «Η οικονομική καταστροφή της Ελλάδας είναι τόσον τελεσίδικη όσον η Μικρασιατική Καταστροφή» (1984).

Στηλιτεύει την «ιδιόρρυθμη ελληνική κατάσταση», την «έλλειψι βαθύτερης Παιδείας και πνευματικής αναπτύξεως», την «χωρίς πνευματικά ερείσματα νεοπλουτική κοινωνία». Διαπιστώνει για τους πολιτικούς μας ότι «όχι μόνο δεν έχουν οι ίδιοι διευθύνει ή δημιουργήσει μίαν επιχείρισιν» αλλά και κανείς τους «δεν έχει την παραμικρήν ιδέα για το πώς σκέπτεται ο επιχειρηματίας, για το πώς δημιουργείται ο πλούτος, για το πώς προσελκύονται οι επενδυταί».

Καταλήγει : «Ο πολιτικός που έχει λείψει από τον τόπο μας, είναι αυτός που συγκεντρώνει στο πρόσωπό του τους πόθους, τις δυνατότητες και τα όνειρα του έθνους. Αυτός που εκφράζει τη γενική εθνική θέληση και όχι αυτός που μιμείται τη μόδα της εκάστοτε ευρωπαϊκής ή παγκόσμιας στιγμής. Αυτός που αφού τη νοιώσει την εθνική θέληση θα ‘ναι σε θέση με την πανταχού ζωντανή παρουσία του να εμπνεύσει και να καθοδηγήσει τον δεδομένο λαό και όχι να γίνει ουραγός και άκριτος μίμος.»

Προφανώς ο «μαρξιστικός μύθος» αφορούσε και μπόλικους ορκισμένους πολέμιους του Μαρξισμού.

Με το «Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΜΕΣΟΝ ΒΙΑΣΜΟΥ ΤΩΝ ΛΑΩΝ» (1984) επιχειρεί την πρώτη προσπάθεια να αποκαλύψει τις μεθοδεύσεις. «Εκθέτει και αναλύει τις διάφορες μεθόδους διαστρεβλώσεως της σκέψεως». «Η προπαγάνδα κατασκευάζει αλήθειες» είναι το μήνυμά του. Ο επιμελής αναγνώστης, απλώς έχει να δει ξεκάθαρα ΠΩΣ η προπαγάνδα κατασκευάζει «αλήθειες». Πόσο καλοστημένο ψέμα μπορεί να είναι και το πιο αληθοφανές και πειστικό σενάριο.

Επισημαίνει παράλληλα : «Η πνευματική απήχησις είναι αδύνατη στην Ελλάδα διότι δεν υπάρχει «ατμόσφαιρα», η οποία να μπορεί να προωθήσει τα ηχητικά κύματα». «Συνήθως, όταν κανείς προωθεί μία νέα ιδέα δεν προωθεί την επιστήμη. Θίγει τους επιστήμονες».

Στη συνέχεια, με το «Ο Ηγέτης κατά τον Μακκιαβέλι» (1989), επιχειρεί την δεύτερη προσπάθεια να αποκαλύψει τις μεθοδεύσεις. Αναδεικνύει – μεταξύ άλλων – την ισχύ της Παπικής διαβολής κατά του αποδεδειγμένα δημοκράτη Ιταλού. Έναν αγωνιστή της δημοκρατίας, που κατά τον Rousseau «Φαίνεται ότι διδάσκει τους ηγεμόνες, αλλά διδάσκει τους λαούς».

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, επί μισή χιλιετία ο Νικολό Μακκιαβέλλι δίνει αδίκως το όνομά του στον Μακκιαβελισμό, την στυγνή εξουσία. Για τον Νίκο Καλογερόπουλο, ήταν απλώς ένας άνθρωπος που «Δεν φοβόταν την αλήθεια». Στο ίδιο πνεύμα και ο ίδιος, αποκαλύπτει και παρουσιάζει συστηματικά τα μυστικά της προπαγάνδας και της ηγεσίας.

Τονίζει : «Δεν υπάρχει πράγμα πιο δύσκολο, πιο αμφίβολο για επιτυχία, αλλά και πιο επικίνδυνο, από το να ηγείσαι για εισαγωγή νέων θεσμών. Ο νεωτεριστής έχει δραστήριους εχθρούς αυτούς που είχαν συμφέροντα με τους παλαιούς θεσμούς. Ενώ αυτοί που μπορούν να βρουν συμφέρον με τους νέους, τους υπερασπίζονται με χλιαρότητα.»

Το «Η Πολιτική Σημασία του Βλακός» (1991) «παρέχει ανάλυση των σοφισμάτων και των αιτίων του ανθρωπίνου λάθους». Επαναλαμβάνει και αιτιολογεί διεξοδικά την πρόβλεψη του Ε.Λεμπέση (1941) : «Η έμφυτη τάση του βλακός, που απορρέει από το ένστικτο αυτοσυντηρήσεως, είναι να συσπειρώνεται, λόγω ελλείψεως ατομικότητας και κατά την αρχή της ελαχίστης προσπαθείας, με τους ομοίους του, σε πάσης φύσεως οργανώσεις που καταλήγουν εις πλήρη βλακοκρατία.»

Εκεί ακριβώς βρισκόμαστε. Με ανήμπορους θεατές τους «έξυπνους» …

Το «Ποιοι εδολοφόνησαν την Ελλάδα» (1995) είναι καταπέλτης για «τα τραγικά σφάλματα μιας ομάδος ανθρώπων που απεργάστηκε, βραδέως, ασφαλώς και με περίεργη επιμονή, την Δολοφονία της Ελλάδος στον πολιτικό, οικονομικό, ηθικό και κοινωνικό τομέα».

Υποδεικνύει επακριβώς το έγκλημα : «Πάντοτε ο Έλλην που διέπρεψε στο εξωτερικό δεν ξεχνά την πατρίδα του. Στο παρελθόν γινόταν ‘ευεργέτης’, έχτιζε καλλιμάρμαρα κτίρια και η "Πατρίς ευγνωμονούσα" του έστηνε ανδριάντα. Τώρα, ο Έλλην αυτός, θέλησε να κτίσει εργοστάσια και πλοία, να προσφέρει αφθόνως θέσεις εργασίας στους Έλληνες και ‘η Πατρίς’ τον εξύβρισε και τον εξεδίωξε.»

Συμπεραίνει ότι «Είναι το Σύστημα που έχει αποδειχτεί εκκολαπτική μηχανή που παράγει συνεχώς υπονομευτές της δημοκρατίας, της πολιτικής αρετής, της ευημερίας, της Πατρίδος.»

Στο «Οι Ασθένειες της Δημοκρατίας και η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΙΣ» (1996) επιχειρεί κάτι απολύτως αντιδημοφιλές στη χώρα μας, την βαθυστόχαστη ανάλυση του πολιτικού μας προβλήματος.

Το ερώτημα που γεννάται είναι : «Πώς τα μέλη μιας πολιτικής κοινωνίας μπορούν να ζουν ελεύθερα και να απολαύουν τα αγαθά της ειρήνης και της ευημερίας, αλλά ταυτόχρονα να έχουν αποκλείσει κάθε παρέμβαση των ‘ειδικών βουλήσεων’ της ιδιοτέλειας και της κακότητος» ;

Επιχειρεί να αξιοποιήσει το επιτυχημένο μοντέλο της δεύτερης πατρίδας του, της Ελβετίας. Την συγκατάβαση – πρώτα από όλα. Την συστηματική διακυβέρνηση σε καθεστώς Εθνικής Ενότητας. Την άμεση δημοκρατία των δημοψηφισμάτων ουσίας.

Επρόκειτο, άλλωστε, για αντιδάνειο. Λίγοι γνωρίζουν ότι η Ελβετία αξιοποίησε το πρότυπο της Αρχαίας Σπάρτης, επενδύοντάς το με στοιχεία της Αρχαίας Αθήνας.

Επιχειρεί και μία ακόμη τολμηρή πρόβλεψη : «Η σήψις που επέφερε η ένδεια του πολιτικού κόσμου σαν ‘ολικό κοινωνικό φαινόμενο’ δεν είναι μόνο πολιτική. Είναι πνευματική, ηθική και, γενικώτερα, κοινωνική. Με τα ‘πρότυπα’ που έδωσε ο πολιτικός κόσμος έχει φθάσει στο έσχατο σημείο της καταπτώσεως της παρακμής. Και αυτό ακριβώς το ‘έσχατο σημείο’ είναι ο οιωνός που δίνει το σημείο ότι η ελληνική κοινωνία βρίσκεται στα πρόθυρα μίας Αναγεννήσεως.»

Ας αποτολμήσουμε να μπούμε στην θέση του, όταν η χώρα μας έμπαινε με τυμπανοκρουσίες στην ευρωζώνη το 2001. Και όταν οι ουρανομήκεις ζητοκραυγές πανηγύριζαν την έναρξη των Ολυμπιακών της Αθήνας του 2004.

Η ερώτηση που ετίθετο τότε ήταν «Ποια δολοφονία της Ελλάδας ;». Πώς να εξηγήσει τότε και τι ; Τώρα όλοι ξέρουμε. Για εκείνη την εποχή, όμως, ας στοχαστούμε τι ήταν πιο εξευτελιστικό : να του απευθύνεται ευθέως η ως άνω ερώτηση ή να παραλείπεται ειρωνικώς ;

Η απάντηση ετοιμαζόταν επί χρόνια. Ήταν το corpus magnum του : «Η ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ» (2000). Τρίτομο έργο, μνημειώδες. Επισκόπηση και ανάλυση 1.500 χρόνων ραγδαίων  και κοσμοϊστορικών εξελίξεων στην Ευρώπη. Μεσαίωνας, Αναγέννηση, Φωτισμός, Ρωμαντισμός. Ιδεολογίες, σύγχυση, αίμα.

Το έργο βραβεύτηκε επαξίως το 2002 από την Ακαδημία Αθηνών με Έπαινο. Όπως σημειώνεται ευστόχως στο κείμενο του βραβείου, αναδεικνύει τους παράγοντες που «υπόκεινται» της Ευρωπαϊκής Ιστορίας. «Δεν είναι ο Λόγος που κυβερνά τις πράξεις των ανθρώπων, αλλά οι απωθημένες, άγνωστες στο Λόγο, υποσυνείδητες τάσεις» έγραφε.

Ο ισχυρισμός του «Η ιερή συνείδηση του ‘καθήκοντος’ και της ‘ευθύνης’ είναι πάντοτε, κατά τον Νόμο της Υπερβολής, η μυστική δύναμη που κινεί το μαστίγιο» εξηγεί πολλά ...

Τονίζει ότι «Η αβεβαιότητα για το μέλλον ανατρέπει την αποδεικτική ισχύ οποιουδήποτε φυσικού νόμου». Επισημαίνει έντονα τις «Αντιδράσεις αυτών που επιμένουν στο ‘γνωστό’ και το ‘οικείο’».

Διαχωρίζει τους πρωτοπόρους των μεγάλων αλλαγών σε χρονικά δύο ομάδες. «Τους πρώτους, που προτείνουν το ‘πρωτάκουστο’, ξεχύνεται το πλήθος της προκαταλήψεως να τους κατασπαράξει. Διότι δεν είναι ακόμη προετοιμασμένο στα νέα πρότυπα εμπειρίας. Τους δεύτερους, τους περιμένει ένας λαμπρός φωτοστέφανος δόξης. Αυτοί, έχουν ανασυνδέσει τις ετερόκλητες τάσεις που έχει ήδη γνωρίσει η εποχή και έχουν προβάλει την απλή ενότητα της Συνθέσεως.»

Η «ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΚΕΨΗ» (2007) είναι μία ευρεία ανακεφαλαίωση της παγκόσμιας φιλοσοφικής σκέψης, θεματικά ταξινομημένη. Ταυτόχρονα εισάγει διεξοδικά στην πρότασή του για την Γενική Θεωρία της Φιλοσοφίας.

Επισημαίνει χαρακτηριστικά ότι «Η σύγχυση στη φιλοσοφική διανόηση οφείλεται στο ότι οι φιλόσοφοι δεν γνωρίζουν την Φυσική Επιστήμη, και οι φυσικοί επιστήμονες δεν γνωρίζουν φιλοσοφία.»

Στο τελευταίο του βιβλίο [εκτός από τις εμπλουτισμένες επανεκδόσεις της «Προπαγάνδας» (2012) και του «Μακκιαβέλι» (2013)] «Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΕΝΟΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ» (2011) ευλόγως πιά ξεχειλίζει η πίκρα και η οργή του.

Υποδεικνυει σαφώς τον αμερικανικό παράγοντα, τον οποίον χαρακτηρίζει πολιτικά και πολιτισμικά αυτό ακριβώς : «Ο Orson Welles στο φιλμ Citizen Kane προβάλλει τον μεγιστάνα του Τύπου να απαντά με αυτοπεποίθηση στο ερώτημα ‘τι θα σκεφθεί ο λαός;’. ‘Θα σκεφθεί ό,τι του πούμε εμείς να σκεφθεί’».

Υποδεικνυει σαφώς την εγχώρια «έλλειψη πολιτικής αρετής» καθώς «άτομα ή ομάδες ατόμων ενεργούν προς ίδιον μόνον συμφέρον (όπως τα καρκινικά κύτταρα), αδιαφορώντας για το συμφέρον του όλου Οργανισμού».

Τολμώ να πω ότι από το συγγραφικό του έργο απουσιάζει κάτι που προφορικώς ετόνιζε με έμφαση, ο Φθόνος. Το διαχρονικό φυλετικό μας πρόβλημα συζητήσαμε δια μακρών και σε βάθος. Η σχετική μέσω Skype ηλεκτρονική συνδιάλεξή μας μαγνητοσκοπήθηκε με το πρόγραμμα FastStone και μπορεί να αναζητηθεί στο διαδίκτυο (www.dailymotion.com) υπό τον τίτλο «Φθόνος ή άμιλλα ;»

Ο Νίκος Καλογερόπουλος υπήρξε σκαπανεύς της αλήθειας. Και είναι λίγοι αυτοί που τους ενδιαφέρει η αλήθεια. Αλλά, όπως τόνιζε, «Δεν μπορούμε ποτέ να θεραπεύσουμε μίαν ασθένειαν, αν δεν γνωρίζουμε την αιτία της» (2007).

Όσοι ασπαζόμαστε την εκτίμησή του για την επερχόμενη Ελληνική Αναγέννηση, έχουμε στην διάθεσή μας αφ’ ενός το προηγούμενο της Ευρωπαίκής Αναγεννήσεως και αφ΄ ετέρου πολύτιμες ιδέες και δοκιμασμένα εργαλεία. Και η ένθερμη υπόδειξή του ήταν πάντα “Sapere aude” – τόλμα να σκέπτεσαι.

Άξια προσοχής είναι και η πρόβλεψή του «Η φιλοσοφική σκέψις, η μακραίωνη πολιτιστική παράδοση, το συλλογικό υποσυνείδητο με καταβολές σοφίας χιλιάδων ετών φαίνεται ότι παρέχουν τα εχέγγυα ότι η Κίνα μπορεί να καταστεί η πλέον ηθική και ουμανιστική Υπερδύναμις που γνώρισε ποτέ ο κόσμος.» Την τοποθετούσε χρονικά στα «Μέσα 21ου αιώνα».

Έφυγε απογοητευμένος. Δεν επέμενε στην αισιόδοξη πρόβλεψη (1996). Αλλά άφησε πολύτιμη Παρακαταθήκη.

Ειλικρινά αισθάνομαι ότι, αν γινόταν να διάβαζε αυτό το αποχαιρετιστήριο άρθρο, θα το ενέκρινε. Λέξη προς λέξη. Νομίζω, όμως, ότι θα διαφωνούσε στον τίτλο. Πιστεύω ότι θα έβαζε την συνήθη ατάκα μου, για την οποία ουδέποτε κατάφερε να κρύψει εντελώς την βαθειά ικανοποίησή του. «Άμες δε γ’ εσόμεθα πολλώ κάρρονες». Και θα έβαζε ένα ερωτηματικό στο τέλος …

Αντιθέτως, για τον επιλογο δεν πιθανολογώ. Είμαι σίγουρος :

«Ο δάσκαλος που θα σου μάθει την Αλήθεια

Δεν υπάρχει.

Τόσο μικρός και περιορισμένος

Που γεννήθηκε,

Με λόγια πολλά και λέξεις που τρέχουν η μία την άλλη

Καταλογάδην

Μιλάει πολύ, ακατάπαυστα, και γι’ αυτό την Αλήθεια

Δεν προλαβαίνει ο δόλιος να σου την πει.

…..

Τι η Αλήθεια

Είναι μόνο στο άπειρο των σχέσεων

Που μπορεί να αδράξει η ψυχή σου

Με μια ματιά της.»

Κόρινθος 9 Νοεμβρίου 2015

Κώστας Τζαναβάρας

E

Εθνικό Όραμα «Έλληνες ξανά.»

Εθνικό Όραμα «Έλληνες ξανά.»

Εισηγούμαι ριζικές αλλαγές νοοτροπίας και θεσμών, εκ βάθρων επανασχεδιασμό του ελληνικού κράτους. Επανασχεδιασμό όχι πάνω σε ρωμαϊκές αντιλήψεις, όχι με θεμέλιο τον καταναγκασμό. Κράτος ελληνικού ρυθμού, με θεμέλιο την αξιοπρέπεια. Ισχυρό, στις σύγχρονες ανταγωνιστικές συνθήκες.

Έλληνες ξανά, αλλά σε νέα ποιότητα. Όχι φαντάσματα του παρελθόντος. Πρωτοπόροι στον σύγχρονο κόσμο. Πάνω σε δικά μας απάτητα μονοπάτια.

Με άλλα λόγια, λέω να σκεφθούμε καλά τι θα κρατήσουμε και τι θα αλλάξουμε. Και να σχεδιάσουμε προσεκτικά τι θα κάνουμε και πώς.

Όραμα

Ειδικότερα, προτείνω νέο φορολογικό σύστημα και νέο πολίτευμα. Και τα δύο, παγκοσμίως πρωτότυπες ιδέες και συνθέσεις.

Το φορολογικό σύστημα βασίζεται σε επαναστατική ανατροπή στην τρέχουσα θεμελιώδη αντίληψη για την άμεση φορολογία. Είναι απλούστατο, αυτόματο, δίκαιο, αποτελεσματικό και εκ κατασκευής αναπτυξιακό. Ταυτόχρονα εξαλείφονται η φοροδιαφυγή και η φοροαποφυγή.

Το κράτος που προκύπτει έχει πολύ λιγότερα έξοδα. Προδιαγράφω «Λιτό και αποτελεσματικό κράτος, διακριτικό ρυθμιστή της κοινωνικής ευημερίας». Έτσι, οι φόροι μας θα είναι ασύγκριτα λιγότεροι από τώρα.

Ως νέο πολίτευμα, προτείνω ανώτερη μορφή δημοκρατίας, την αριστοδημοκρατία. Εξασφαλίζει ταυτόχρονα δημοκρατία και αξιοκρατία. Βασίζεται στο αριστοδημοκρατικό μοντέλο διοίκησης.

Η δημοκρατία εξασφαλίζεται με την ευρεία διάκριση εξουσιών (Εκτελεστική, Προβουλευτική, Ελεγκτική, Εγκριτική, Τοπική, Δικαστική) και την αμεσότητα στην έκφραση της βουλήσεως της λαϊκής βάσης.

Η αξιοκρατία εξασφαλίζεται με την απόλυτη διάκριση των εκλογικών διαδικασιών κατά επί μέρους εξουσία. Ειδικότερα, και με την άμεση εκλογή εκτελεστικών οργάνων, σε συνδυασμό με την δυνατότητα ανάκλησής τους ανά πάσα στιγμή.

Παρουσίαση

Σκοπεύω να παρουσιάσω την συνολική πρόταση (turn key solution) σε ένα πακέτο 5 + 1 βιβλίων. Θα συγκεντρώνει σε ενιαίο σύνολο τα κατά καιρούς άρθρα.

ΟΔΟΣ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ – πρωτότυπη ανάλυση των Ομηρικών Επών και δημιουργική αξιοποίησή τους για την βαθύτερη κατανόηση της σοβούσας κρίσης και την εύρεση της εξόδου.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ - γενική ανασκόπηση των βάσεων της σκέψης, και ιδιαίτερα της Ελληνικής. Συγκριτική στοιχειοθέτηση ανατροπών σε θεμελιώδεις αντιλήψεις μας στα πάντα.

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ – στοχευμένη διορθωτική επέμβαση στα θεμέλια του καπιταλιστικού συστήματος (φορολογία, κρατικός παρεμβατισμός, τράπεζες).

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – νέο πολίτευμα. Νέα αντίληψη για το Κράτος, την πολιτική οργάνωση και τα πολιτικά ήθη. Βάθρο οι Δήμοι και η Αμφικτιονία τους. Πολιτικός διάλογος σε πρωτοποριακή διαδικασία. Πρωτόγνωρη μορφή άμεσης δημοκρατίας.

ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ - ο κόσμος που οραματίζομαι για τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας. Πώς θα είναι αυτή η κοινωνία, ο προδιαγραφόμενος επιχειρηματικός και ταυτόχρονα εργασιακός παράδεισος. Πώς θα ζούμε χωρίς βαρβάρους και βαρβαρότητες.

+1

Πολιτική πρόταση προγραμματισμού της κολοσσιαίας αλλαγής, με την προτεινόμενη μέθοδο των διαδοχικών κερδοφόρων βημάτων. Προσωπική αναγέννηση, επιχειρηματικές καινοτομίες, κοινωνικές πρωτοβουλίες, «άλλη μπάλα» κόμμα.

Άνοιξη

Προγραμματίζω την συνολική παρουσίαση για την 24^η Μαρτίου 2016. Μέχρι τότε, όπως φαίνεται, μεσολαβεί ένας βαρύς και δύσκολος χειμώνας.

Μέχρι τότε ο καθένας μας έχει να αναμετρηθεί με την αδυσώπητη πραγματικότητα. Χώρια οι ανεκδιήγητοι «πολιτικοί» μας και οι «μεταρρυθμίσεις» τους …

Σε σχέση με την παρούσα πρόταση, ο καθένας μας έχει να σταθμίσει αν τον συμφέρει να την βλέπει σαν μία Δονκιχωτικού ρυθμού προσπάθεια. Αν θα αφιερώσει χρόνο να την μελετήσει. Αν τον συμφέρει να την βλέπει ανταγωνιστικά – υπό οποιαδήποτε μορφή. Αν έχει λογική να συμφωνεί αλλά να μην την προωθεί.

Ειδικά όσοι κατά καιρούς έχουν ενθουσιασθεί και απογοητευθεί, έχουν να αντιπαλέψουν το δέος για το ύψος του πήχη της προσπάθειας. Ο χρόνος βοηθά στην εξοικείωση. Μαζί και η ανάγκη.

Ταυτόχρονα, η αδυσώπητη πραγματικότητα θα κρίνει και την οικουμενική εμβέλεια της ιδέας Human-face capitalism. Η παγκόσμια κρίση ήδη οξύνεται. Είναι όχι μόνον πολυτέλεια αλλά και αφύσικο να αγνοηθεί μία τέτοια λύση. Προφανώς, όχι και αδύνατον. Το μέγεθος, ως γνωστόν, δεν έσωσε τους δεινόσαυρους από τους παγετώνες …

Γαντάκι

Σε κάθε περίπτωση, ως Έλληνες έχουμε κάποιας μορφής πόλεμο. Έχουμε να αντεπιτεθούμε στους ανιστόρητους βάρβαρους που πειρώνται να μας υπαγορεύσουν το μέλλον των παιδιών μας. Ταυτόχρονα, έχουμε να λύσουμε τις διαφορές μας με τους εγχώριους κλώνους τους. Αυτούς που, πολύ περισσότερο από τους έξω, αντιμάχονται την ελληνική λύση. Από χρόνια μάλιστα.

Θα φανεί ξεκάθαρα με ποιανού το μέρος είναι ο χρόνος. Ο αδυσώπητος κριτής πάντων.

Η Ιστορία – όχι μόνον η Ελληνική – είναι κατηγορηματική. Οι πόλεμοι κερδίζονται από αυτούς που προσέρχονται με νέα όπλα, οποιασδήποτε μορφής. Και τα νέα όπλα δεν διεκδικούν διπλώματα ευρεσιτεχνίας, ούτε καταξιώνονται σε διαδρόμους και αμφιθέατρα. Παρουσιάζονται, μια και καλή, στα επινίκια.

E