Τρίτη 29 Αυγούστου 2017

Ποιος αγιάζει τα μέσα του Προέδρου Trump;




Χολιγουντιανή υπερπαραγωγή θυμίζει πλέον έντονα η προεδρία Trump. Και δεν είναι μόνον η έντονη δράση και τα αναπάντεχα, η αχλύς μυστηρίου και τα παραπλανητικά, το πανάκριβο σκηνικό και το χρήμα. Ούτε είναι μόνον τα πληθωρικά προσόντα του πρωταγωνιστή. Περισσότερο, είναι που – όσοι μπήκαμε στο νόημα και τα μυστικά της συνταγής – ξέρουμε το τέλος. Ξέρουμε, στην γλώσσα των σινεφίλ, ποιος έχει με το μέρος του τον σκηνοθέ
Οι πολλοί, επιμένουν σε βαθυστόχαστες και «σίγουρες» εκτιμήσεις. Αμετανόητοι. Απτόητοι από την επική ανατροπή της προεδρικής εκλογής. Που τους βρήκε με ανοικτή την τηλεόραση, αλλά «στον ύπνο». Οι αναγνώστες που τιμούν τακτικά με την προσοχή τους τον ταπεινό υπογράφοντα, είχαν προϊδεασθεί, και μάλιστα εγκαίρως και σαφώς. Scripta manent.


Το βασικό ζητούμενο
Όλο το μυστικό των τεκταινομένων, είναι στην εκτίμηση-κλειδί : «Ήδη διακρίνεται ότι ο Ντόναλντ Τραμπ προαλείφεται, όχι απλώς για Πρόεδρος, αλλά για επικοινωνιακά πανίσχυρος «Καίσαρας». Προαπαιτούμενο για να μπορεί να προχωρήσει σε σαρωτικές αλλαγές – έστω και ενάρετες.»
Πρόκειται για εκτίμηση που περιλαμβάνεται στο άρθρο «Πού πηγαίνει η Ευρώπη;», δημοσιευμένο ήδη από τον περασμένο Σεπτέμβριο (ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ φ.1513/22.9.16). Την εποχή δηλαδή που στοιχημάτιζαν υπέρ του Trump, εκτός από τους μισούς φανατικούς, μόνον οι σοβαροί-τρελοί. Περί αυτού ακριβώς πρόκειται.
Και, φυσικά, 11 μήνες μετά, τα ερωτήματα «ποιος πανίσχυρος Καίσαρας;» και «ποιες σαρωτικές αλλαγές;» [χώρια το «ενάρετες;»], πυροδοτούν επαξίως τον γενικό χλευασμό. Πολλοί προβλέπουν ότι οσονούπω τελειώνουν τα ψωμιά του. [Όχι;]

Το κρίσιμο ερώτημα
Στα γενικά πλαίσια που έχουν τεθεί εγκαίρως στο άρθρο «Πού πηγαίνει η Αμερική;» (Φ.τ.Κ. φ.1511/8.9.16), παραμένει το δίλημμα: έχουμε «στημένο κατς», ή «ξεκαθάρισμα λογαριασμών»; Επίσης αινιγματικά, εξελίσσεται και το ευφυές επικοινωνιακό παιχνίδι του Trump, στην λογική που περιγράφεται στο άρθρο «Οι κινήσεις Trump και η συνταγή Kierkegaard» (Φ.τ.Κ. φ.1543/20.4.17).
Αν είναι έτσι τα πράγματα, όμως, δεν είναι απλό το ερώτημα: τι συμβαίνει με τον Τύπο; Δηλαδή: γιατί τόσος πόλεμος εναντίον του Trump;

Ο άθλιος πόλεμος
Κάποτε στην Αμερική υπήρχαν κάποια γενικά όρια στην κριτική στον Πρόεδρο. Υπερτερούσε το εθνικό συμφέρον. Σήμερα, τα crooked media έχουν φθάσει στο επίπεδο να λογοκρίνουν τον ίδιο τον Πρόεδρο. Και δεν πρόκειται για την απόκρυψη συμπερασμάτων. Είναι δικαίωμά τους, λ.χ., να επιμένουν σιωπηρώς ότι η ιστορική ομιλία του στο Ριάντ δεν αναιρεί τα περί ρατσισμού κατά των μουσουλμάνων, λόγω του γνωστού travel ban.
Είναι δικαίωμά τους, ακόμη, να επιμένουν να εστιάζουν στην μη κατασκευή του τείχους του Μεξικού. Δικαίωμά τους να μην τους ενδιαφέρει η πρόοδος στην επίτευξη του αντικειμενικού στόχου. [Ποιος ήταν; Θυμόμαστε;]
Αλλά το ότι δεκάδες ηγετικά στελέχη επιχειρήσεων (C.E.O.’s) μαζεύονταν στον Λευκό Οίκο, κάθε τόσο, το μάθαμε μόνον όταν 1-2 παραιτήθηκαν. Δεν ενδιέφερε ούτε τι έκαναν, ούτε αν – αν! – η τελική διάλυση έγινε αφού «μπήκε το νερό στ’ αυλάκι». [Σωστά;] Αποκρύπτονται ειδήσεις σε πολλά θέματα.

Η ευφυής αντίδραση
Ο Donald Trump, έμπειρος στα media, έχει προφέρει προεκλογικά το παλιό και σοφό «any press, is good press». Να γράφουν για εμάς, κι ας γράφουν ό,τι θέλουν – σε ελεύθερη μετάφραση. Ξέρει καλά ότι οποιαδήποτε δημοσιότητα συμφέρει. Σίγουρα τους άξιους ισχυρούς. Ξέρει καλά ότι ο αναγνώστης έχει κρίση, ακόμη και στην εποχή μας.
Ξέρει καλά ότι η διαπίστωσή/ομολογία του περί drug-infested nation (έθνος μολυσμένο από ναρκωτικά) είναι μία σκληρή αλήθεια. Υψηλή προτεραιότητα, που δεν θα αγνοήσουν στο τέλος αυτοί που βλέπουν τι γίνεται στα νότια σύνορα.
Κάπως έτσι, ένα όλο και μεγαλύτερο τμήμα της κοινής γνώμης αντιλαμβάνεται. Δυσπιστεί στις χαλκευμένες ειδήσεις. Εστιάζει στα χειροπιαστά δεδομένα, στα γεγονότα. Η προπαγάνδα αυτοϋπονομεύεται και, στο τέλος, αυτοαναιρείται.
Αυτήν ακριβώς την διεργασία υποδαυλίζει έντεχνα ο Trump. Φροντίζει να ρίχνει δολώματα. Δεν περιφρονεί, βέβαια, τα δοκιμασμένα κόλπα – π.χ. «αποκεφαλισμοί». Πρωτοπορεί, όμως, στην τεχνική δημιουργίας προφίλ ενάρετου Καίσαρα κόντρα στον Τύπο. Και συνεχίζει απτόητος. [Πιο κρεμούλα;]

Η άκρη της κλωστής;
Αν είναι έτσι, λοιπόν, υπάρχει κοινός παρονομαστής: οι ίδιες ενέργειες έχουν δύο αντίθετες πιθανές εξηγήσεις. Με ποιον είναι άραγε ο Τύπος; Μήπως είναι δικοί του κάποιοι που τον έχουν «στου κούκου το σημάδι»; Και πως θα μπορούσε να απαντηθεί αξιόπιστα ένα τέτοιο ερώτημα;

Ποιος αγιάζει το σκοπό;
Αν για τα media υπάρχει ασάφεια προθέσεων, ως προς την στρατηγική Trump δεν τίθεται ζήτημα. Γίνεται ενορχηστρωμένη πλύση εγκεφάλου των θυμάτων των Μ.Μ.«Ε.», και – στην καλύτερη περίπτωση – την εκμεταλλεύεται. Είναι ηθικό κάτι τέτοιο;
Σίγουρα η ατμόσφαιρα είναι πολύ ηλεκτρισμένη. Δεν επιτρέπει νηφάλιες σκέψεις, ως προς το τι άλλο θα μπορούσε να κάνει. Πόσο μάλλον, δεν επιτρέπει νηφάλιες σκέψεις περί Ηθικής. Δύσκολα γίνεται αντιληπτή η αμείλικτη λογική των πραγμάτων, ιδίως από όσους αγνοούν γεγονότα. Δύσκολα θα γίνει αντιληπτή, ακόμη και μετά την προδιαγραφόμενη δεύτερη επική ανατροπή. Πόσοι, άλλωστε, ξεκαθάρισαν εδραία άποψη για την πρώτη;
Η Ιστορία, πάντως, έχει παραδεδεγμένο κριτήριο ουσίας. Όλα θα κριθούν από το αν οι σαρωτικές αλλαγές θα αποδειχθούν ενάρετες. Αν θα αποδειχθεί ότι όντως υπάρχει «στρατηγική επιλογή ισχυρών οικονομικών δυνάμεων να επενδύσουν στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής κατωτέρων στρωμάτων» («Είναι φίλος της Ελλάδας ο Donald Trump;», Φ.τ.Κ. φ.1537/9.3.17).

Η σταθερή ανατροπή
Κατά σύμπτωση, οι πλημμύρες στο Τέξας, και ήδη (χθες 28/8) στη Λουϊζιάνα, ελάχιστα κρύβουν πώς αντιλαμβάνεται το πολιτικό κατεστημένο την πολιτική προστασία αυτών των στρωμάτων. Εκτιμώ ότι ο Πρόεδρος θα μείνει άναυδος, μπροστά στην χειροπιαστή απόδειξη των γενικών καταγγελιών του επιβατήριου λόγου του.
Ταυτόχρονα, κοντεύει και η κρίσιμη ώρα για το μεγάλο στοίχημα: την ισχυρή μείωση των φορολογικών συντελεστών από 35% σε 15%. Και το χρηματιστήριο ίπταται σε ιστορικά υψηλά. Με σταθερή άνοδο, και χωρίς εξάρσεις. Αυτά.

Κόρινθος 29 Αυγούστου 2017

Κώστας Τζαναβάρας

Πέμπτη 29 Ιουνίου 2017

Συστάσεις για νέα ανάγνωση των Ομηρικών Επών



Φίλη/Φίλε,

Αν το άρθρο «Σκότωσε κανείς τον Όμηρο ;» σε κάνει τουλάχιστον να σκέπτεσαι να διαβάσεις – ή να ξαναδιαβάσεις – Όμηρο, «το απόλυτο εγχειρίδιο μάχης του ξεχωριστού Έλληνα» δηλαδή, έχω να σου συστήσω :

1.      Πρόκειται σαφώς για επένδυση. Ίσως χρειασθεί μια μικρή δαπάνη για αντίτυπα, αλλά κυρίως έχεις να αποφασίσεις αν θα επενδύσεις τον χρόνο σου. Θα σταθμίσεις, φυσικά, και τι έχεις να κερδίσεις. Όλα αυτά, κόντρα στο διάχυτο κλίμα βιασύνης, αναβλητικότητας, παραίτησης και πνευματικής οκνηρίας.
2.      Σε κάθε περίπτωση, το ελάχιστο είναι ένα απλό διάβασμα, που χρειάζεται περίπου 50-70 ώρες συνολικά. Ένα πλήρες διάβασμα είναι «το ήμισυ του παντός». Αλλά όσο κι αν έχεις συνηθίσει να διαβάζεις στην οθόνη, ο Όμηρος διαβάζεται μόνον σε χαρτί και με ησυχία. Είμαι κατηγορηματικός.
3.      Το ζητούμενο, αν το αποφασίσεις, είναι να επικοινωνήσεις προσωπικά με ένα αξεπέραστο ποίημα. Καλά θα κάνεις, λοιπόν, να βάλεις στην άκρη οποιεσδήποτε παρουσιάσεις ή περιλήψεις. Μόνον με την άμεση επικοινωνία – τουλάχιστον στην πρώτη φάση – προκύπτει νέα ανάγνωση. Πολύτιμη στην κρίση.
4.      Αν δεν είσαι από τους λίγους που μπορούν να διαβάσουν το πρωτότυπο, θα χρειασθεί να διαλέξεις μετάφραση. Συνιστώ ως εξαιρετικά «ατμοσφαιρική» την μετάφραση του Νίκου Καζαντζάκη. Πάρα τις κάποιες επί μέρους αποτυχίες του, έχει σημασία που ο ίδιος είναι εμφανώς ένας «Οδυσσέας».
5.      Αν «κατεβάσεις» Καζαντζάκη από το internet, ώστε να εκτυπώσεις αντίγραφο (σύνολο 15 ευρώ χοντρικά σε καταστήματα), τσέκαρε αν είναι σωστός ο τονισμός. Κυκλοφορεί .pdf που έχει λάθος πάμπολλους τονισμούς και «σκοτώνει» τον ρυθμό.
6.      Γενικά, έχε υπ’ όψιν σου ότι ο Όμηρος απευθύνεται σε ευφυείς ανθρώπους, και έχει σκοπό να τους πληροφορήσει και να τους «ανεβάσει». Μην δίνεις σημασία σε ανοησίες για ιστορικές επιβεβαιώσεις. Είναι απλώς αφορμές του διδακτικού μύθου, για να διδάξει όχι τι πρέπει να κάνουμε αλλά τι κάνουμε.
7.      Επίσης, έχε υπ’ όψιν σου ότι ο Όμηρος αισθάνθηκε την ανάγκη να περάσει μηνύματα με ιδιαίτερα καλυμμένο τρόπο. Όπως λέγεται χαρακτηριστικά, «κάτω από την μύτη της εξουσίας». Γι αυτό, χρειάζεται λίγο να βρεις τους κώδικές του.
8.      Είναι απλό να εντοπίσει κανείς ότι βασικά μηνύματα «περνάνε» ως συμφραζόμενα στα εκάστοτε κυρίως διαδραματιζόμενα. Χρειάζεται, συνεπώς, κάποιου είδους αποεντοπισμός της προσοχής. Να διαβάζεις και αυτό που δεν περιμένεις να διαβάσεις δηλαδή. Ο Όμηρος είναι μαιτρ στον εμπαιγμό αυτών που χάνονται στις λεπτομέρειες, ενώ παραγνωρίζουν τις σημαντικές …
9.      Για την αποκωδικοποίηση, το μυστικό είναι στις συγκρίσεις. Κυρίως συγκρίσεις λόγων και έργων, αλλά και διηγήσεων, συμπεριφορών, περιστάσεων, μεταβολών, προόδου κ.λ.π. Ο Όμηρος απευθύνεται στην κρίση του αναγνώστη του, και την καλλιεργεί αβίαστα.
10.  Για την πλήρη επικοινωνία με το έργο, απαιτείται να εξοικειωθούμε με ολόκληρο το δίδυμο ποίημα – Ιλιάδα και Οδύσσεια. Αλλιώς, πολλά αποσπάσματα είναι κάπως ξεκάρφωτα. Μόνον με ευρεία θέαση είναι εφικτές υψηλότερες συγκρίσεις, και ιδιαίτερα η επισήμανση παραλείψεων «με νόημα».
11.  Ιδιαίτερα χρήσιμη είναι μία ανασυναρμολόγηση θεμάτων που σε ενδιαφέρουν ιδιαίτερα. Για να βρεις π.χ. τι έγινε με τον Δούρειο Ίππο, ή για το μυστήριο με τον Αντίλοχο, χρειάζεται να μαζέψεις αναφορές. Διάσπαρτες, στα πιο απίθανα σημεία. Το ίδιο, και αν θέλεις να σχηματίσεις το προσωπικό «προφίλ» κάποιου ήρωα. Ψάξε και με το .pdf
12.  Κομβικό θέμα για την κατανόηση – πάντα κατά την γνώμη μου – είναι η απομυθοποίηση των πανταχού παρόντων θεών του Ολύμπου. Ο Δίας π.χ. δηλώνει επανειλημμένως ανήμπορος να αλλάξει την Μοίρα. Αλλά, μήπως «φωτρογραφίζει» την Νέμεση ;

Εν τέλει, ο αποτελεσματικός μελετητής του Ομήρου, έχει την ευκαιρία να εξοικειωθεί με την λέξη-κλειδί : μήτις. Και έτσι, με την μελετημένη δράση δηλαδή, να ανανεώσει, να ανασυγκροτήσει και να αναβαθμίσει το ελληνικό DNA του, ιδιαίτερα ως προς την φιλοσοφία ζωής, την παιδαγωγική αντίληψη, και την ενόραση πολύπλοκων θεμάτων.
Ιδιαίτερα το τελευταίο, στην εποχή του παγκοσμιοποιημένου χάους, είναι αυτό που λέμε «ψιλοπράγματα».

Κόρινθος 29 Ιουνίου 2017

Κώστας Τζαναβάρας


Κυριακή 25 Ιουνίου 2017

Σκότωσε κανείς τον Όμηρο ; (Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ, φ.1557/3.8.2017)


Η ως άνω απορία συνιστά δέουσα απάντηση στην ερώτηση «Ποιος σκότωσε τον Όμηρο ;» των αμερικανών καθηγητών κλασσικών σπουδών V.D.Hanson και J.Heath. Στο ομώνυμο βιβλίο τους (Κάκτος 1999) έθεσαν μεν ως διευκρινιστικό υπότιτλο «Ο Θάνατος της Κλασικής Παιδείας και η Αποκατάσταση της Ελληνικής Σοφίας», αλλά η σύγχυση δεν κρύβεται.
Το θέμα έχει ξεχασθεί. Αθόρυβα, όμως, γίνεται όλο και πιο επίκαιρο, στις συνθήκες της σοβούσας κρίσης, όχι μόνον ελληνικής. Άλλωστε και το βιβλίο ήταν μία αγωνιώδης έκκληση, υπό την έννοια ότι «το να σκεφτόμαστε και να ενεργούμε σαν Έλληνες θα μπορούσε να θέσει τέρμα σε μεγάλο μέρος της σημερινής μας παραφροσύνης».
Οι συγγραφείς έδιναν έμφαση στην προσμονή ενός «νέου Ομήρου». Έγραφαν : «οι Σκοτεινοί Αιώνες των Ελληνικών, έστω μετά από δεκαετίες παλινδρομήσεων, θα δώσουν τη θέση τους στην εποχή των παιδιών μας σε ένα νέο Όμηρο. Από εκείνο το χάος θα αναδυθεί ένας νέος Έλληνας, ένας Όμηρος που δεν θα αποτελεί μέρος μυκηναϊκού ανακτόρου, αλλά θα είναι προσιτός στον καθένα και ιδιοκτησία όλων, πιο κοντά στο πνεύμα της ελληνικής πόλεως. Θα βλαστήσουν νέα φύλλα σε μια διαφορετική άνοιξη, γιατί οι ρίζες των Ελλήνων είναι βαθιές και δεν μπορούν να μολυνθούν τόσο εύκολα.»
Αξίζει, σίγουρα, να σκύψουμε με ενδιαφέρον στο σκεπτικό των δύο συγγραφέων, για να διαχωρίσουμε την πλάνη. Όσο για τον υπογράφοντα, αποτελεί κάτι σαν διαβατήριο η διατυπωθείσα «ελπίδα ότι κάποιος που δεν είναι κλασικιστής μπορεί να έλθει και να σώσει τον κλάδο».
Κατ’ αρχήν, λοιπόν, στον υπότιτλο λείπει κάτι σαν «στην Αμερική», ή έστω «στη Δύση». Μαζί, λείπει υπόκωφα και μία καίρια διευκρίνιση : πέθανε η Κλασική Παιδεία ή η Κλασική Εκπαίδευση ; Οι συγγραφείς δεν κρύβουν το αγωνιώδες ενδιαφέρον τους για τις έδρες Κλασικών Σπουδών στα αμερικανικά πανεπιστήμια, χωρίς κάποιο ανάλογο ενδιαφέρον να αναπτύξουν – πέρα από λίγες γενικότητες – τις σχετικές συνέπειες στην αμερικανική κοινωνία.
Ευρύτερα, είναι διάχυτη μία χαρακτηριστική αδυναμία, ίσως μαζί και αδιαφορία, να ξεκαθαρίσουν ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό που υποδεικνύουν. Αυτή η σύγχυση, μάλιστα, παρατηρείται ακόμη και στην βασική λέξη του βιβλίου τους : τι εννοούμε λέγοντας μεταφορικά «Όμηρο» ; Γράφουν πολλά και σωστά για τον «δύσκολο και ιδιαίτερο τρόπο θεώρησης του κόσμου, του τρόπου με τον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες έβλεπαν το σύμπαν τους». Ονοματίζουν «Όμηρο», τελικώς, «το νόημα και τη σημασία αυτής της αρχαίας ελληνικής θεώρησης της ζωής».
Αναρωτιέται κανείς σε ποια «αρχαία ελληνική θεώρηση της ζωής» αναφέρονται. Είναι μία ; Οι συγγραφείς όχι μόνον την εκλαμβάνουν ως μία, αλλά δυσκολεύονται ακόμη και να την διαχωρίσουν από την ρωμαϊκή. Όταν στην Αμερική λένε κλασικές σπουδές, εννοούν ελληνορωμαϊκές. Συλλήβδην
Φαίνεται, δηλαδή, σαν να παρατηρούν κάτι που τους είναι τόσο μακρινό και άγνωστο, ώστε να εξομοιώνουν παντελώς ανόμοια. Αλλά, λόγου χάριν, τι σχέση έχει η Ομηρική θεώρηση της ζωής με την σωκρατική ; Η Ομηρική Παιδεία με την σωκρατική εκπαίδευση ; Ή, πάλι, η Λακωνική θεώρηση της ζωής τι κοινό έχει με την Κορινθιακή ή την Αθηναϊκή ; Και ποια ακριβώς να πούμε Αθηναϊκή ;
Για τον ίδιο γενικό λόγο, δεν είναι και τόσο έτοιμοι να διαβάσουν Όμηρο απροκατάληπτα. Διαβάζουν – έτσι φαίνεται – αυτά που περιμένουν να διαβάσουν. Γνωστό πρόβλημα, μελετημένο στην «θεωρία της αντιλήψεως» (perception theory).
Αν σοκάρει ο ισχυρισμός, ιδού ηχηρό παράδειγμα. Σχολιάζουν τον θεσμό της προίκας, χωρίς να διαχωρίζουν ότι στην Ομηρική εποχή προίκα έδινε ο άνδρας. Το αντίθετο δηλαδή από αυτό που ξέρουμε. Το έχουν καταλάβει ; Μπορούν να το διαβάσουν ; Μπορούν να αναγνωρίσουν τι είχαν καταλάβει λάθος ; Μπορούν – το κυριότερο – να αναμορφώσουν αναλόγως τις σκέψεις τους ;
Ενδεικτική ερώτηση κρίσεως : Πώς και πότε γύρισε η Ελένη από την Τροία στην Σπάρτη ; Ήταν μαζί με τον Μενέλαο στην 7χρονή περιπλάνησή του ; Δεν είναι καίριο το ερώτημα, όταν ο Τρωικός Πόλεμος γίνεται για την Ελένη ; Και πού είναι, άραγε, το βάρος : στην ιστορική αλήθεια ή σε αυτό που υποδεικνύει αλληγορικά ο διδακτικός μύθος ;
Άλλη : Όταν ο Όμηρος, αρχή-αρχή στην Οδύσσεια, επαινεί τις προσπάθειες του Οδυσσέα να σώσει τους συντρόφους του, τι υποδεικνύει ακριβώς ; Με τα μάτια τεχνοκράτη, αναντίρρητα, ο Οδυσσέας του ταξιδιού συνιστά τον ορισμό του αποτυχημένου ηγέτη. Σύμφωνα με την διήγησή του, μάλιστα, και αμετανόητου. Πού είναι, άραγε, το βάρος : στα εγκώμια ή στις ομολογημένες αποτυχίες ; Και τι δείχνει το ρεσιτάλ ηγεσίας στην Ιθάκη ;
Να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους : Αυτό που χρειαζόμαστε, είναι όχι ένας νέος Όμηρος αλλά μία νέα ανάγνωση των Ομηρικών Επών. Και δεν πρόκειται ούτε για φιλολογία ούτε για αμπελοφιλοσοφία. Πρόκειται για το απόλυτο εγχειρίδιο μάχης του ξεχωριστού Έλληνα.
Ο Όμηρος ζει. Ζει η ομηρική θεώρηση της ζωής. Ζει ο Οδυσσέας. Ως πρότυπο, με τα προτερήματα και τα ελαττώματά του. Απλώς, κατά το αριστοτελικό «έξις δευτέρα φύσις», όλα αυτά υπάρχουν στο DNA της «ραχοκοκαλιάς» της σημερινής ελληνικής κοινωνίας. Αυτό το DNA οδηγεί την άτακτη άμυνά μας απέναντι στους σύγχρονους μνηστήρες και Κύκλωπες, αλλά και τους διαδόχους των μετανοιωμένων Φαιάκων. Αυτό το DNA οδηγεί και την αδυσώπητη πορεία αυτογνωσίας μας.
Για να βρει κανείς αυτό που ψάχνει, όμως, χρειάζεται να καταφέρει να το ξεχωρίσει.

Κόρινθος 25 Ιουνίου 2017


Κυριακή 11 Ιουνίου 2017

ΧΑΣΑΜΕ ΤΗΝ ΑΦΟΣΙΩΣΗ ΣΤΟΠ



Σαν να μην έφταναν τα τόσα και τόσα προβλήματα του πλανήτη [χώρια τα δικά μας τρισχειρότερα], έχουμε και το τεχνητό «πρόβλημα-Ρωσία» να πρωταγωνιστεί. Κι αν το ψάξει λίγο κανείς, ανακαλύπτει να αιωρείται απόλυτη ασάφεια περί του ποιο ακριβώς πρόβλημα είναι πίσω από την παχιά προφορά «Ράσσια» στα Αμερικάνικα.
Χαρακτηριστική είναι η περιγραφή που έδωσε ο «Speaker» του Κογκρέσου Paul Ryan, θεωρώντας ξεκάθαρο – όπως ισχυρίσθηκε – ότι η Ρωσία αναμείχθηκε (meddled) στην προεδρική εκλογή : «Αυτό που χρειάζεται να καθορίσουμε είναι όχι αν το έκαναν – αυτό το ξέρουμε. Είναι το τι έκαναν, πώς το έκαναν, πώς θα αποτρέψουμε το να ξαναγίνει. Και μετά πώς θα βοηθήσουμε τους φίλους μας ώστε να μην συμβεί και σε αυτούς». Εν ολίγοις, χωρίς να ξέρει τι και πώς, «ξέρει» ότι κάτι έκαναν.
Προφανώς, κάτι δεν μπορεί να εξηγήσει. Και κάτι ακαθόριστο τον οδηγεί στο να είναι σίγουρος ότι για αυτό το ανεξήγητο ευθύνονται Ρώσοι. Σωστά μέχρι εδώ ;
Επίσης προφανώς, παρακάτω, αυτό που δεν μπορεί να εξηγήσει είναι πώς στο διάολο κατάφερε και βγήκε Πρόεδρος ο Trump. Αποδέχεται δηλαδή μία ασυναρτησία ως ερμηνεία αυτών που δεν μπορεί να εξηγήσει, μήπως και κρύψει ότι «το φυσάει και δεν κρυώνει», κατά το κοινώς λεγόμενο.
Περί αυτού ακριβώς πρόκειται.

Στην εύλογη ένσταση «μα είναι Ρεπουμπλικανός», η απάντηση είναι ακριβώς αυτή : πρώτα είναι πρωτοπαλίκαρο του διεφθαρμένου κατεστημένου (corrupt establishment) της αμερικανικής πολιτικής. Γι αυτό και έλαμψε δια της απουσίας του, αν όχι κάτι χειρότερο, κατά την προεκλογική εκστρατεία.
Και σίγουρα δεν έχει ξεχάσει πώς σχολίασε ο Donald Trump την μετεκλογική συμπεριφορά του : «Ο Paul Ryan με αγαπά τώρα, ο Mitch McConnell με αγαπάει, είναι εκπληκτικό το πόσο η νίκη μπορεί να αλλάξει τα πράγματα».
Ήταν 23 Νοεμβρίου, και ο νεοεκλεγμένος Πρόεδρος συζητούσε με στελέχη των New York Times. Σε επίσκεψη καλής θελήσεως στα γραφεία τους. Αλλά κανείς δεν γέλασε, παρότι ο Trump έβλεπε ακόμη «χαρούμενα» την θερμή υποδοχή που του είχε επιφυλάξει ο προκάτοχός του στον Λευκό Οίκο …

Τώρα πλέον, έχουν μεσολαβήσει κι άλλα. Πολλά και διδακτικά. Στην πολιτική ζωή της υπερδύναμης, πρωταγωνιστούν τα περί τις προεδρικές πιέσεις προς τον μετέπειτα αποπεμφθέντα αρχηγό του FBI James Comey. Του ζητήθηκε – η κρίσιμη λέξη ! – αφοσίωση, η οποία συμφωνήθηκε τελικά να είναι ειλικρινής (honest loyalty). Κι εκεί αρχίζουν οι ερμηνείες.
Η επιτήδεια ερμηνεία είναι αυτή που – εμμέσως πλην σαφώς – αποδίδει κάτι σαν προθέσεις αρχιμαφιόζου στον Πρόεδρο. «Θα τελειώνεις με τις έρευνες του FBI, όπως σου λέω εγώ – το κατάλαβες ;» είναι στην ουσία αυτό που του αποδίδεται. Και συνάδει με την μετέπειτα αποπομπή του «απείθαρχου».

Η άλλη ερμηνεία, η παρούσα, ενυπάρχει αλλά δεν έχει διατυπωθεί. Βασίζεται, όμως, στην ίδια την γνωστή κατάθεση του Comey. Και απαντά κατά δύναμιν στο ερώτημα που θέτει γνωστή κινέζικη παροιμία : «Πως μπορεί η κότα να καταλάβει πώς σκέπτεται η πάπια ;». Εστιάζει στην ουσία των προεδρικών συστάσεων, όπως τις μεταφέρει ο ίδιος ο Comey. Το νόημα : του έδινε εξηγήσεις επί της ουσίας, όχι εντολές. Μπας και «ξεκολλήσει».
Ματαίως προσπάθησε π.χ. να εξηγήσει στον «σφιγμένο» Comey ότι «ο Flynn είναι καλός άνθρωπος». Ότι δεν υποχρεώθηκε σε παραίτηση για τις επαφές με τους Ρώσους. Απλώς βαρύνεται για το ότι το απέκρυψε από τον Αντιπρόεδρο Pence. Υποχρεώθηκε, δηλαδή, σε παραίτηση για λόγους ηθικής τάξεως και μόνον.
Ευρύτερα, του ζητούσε να μην εμποδίζουν οι έρευνες την πολιτική δραστηριότητα του Προέδρου, ιδίως στις διεθνείς σχέσεις. Ματαίως ζήτησε ακόμη και το αυτονόητο : μία ανακοίνωση ότι η έρευνα δεν αφορά τον Πρόεδρο.

Η αφοσίωση, εν τέλει, αφορούσε αφοσίωση στο εθνικό συμφέρον. Προκύπτει σαφώς. Αποδεικνύεται, όμως, ατυχώς, ότι δεν υπάρχουν ακόμη οι κατάλληλες λέξεις για να εξηγηθεί κάτι τέτοιο. Κάθε συζήτηση για αφοσίωση, κατά τα ήθη που έχουν επιβάλει οι διάφοροι «Ryan», αφορά κλίκες, παζάρια, εκβιασμούς και τα συναφή.
Τα περί εθνικών προτεραιοτήτων είναι ακατανόητα πράγματα. Παλιομοδίτικα. Κάπως έτσι, το «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» («Πού πηγαίνει η Αμερική ;», Φωνή της Κορινθίας, φ.1511/8.9.16), δείχνει να έχει μόνον κάποιες ελάχιστες τελευταίες ευκαιρίες διευκρινίσεων – ούτως ειπείν. Εξ ου και το … τηλεγράφημα.

Κόρινθος 11 Ιουνίου 2017

Κώστας Τζαναβάρας


Πέμπτη 1 Ιουνίου 2017

Συνοπτική έκθεση σκοπιμότητας παγκοσμίου υπερνομίσματος (EL)


ΠΡΟΣ ΟΠΟΙΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ














Συνοπτική έκθεση σκοπιμότητας παγκοσμίου υπερνομίσματος (EL)


Η καθιέρωση παγκοσμίου νομίσματος, είναι θέμα που έχει απασχολήσει πολλούς, ιδίως όσους ανησυχούν για τον διεθνή ρόλο του δολαρίου.
Η παρούσα πρόταση αφορά κάτι σημαντικά διαφορετικό. Πρόκειται όχι για ένα ακόμη νόμισμα, αλλά για υπερνόμισμα. Ένα νόμισμα νομισμάτων, το EL, σχεδιασμένο να κάνει τα απολύτως απαραίτητα.
Το EL θα είναι χωρίς κανένα διοικητικό έλεγχο, καθαρά υπό τον απόλυτο έλεγχο των αγορών. Προδιαγράφεται ώστε να τις εξυπηρετήσει αλλά και να τις τιθασεύσει.
Υπό τις τρέχουσες διεθνείς συνθήκες, εκτιμάται ότι η προκύπτουσα απαλλαγή του δολαρίου από τις διεθνείς «υποχρεώσεις» του, έχει λόγους να κριθεί συμφέρουσα και πέραν του Ατλαντικού (win-win solution).
Καινοτομία
Κάθε συναλλαγή θα μπορεί να έχει αντίτιμο συμφωνημένο σε EL, και θα γίνεται με ζεύγος αμέσως διαδοχικών πράξεων :
1.       Καταβολή του αντιτίμου στο νόμισμα επιλογής του αγοραστή (CB), βάσει της τρέχουσας ισοτιμίας EL/CB.
2.       Mετατροπή του αντιτίμου στο νόμισμα επιλογής του πωλητή (CS), βάσει της τρέχουσας ισοτιμίας EL/CS.
Η μετατροπή ορίζεται υποχρεωτικά άμεση, είτε βάσει τιμών κλεισίματος της προηγουμένης, είτε με ταυτόχρονη χρηματιστηριακή συναλλαγή.
Ανατροπή
Για κάθε νόμισμα (CX), υπό το προτεινόμενο σχήμα διεθνών συναλλαγών (CB–EL–CS), θα απαιτείται η διαπραγμάτευσή του ως προς το παγκόσμιο υπερνόμισμα (EL/CX) και μόνον.
Η ισοτιμία δύο νομισμάτων, όταν τυχόν χρειάζεται, θα προκύπτει εμμέσως :
CX1/CX2 = (EL/CX2) / (EL/CX1)
Ουδετερότητα
Το EL – εκ κατασκευής – δεν θα ανήκει σε κάποιον. Επί πλέον, καθώς η παρεμβολή του στις συναλλαγές θα είναι μόνον στιγμιαία, δεν θα είναι αποθεματικό νόμισμα. Συνεπώς, θα ρυθμίζει αμερόληπτα την αγορά.
Ανεξαρτησία
Για κάθε νόμισμα (CX), οι εκτιμήσεις της αγοράς θα εκφράζονται σε έναν και μόνον αριθμό (EL/CX) και σε σχέση με το ουδέτερο υπερνόμισμα (EL). Συνεπώς, θα διαχωρίζονται κατά βέλτιστο τρόπο από τις εκτιμήσεις της αγοράς για τα άλλα νομίσματα.
Αποτελεσματικότητα
Για κάθε νόμισμα (CX), όλη η προσφορά και ζήτηση, η οποία σήμερα είναι διεσπαρμένη σε ευάριθμες άμεσες διαπραγματεύσεις ως προς άλλα νομίσματα, θα συγκεντρώνεται σε αγοραπωλησίες μεταξύ EL και CΧ. Συνεπώς, θα συγκεντρωθεί ο όγκος συναλλαγών και θα αναβαθμισθεί το βάθος της αγοράς.
Προσδοκίες
Μείωση της μεταβλητότητας (volatility) στις διεθνείς ισοτιμίες. Νομισματική σταθερότητα. Μείωση της διεθνούς κερδοσκοπίας. Μείωση του συναλλαγματικού κινδύνου εν γένει, και του κόστους αντιστάθμισής του.
Εμπορευματαγορά
Οι διεθνείς τιμές εμπορευμάτων (πετρέλαιο, χρυσός, βαμβάκι κ.λ.π.), θα μπορούν να διαπραγματεύονται σε EL. Αγοραστές και πωλητές θα εξυπηρετούνται στο νόμισμα της επιλογής τους.
Οι τιμές απαλλάσσονται από την κηδεμονία του δολαρίου.
Χρηματαγορά
Η αγορά αναμένεται ευλόγως να προσφέρει προϊόντα με ρήτρα EL σε τοποθετήσεις και χορηγήσεις.
Προσδοκάται μείωση του συναλλαγματικού κινδύνου στις διεθνείς επενδύσεις.
Εμπόριο
Αναμένονται πρωτοβουλίες εμπορικής χρήσης του EL, ιδιαίτερα μέσω πιστωτικής κάρτας. Ο καταναλωτής, σύντομα, θα εξοικειωθεί με τις παγκόσμιες τιμές πώλησης σε EL, και την ισοδυναμία τους στο νόμισμα που πληρώνει.
Μακροοικονομία
Αποτίμηση οικονομικών μεγεθών (ΑΕΠ, κεφαλαιοποίηση κ.λ.π.) σε EL.
Ισχυρισμός
Το  παγκόσμιο υπερνόμισμα EL, το οποίο εξ ορισμού ισούται προς την μονάδα, θα είναι υψηλής αξιοπιστίας μέσο διεθνών συναλλαγών και αποτιμήσεων.
H αξιοπιστία του, σαφώς ανώτερη του δολαρίου και οποιασδήποτε εναλλακτικής, είναι σε θέση να αλλάξει άρδην το τοπίο στην διαπραγμάτευση των ισoτιμιών των νομισμάτων, στις διεθνείς συναλλαγές, στις κινήσεις κεφαλαίων, και εν τέλει στην Παγκόσμια Οικονομία.
Υλοποίηση
Εκτός από την πολιτική ή/και επιχειρηματική βούληση, απαιτούνται μόνον τεχνικές εργασίες στα διεθνή χρηματιστήρια.
Δεν απαιτούνται εργασίες έκδοσης νομίσματος.
Ως αρχική τιμή διαπραγμάτευσης προτείνεται : 1 EL = 1 USD.
Εκτιμήσεις
Αν και θα ήταν ευκταία κάποια παγκόσμια συμφωνία για την καθιέρωση του EL, είναι εφικτή η ανταγωνιστική προώθησή του από χρηματιστήριο ή ομάδα κρατών.
Πάντως, ευλόγως, θα προέκυπτε υποτίμηση του USD.

 
Κόρινθος 1η Ιουνίου 2017
Κώστας Τζαναβάρας


 



Κυριακή 28 Μαΐου 2017

Από την εποχή της Carla στην εποχή της Melania



Οι σχέσεις του δυτικού κόσμου με τον μουσουλμανικό, οι όροι συνύπαρξής τους δηλαδή, είναι καίριο και πολύπλοκο διεθνές ζήτημα. Σήμερα, όμως, η προσοχή εντοπίζεται έντονα στην εξτρεμιστική ή τρομοκρατική δράση πολύ μικρού μέρους από τα ανά τον κόσμο 1,6 δις πιστών του Ισλάμ. Αντιθέτως, έχει ξεχασθεί ότι πρόκειται για έναν κύκλο βίας και όχι για «ουρανοκατέβατη» εγκληματική συμπεριφο
Πολύ περισσότερο, έχει ξεχασθεί το τι οφείλει η Δύση στους Άραβες. Έχει ξεχασθεί ότι στους Άραβες οφείλεται η διάσωση του έργου του Αριστοτέλη. Χωρίς την Λογική του μεγάλου Μακεδόνα, η Ευρώπη θα ζούσε πιθανότατα ακόμη στον Μεσαίωνα. Χώρια η μεγάλη συμβολή των Αράβων στην Επιστήμη και την Φιλοσοφία. Επίσης ατυχώς, η Δύση αγνόησε τα ΗΘΙΚΑ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ και την αριστοτελική μεσότητα.
Κάπως έτσι, η δυτική κοινή γνώμη, έχει όλην την άνεση να παριστάνει τον τιμητή ενός ολόκληρου πολιτισμού. Υστερικές ομοβροντίες αναθεματισμών κατακεραυνώνουν ο,τιδήποτε μουσουλμανικό σκανδαλίζει τα δυτικά ήθη. Από τους λιθοβολισμούς μοιχών, μέχρι την μπούρκα και την θέση της γυναίκας.
Υπερβαίνει – έτσι φαίνεται – τις πνευματικές ικανότητες των περισσοτέρων δυτικών εγκεφάλων η απλή και αυτονόητη διάκριση μεταξύ της αποδοκιμασίας αντιλήψεων, αναχρονιστικών αλλά ριζωμένων, και του τρόπου που μπορεί να καταστεί εφικτή η αντικατάστασή τους. Κατά βάθος, φαίνεται ότι είναι ακατανόητη η διαφορά μεταξύ του ΤΙ και του ΠΩΣ. Ίσως δεν πολυενδιαφέρουν και τα αποτελέσματα. Ίσως.

Μείζονα αλλαγή σε αυτό το ΠΩΣ διεκήρυξε προ ημερών ο Αμερικανός Πρόεδρος. Απευθυνόμενος σε 50 αρχηγούς μουσουλμανικών κρατών, της σουνιτικής πλευράς, στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας, έθεσε απλά το νέο δόγμα : «Δεν θα σας πούμε πώς θα ζείτε».
Η διακήρυξή του αιφνιδίασε. Έγινε χωρίς κάποια θεωρητική υποστήριξη, χωρίς ρητή και ευρύτερα εκφρασμένη πολιτική συμφωνία. Απλώς, η παριστάμενη Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ Melania Trump την επεσφράγισε με την εκκωφαντική σιωπή της σε όλη την διήμερη επίσκεψή τους στην κοιτίδα του Μωαμεθανισμού.
Η αντίθεση με την προ επταετίας στάση της τότε Πρώτης Κυρίας της Γαλλίας Carla Bruni είναι πλήρης. Θεώρησε ότι είχε λόγο στην θανατική καταδίκη με λιθοβολισμό μιάς Ιρανής. Δεν πρόσεξε καν ότι η μελοθάνατη κατηγορούνταν όχι για απλή μοιχεία, αλλά και για συνεργία με δύο εραστές της στον φόνο του συζύγου της.
Η αντίδραση των ακραίων ισλαμιστών ήταν του επιπέδου «Θάνατος στην πόρνη». Και είναι ένα ερώτημα πόσοι κατάλαβαν τελικά ότι επρόκειτο για παιχνίδι «εν ου παικτοίς». Όπως και το ότι η Σαχινέ Αστινάνι θανατώθηκε εν τέλει, χωρίς κανείς να σκεφθεί ότι ίσως θα ήταν καλύτερα να είχε γίνει κάτι άλλο. Ίσως.
Στις ασύμμετρες αντιδράσεις χωρούσαν και κραυγές κατά της θανατικής ποινής. Ίσως γιατί οι λιθοβολισμοί ενοχλούν περισσότερο από τις ηλεκτρικές καρέκλες του Texas και τις αγχόνες του Πεκίνου. Ίσως. Και οι Ιρανές μοιχές έχουν ανθρώπινα δικαιώματα προς υπεράσπισιν, αλλά όχι και οι Ελληνίδες κυρίες. Ψέματα ;

Προσπερνώντας αυτό το κλίμα, ο Πρόεδρος Trump κάλεσε σε πανστρατιά κατά του εξτρεμισμού και της τρομοκρατίας. Επεσήμανε ότι τα θύματά της είναι κατά 95% Μουσουλμάνοι. Κάλεσε κάθε μουσουλμανικό κράτος να καταπολεμήσει τους τρομοκράτες του.
Έθεσε και φιλόδοξους ειρηνευτικούς στόχους, με κορυφαία την προσπάθεια διευθέτησης των διαφορών μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης. Γέλασε ευχαριστημένος με το κομπλιμέντο του Αιγυπτίου Προέδρου «Είσαι μια μοναδική προσωπικότητα, που είναι  ικανή για το αδύνατο». Απάντησε το ίδιο σιβυλλικά «Συμφωνώ !».
Σίγουρα, έχει σοβαρούς λόγους να εκφράζεται με οικονομία. Τα τύμπανα της αμφισβήτησής του στην αγρίως  διχασμένη χώρα του, ηχούν παρά την επιτυχία της περιοδείας του [ή μήπως εξ αιτίας της ;] και τα χοντρά συμβόλαια. Δύσκολα θα πείσει ακόμη και για το ότι η Ρωσία δ-ε-ν είναι πλέον κομμουνιστική χώρα  …
Το θέμα είναι πόσο θα γίνουν ανεκτές οι μισές αλήθειες. Πόσο θα γίνει ανεκτή η θεωρία που καταλογίζει στην μία πλευρά ολόκληρον τον κύκλο της βίας. Και οι συσχετισμοί δυνάμεων δεν είναι δεδομένοι στις μέρες μας …
Πώς – αίφνης – θα ξεχασθεί η ισοπέδωση του Ιράκ, για τα χημικά όπλα που ουδέποτε υπήρξαν ; Πώς θα ξεχασθεί η από μέρους του πλανητάρχη δημόσια –προεκλογική αλλά αιτιολογημένη – κατηγορία κατά του προκατόχου του ; Η Δύση έχει ξεχάσει κιόλας τα περί κατ’ ουσίαν ιδρυτή (founder) του ISIS. Αλλά, άραγε, είναι βέβαιο και ότι η άλλη πλευρά συναινεί να ξεπερασθούν σκληρές αλήθειες «αβρόχοις ποσί» ;

Η βασική αντίληψη του υπογράφοντος έχει διατυπωθεί ήδη από 31 Αυγούστου του ’10. Στο άρθρο «Γιατί Κάρλα ;» της προτεινόταν η εξής συμπληρωματική δήλωση : «Αναρωτιέμαι γιατί αυτή η γυναίκα πρόκειται να θανατωθεί δια λιθοβολισμού για κάτι που στη Γαλλία είναι απολύτως φυσικό και αποδεκτό. Θα ήθελα να μοιρασθώ τις ανησυχίες μου και τις σκέψεις μου με την κ. Αχμαντινεζάντ το συντομότερο δυνατόν».

Όλα δείχνουν, όμως, ότι παρά τις αλλαγές που μεσολάβησαν, κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά δύσκολο να ειπωθεί – πόσο μάλλον πειστικά. Και απέναντι σε έξαλλες αντιδράσεις φανατικών απανταχού της γης. Ίσως, για να προωθηθεί αυτή η κρίσιμη αλλαγή αντίληψης, χρειασθεί το κύρος μίας αυθεντικής Ελληνίδας. Κάποιας που να μπορεί αβίαστα να διδάξει ενσυναίσθηση. Μαζί, και την τέχνη της αποτελεσματικής ευγένειας.

Κόρινθος 28 Μαΐου 2017
Κώστας Τζαναβάρας

Τετάρτη 26 Απριλίου 2017

Δημόσιο μήνυμα προς τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Donald J.Trump



Mr.President,
Πιστεύω βαθιά ότι η χθεσινή δήλωσή σας, όπως προβλήθηκε στον ελληνικό τύπο, «Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι τρομερή. Είναι απαίσιο...», είναι ειλικρινής. Είμαι σίγουρος ότι αντιλαμβάνεσθε την κατάσταση, και θέλετε να βοηθήσετε. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι είναι δύσκολο να βοηθήσετε σωστά, ενώ μάλιστα υπάρχει διάχυτη λαϊκή δυσπιστία για τις προθέσεις σας. Είναι πολύ δυσκολότερο να πείσετε Έλληνες ότι είσθε ένας insider που θέλει να αλλάξει το σύστημα.


Κατά πρώτον, λοιπόν, θα ήθελα να θέσω υπ’ όψιν σας τον εξής ισχυρισμό : «Είμαι περήφανος για όλα όσα η διοίκηση μου έχει κάνει για να προσπαθήσει να στηρίξει την Ελλάδα στις προσπάθειες αυτές». Ούτε λίγο, ούτε πολύ, αυτό δήλωσε ο προκάτοχός σας, σε ομιλία του στην Αθήνα, μια βδομάδα μετά την εκλογή σας. Και καταχειροκροτήθηκε από τους εκπροσώπους του βαθιά διεφθαρμένου πολιτικού κόσμου της Ελλάδας.
Κατά δεύτερον, μία από τις δήθεν μεταρρυθμίσεις, για τις οποίες συνέχαιρε δημοσίως τον επικεφαλής του πολιτικού κατεστημένου μας, ήταν και το ξεπούλημα των τεσσάρων μεγαλυτέρων τραπεζών της πολύπαθης χώρας μας. Θα φρίξετε – επιτρέψτε μου – όταν πληροφορηθείτε τους όρους του book building στο Λονδίνο, όπως και για το πόσο βάναυσα καταπατήθηκαν τα νόμιμα δικαιώματα των μετόχων των τραπεζών, με συμπαιγνία κυβέρνησης και «αντιπολίτευσης». Πώς έφθασαν, δηλαδή, να πουληθούν μετοχές στην τιμή του ενός λεπτού (€0,01) !
Η όλη μεθόδευση για το ξεπούλημα, μάλιστα, ξεκίνησε στη χώρας σας. Ο ίδιος ο Bill Clinton έπαιρνε συνέντευξη από τον Αλέξη Τσίπρα, στο γνωστό «Ίδρυμα», το φθινόπωρο του ’15, σε απ’ ευθείας μετάδοση από το CNN. Ήταν μια καλά στημένη θεατρινίστικη παράσταση, με έντονα στοιχεία επιτηδευμένης κακομοιριάς, που απλώς ετοίμαζε επικοινωνιακά το έδαφος για το ξεπούλημα.
Άλλαξαν χέρια, σε εξευτελιστικές τιμές, οι τράπεζες στις οποίες είναι υποθηκευμένη όλη η Ελλάδα – εν ολίγοις.
Mr.President,
Δεν είναι μυστικό ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι εσωτερικό. Όσοι ξένοι μας έχουν κάνει κακό κατά καιρούς, ήταν περισσότερο συνεργοί εγχωρίων αθλίων και πολύ λιγότερο ενεργούσαν με δική τους πρωτοβουλία.
Αυτό το πρόβλημα, που ευστόχως έχει αποκληθεί «ελληνοελληνικό», όπως και “Greek reality”, δεν μπορεί να το λύσει κανείς ξένος. Κανείς. Ακόμη περισσότερο, δεν θα έπρεπε να το λύσει κανένας ξένος. Η κατάσταση είναι όντως απαίσια, ίσως περισσότερο και από όσο φαντάζεσθε, αλλά θα το αντέξουμε.
Την ώρα που το εγχώριο πολιτικό κατεστημένο εκδηλώνει χυδαία την παρασιτική του φύση, ο Ελληνικός Λαός αντιστέκεται έχοντας πάνω από όλα την αξιοπρέπειά του. Θα τους νικήσουμε μόνοι μας. Κόντρα σε όλες τις αντιξοότητες.
Από πλευράς σας, έχετε να κάνετε μόνον αυτό που υποχρεούσθε να κάνετε : να πρωτοστατήσετε ώστε να λάμψει η αλήθεια για τις διεθνείς διαστάσεις του τεραστίου εγκλήματος κατά της χώρας-γενέτειρας του Πολιτισμού μας. Να αποκαλυφθούν οι διεθνείς συνεργοί, αυτοί που έκρυβαν επιτηδείως τους κατά καιρούς δήθεν μεταρρυθμιστές μας. Και εξακολουθούν να τους κρύβουν.
Mr.President,
Αυτό και μόνον, η καθοριστική συμβολή σας στην κάθαρση σε διεθνές επίπεδο, θα αρκούσε για να συμβάλετε καθοριστικά στην δρομολόγηση ενάρετων και μη αντιστρεπτών εξελίξεων, επιταχύνοντας τις ευλόγως αναμενόμενες φυσικές ανατροπές. Χωρίς κάτι τέτοιο, μία παρέμβασή σας δεν θα ήταν σωστή. Το θεωρώ βέβαιο.
Ταυτόχρονα, θα έχετε την ευκαιρία για ένα ακόμη ισχυρό πλήγμα και στο δικό σας corrupt establishment, όπως και στα δικά σας crooked media. Απλώς, ας είσθε προετοιμασμένος να ανακαλύψετε ότι απέναντι στα αντίστοιχα δικά μας, είναι απλώς ερασιτέχνες της ψέματος και της λαμογιάς.
Κόρινθος 26 Απριλίου 2017

Sincerely yours,

Κώστας Τζαναβάρας