Έλληνες ξανά !

Οι δύο λέξεις του τίτλου είναι ένα σύνθημα που έχω ήδη προτείνει μέσω διαδικτύου. Είναι απλό και ταυτόχρονα –νομίζω– πολυσήμαντο.

Πρώτον, σημαίνει ότι για μας έχει βαρύνουσα σημασία το ότι είμαστε Έλληνες.

Δεύτερον, συνιστά μία έμμεση πλην σαφή ομολογία ότι αυτή την στιγμή δεν πολυαξίζουμε το ιστορικό όνομα.

Και τρίτον, προβάλλει το κρίσιμο ερώτημα: Τί σημαίνει ακριβώς να ξαναγίνουμε Έλληνες; Στο βιβλίο μου «Με τα μάτια ενός πατέρα» αναδεικνύω την άποψη ότι «Αν έφθανε ένα copy/paste, δεν θα χρειαζόταν». Δεν φθάνει να αντιγράψουμε τους προγόνους μας. Χρειάζεται να τους ξεπεράσουμε. Με νέες ιδέες.

Συνολικά, αυτή η προσέγγιση διαχωρίζει τους Έλληνες από τους «ελληναράδες». Αυτούς που –υπό διάφορες μορφές– οχυρώνονται πίσω από άνευ υποχρεώσεων κληρονομικά δικαιώματα. Και –αντίθετα– εστιάζει στο ιστορικό μας Χρέος.

Σίγουρα μία τέτοια υψηλή προσπάθεια χρειάζεται επιμελή προετοιμασία, διεξοδική διάγνωση του προβλήματος, απροκατάληπτη εξέταση εναλλακτικών λύσεων και προτάσεων. Χρειάζεται σκέψη, λογισμό. Μόνο που σήμερα κάθε πνευματική εργασία φέρει το βάρος του γνωστού «Αεργία μεν θράσος, λογισμός δε όκνον φέρει».

Ίσως δεν είναι πολλοί αυτοί που γνωρίζουν ότι αυτή η φράση παραχαράσσει ευθέως τον περίφημο «Επιτάφιο Λόγο» του αρχαίου Περικλή. Είχε πει: «Υπερέχουμε από τους άλλους και ως προς αυτό, ότι δηλαδή εμείς οι ίδιοι τολμούμε να υπολογίσουμε για όσα πρόκειται να επιχειρήσουμε. Σχετικά με αυτό στους άλλους η αμάθεια φέρνει θράσος, ενώ η σκέψη τους κάνει να διστάζουν. Πιο γενναιόψυχοι όμως πρέπει να θεωρούνται όσοι γνωρίζουν με σαφήνεια τις συμφορές και τα ευχάριστα, και όμως η γνώση αυτή δεν τους κάνει να αποφεύγουν τους κινδύνους.» Στους άλλους. Όχι σε εμάς.

Σήμερα είναι δημοφιλής η διαχείριση της κρίσης, της μιζέριας. Ο διάχυτος λαϊκισμός ζητά «έργα» –άνευ σχεδιασμού. Προτιμούνται ευρέως τα βολέματα, οι αποσπασματικές πολιτικές, οι πρόσκαιρες παρατάσεις. Πλάνο είναι να διατυπώνει γραπτώς ο κάθε πολιτικάντης τις ονειρώξεις του. Αν είναι και σε χαρτί ιλλουστρασιόν …

Το καζάνι, όμως, εμφανώς «βράζει». Ζούμε ιστορικές στιγμές. Κάποιος που θέλει να βλέπει όλα τα ενδεχόμενα, θα πρότεινα να αξιολογήσει την διαπίστωση του αείμνηστου συμπολίτη μας στοχαστή και συγγραφέα Άγγελου Φουριώτη: Σε κάθε μεγάλη επανάσταση, πριν αναλάβουν οι ηγέτες, προηγούνται οι δημαγωγοί.

Κοινώς: τα φαβορί δεν βιάζονται.

Κόρινθος, 22 Μαρτίου 2015

Κώστας Τζαναβάρας

ΦΙΛΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ - Iδεολογία για την Ελληνική Αναγέννηση

 

Grexit : Αμήν και πότε !!!

Άρθρο στη ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Grexit είναι μία σχετικά καινούργια λέξη στη ζωή μας. Προέκυψε από την αγγλική λέξη exit (έξοδος) με την προσθήκη των δύο πρώτων γραμμάτων της αγγλικής ονομασίας της χώρας μας. Και καθιερώθηκε να σημαίνει την αποχώρηση της χώρας μας από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είτε οικιοθελή αποχώρηση, είτε μετά από εξαναγκασμό. Χωρίς την συγκατάθεσή μας δεν γίνεται.

Η ενορχηστρωμένη προπαγάνδα έχει κατασκευάσει – κατά τα ειωθότα – την εξής «αλήθεια» : αλλίμονό μας άμα φύγουμε από το ευρώ. Για κάποιους ξεχασμένους [;] λόγους και πρέπει να είμαστε μέσα και δεν μπορούμε να φύγουμε. Κάπως έτσι δεν είναι εύκολο να προβλέψει κανείς που θα καταλήξουμε όντας μέσα. Δεν είναι εύκολο ούτε καν να διαπιστωθεί το προφανές : είμαστε μέσα και καταστρεφόμαστε.

Προφανώς αυτό δ-ε-ν σημαίνει αναγκαστικά ότι καταστρεφόμαστε επειδή είμαστε μέσα. Αλλά, εξ ίσου προφανώς, οφείλουμε να θέσουμε εις εαυτούς το ερώτημα : μήπως καταστρεφόμαστε επειδή είμαστε μέσα ; Ακόμη καλύτερα : μήπως καταστρεφόμαστε κ-α-ι επειδή είμαστε μέσα ;

Υπάρχουν, όμως, πολύ σοβαρά εμπόδια για να τολμήσει κανείς να συζητήσει και μόνο την ιδέα να τους πετάξουμε στα μούτρα κάτι σαν «άει σιχτίρ κι εσείς και το ευρώ σας».

Το πρώτο εμπόδιο είναι η πλάνη, οι φρούδες ελπίδες. Νομίζουμε ότι υπάρχουν αποτελεσματικές διορθωτικές κινήσεις. Ότι μια πιο θαρραλέα στάση, μια πιο αποτελεσματική κυβέρνηση, θα αλλάξει την φορά των πραγμάτων. Όλα δείχνουν ότι θα χρειασθεί να αποτύχουν πρώτα όλες οι προσπάθειες διορθώσεων, για να επισθούμε – αν πεισθούμε ! – ότι είναι λάθος όχι η προσπάθεια αλλά ο ίδιος ο στόχος.

Το δεύτερο εμπόδιο, λοιπόν, είναι η «μεγάλη ιδέα» που έχουμε για τον ίδιο τον στόχο. Ο στόχος – ας μην το ξεχνάμε – είναι να γίνουμε «προηγμένοι δυτικοί». Μας θαμπώνουν οι μεγάλοι δρόμοι, τα πολυτελή αυτοκίνητα, τα γεμάτα πορτοφόλια. Μας θαμπώνει η υλική υπεροχή της Δύσης. Αλλά ατυχώς αυτή πηγαίνει μαζί με πνευματική ένδεια αλλά και ηθική κατάπτωση.

Η ίδια προπαγάνδα κρύβει το ότι  ήδη η ίδια η οικονομική ευμάρεια συντηρείται με θνησιγενή μαντζούνια σαν την διαβόητη «ποσοτική χαλάρωση». Εν μία νυκτί, ως εκ θαύματος, από αγρίως αποδοκιμαζόμενη αμερικανική πρακτική έγινε «σημαία» της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Χωρίς κανείς να μας φωτίσει αν κάναμε λάθος πριν ή κάνουμε λάθος τώρα. Χωρίς να ξέρουν και πολλοί ότι το τεράστιο και άλυτο οικονομικό πρόβλημα της Δύσης είναι – τι είναι ; – ο αποπληθωρισμός. Λέει κάτι ;

Το τρίτο μεγάλο εμπόδιο είναι η ανυπαρξία σοβαρής εναλλακτικής λύσης. Το λεγόμενο «λόμπυ της δραχμής» έχει επιχειρήματα σαιξπηρικού επιπέδου : όνειρα θερινής νυκτός. Ερασιτεχνικοί υπολογισμοί, επιτήδειοι χειρισμοί αντί εμπεριστατωμένων σχεδιασμών, τετριμμένες ιδέες. Όλοι αυτοί χαντακώνουν την Grexit στο επίπεδό τους.

Αντί απαντήσεων, για την ώρα, θα μεταφέρω στους αγαπητούς αναγνώστες της ΦΩΝΗΣ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ» τρεις μεγάλες κουβέντες απλών ανθρώπων του χωριού. Η κυρά-Κούλα – Θεός να την συγχωρά – προειδοποιούσε σοφά : «Στραβά πηγαίνεις κάβουρα, θα δω την καταντιά σου». Με τον τόνο στην κρίσιμη λέξη στην λήγουσα και με νόημα.

Ο μπαρμπα Χρήστος, λέει ακόμα στο καφενείο μας : «Όταν πίνεις βερεσέ, μεθάς δύο φορές. Μία που πίνεις και μία που έρχεται ο λογαριασμός».

Και ο μπαρμπα Γιάννης, παλιός μετανάστης στη Γερμανία, λίγους μήνες πριν γίνει μακαρίτης, είπε σταθερά μπροστά στην ερασιτεχνική μου κάμερα : «Δεν θα γίνουμε Γερμανοί. Θα ξαναγίνουμε Έλληνες».

Κόρινθος 9 Φεβρουαρίου 2015

Κώστας Τζαναβάρας

Η αποτυχία Σαμαρά υπό το φως των Εκθέσεων Προβόπουλου

Παραδοσιακά, οι ετήσιες «Εκθέσεις» του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος περιλαμβάνουν υψηλού τεχνοκρατικού επιπέδου διαπιστώσεις, κρίσεις και υποδείξεις. Ταυτόχρονα, όμως, είναι εμφανείς οι τυχόν αναγκαίες υπεκφυγές, ή ακόμη και οι εκκωφαντικές παραλείψεις. Εμφανείς στους ενδιαφερόμενους προσεκτικούς αναγνώστες – εννοείται.

Η «Έκθεση για το 2011» (Μάρτ.’12) αξιοποιούσε το προνόμιο του κ. Προβόπουλου να μπορεί να μιλήσει «έξω από τα δόντια». Είχε πολιτικό προϊστάμενο τον προκάτοχό του κ.Παπαδήμο. Και, εν όψει κρίσιμων βουλευτικών εκλογών, μίλησε καυστικά για «ολιγωρίες και παρελκυστική τακτική που πολλαπλασίασαν το κόστος της προσαρμογής» (σελ.19).

Είχε και σαφείς αναφορές σε «Στρατηγική που θα πηγαίνει πέρα από το Μνημόνιο» (σελ.23), μιλώντας για «Βιώσιμη ανάπτυξη». Και έθεσε ξεκάθαρα τρία «Προαπαιτούμενα της ανάπτυξης» (σελ.24). Αυτά ακριβώς χρειάζεται να εξετάσουμε αν και πόσο ικανοποιήθηκαν έκτοτε. Έτσι θα διαμορφώσουμε εδραία άποψη στο εξής πολιτικά κρίσιμο ερώτημα : Η πολιτική Σαμαρά οδηγούσε σε βιώσιμη ανάπτυξη ή απλώς εξαντλήθηκε σε μία πρόσκαιρη αναλαμπή ;

Την επόμενη χρονιά (Ιαν.’13) η «Έκθεση για το 2012» απέπνεε απόγνωση. Φυσικά, διπλωματικά διατυπωμένη. Ο τυχόν ενδιαφερόμενος, ας ρίξει μια ματιά στο άρθρο μου «Τα περιθώρια εφησυχασμού» στην ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (7.3.13).

Η «Έκθεση για το 2013» (Ιαν.’14) έκρυβε – όσο γινόταν – την αλήθεια, αλλά ταυτόχρονα την αποκάλυπτε στους προσεκτικούς. Ο Διοικητής της Τ.τ.Ε. απέφυγε την ευθεία και τεκμηριωμένη σύγκριση με τις «προϋποθέσεις», που είχε διατυπώσει σαφώς προ διετίας. Αν είχαν όντως πάει κατ’ ευχήν τα πράγματα, το λογικό θα ήταν ακριβώς αυτό : θα επαναλάμβανε τις «προϋποθέσεις» και θα παρέθετε αντίστοιχες αποδείξεις με αριθμητικά στοιχεία.

Ας δούμε ακριβώς αυτή την αποκαρδιωτική σύγκριση, ώστε να κρίνουμε γιατί δεν το έκανε.

Ας σημειωθεί ότι η φετεινή Έκθεση δεν έχει εκδοθεί, αν και τα δύο τελευταία χρόνια είχε αρχίσει να δημιουργείται παράδοση εκδόσεως στις 20 Ιανουαρίου.

Η πρώτη προϋπόθεση ανάπτυξης :  «Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και η άρση της αβεβαιότητας.»

Τραπεζικές καταθέσεις. Μετά την τεράστια εκροή 111 δις (39% !) από το Σεπτ.2009 (σελ.139), είναι καθηλωμένες από το Δεκ.’11 μέχρι και τον Νοε.’14 («Στατιστικό δελτίο οικονομικής συγκυρίας Δεκ.’14» της Τ.τ.Ε., σελ.96) στα επίπεδα των 192 δις. Τον Ιαν. του ’12 διατυπώνονταν (σελ.27) ελπίδες επαναφοράς 10-15 δις …

Επενδύσεις – ποιες επενδύσεις ; Χρειαζόμαστε νούμερα ;

Γενικός Δείκτης ΧΑΑ. Η τελευταία Έκθεση πανηγύριζε την ανοδική πορεία (σελ.19) κάνοντας λόγο για «βελτίωση της εμπιστοσύνης στις προοπτικές (κ.λ.π. κ.λ.π.)». Τώρα με το μακροβούτι ;

Τρεις βασικοί μετρήσιμοι δείκτες της εμπιστοσύνης που δυστυχώς ήταν και είναι για κλάματα. Τι αντίθετο υπάρχει, ικανό να αντιστρέψει αυτή την εικόνα ;

[Σημείωση : Στο video «Και τώρα ΓΔ τετραψήφιος» είχα θέσει ως όριο των in the box προσπαθειών το 1.400-1.410. Ήταν πρωί της 27.12.12 και ο ΓΔ θα ξεκινούσε από το 896.88. Μετά από κάπου 15 μήνες (19.3.14) έφθασε μέχρι το 1379.14 και …]

Η δεύτερη προϋπόθεση : «Η δημιουργία περιβάλλοντος που θα ευνοεί την επιχειρηματική πρωτοβουλία.»

Χρηματοδοτικό περιβάλλον : «ανεπάρκεια χρηματοδοτικών πόρων» (σελ.24).

Φορολογικό περιβάλλον : «δεν έχει επιτευχθεί αξιόλογη πρόοδος στην αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής (…) επιβάλλονται κατά καιρούς αυξήσεις φόρων και επιπλέον φορολογικές ρυθμίσεις οι οποίες επιβαρύνουν κατά κανόνα τους ήδη συνεπείς φορολογούμενους» (σελ.21).

Πρότυπο ανάπτυξης : «όπως επανειλημμένα έχει τονίσει η Τράπεζα της Ελλάδος». Παρακάτω : «Ενώ το παλιό πρότυπο ανάπτυξης απαξιώνεται βίαια και γοργά, η ανάδειξη του νέου καθυστερεί» (σελ/25).

Αντέγραψα αποσπάσματα από την περυσινή Έκθεση.

Ιδιωτικοποιήσεις : οι προσδοκίες εσόδων τον Μάρτη του ’12 (σελ.27) ήταν 19 δις «έως το 2015» …

 

Η τρίτη προϋπόθεση : «Η μεταφορά πόρων από το μη παραγωγικό δημόσιο τομέα προς την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών στον ιδιωτικό τομέα και – γενικότερα από τον τομέα των μη διεθνώς εμπορεύσιμων αγαθών και υπηρεσιών προς τον τομέα των διεθνώς εμπορεύσιμων.»

Αν υπήρχε ένα αντίστοιχο αριθμητικό στοιχείο, έστω και ελάχιστα θετικό και ενθαρρυντικό, θα είχε γίνει «σημαία». «Η αναδιάρθρωση της οικονομίας προς την κατεύθυνση της παραγωγής διεθνώς εμπορεύσιμων αγαθών έχει ξεκινήσει, όμως παραμένει ασθενής, καθώς συντελείται μέσα σε περιβάλλον ύφεσης και αβεβαιότητας» (σελ.25).

Αντίθετα, μάλιστα, οι ιδιωτικές τράπεζες απέκτησαν δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία. Απερρόφησαν τεράστιους πόρους δεκάδων δις στην ανακεφαλαιοποίηση, διασώθηκαν όπως διασώθηκαν οι ίδιες και οι μηχανισμοί τους, αλλά ελάχιστα δάνεια κατευθύνθηκαν στην ιδιωτική οικονομία.

Διά ταύτα

Για το αν φταίνε πρόσωπα ή αν φταίει ο στόχος, το συζητάμε. Αλλά – για όσους συντάσσονται με την λογική της γνωστής «δημοσιονομικής προσαρμογής» – το συμπέρασμα είναι αβίαστο : βιώσιμη ανάπτυξη δεν ξεκίνησε ποτέ μέχρι τώρα.

8/2/15

Κώστας Τζαναβάρας

σύμβουλος μηχανικός - συγγραφέας

ελεύθερος σκοπευτής πολιτικός

ktz1958@gmail.com

Η νοοτροπία Σαμαρά ως εθνικός κίνδυνος

 

Η γνωστή πρόσφατη δήλωση (30.1.15) «οι εξελίξεις σύντομα θα μας δικαιώσουν» είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα νοοτροπίας. Οποιοσδήποτε συνετός θα πρόσθετε κάτι σαν «αν και δεν το εύχομαι». Όλα δείχνουν, όμως, ότι ο Α.Σ. όχι μόνο το εύχεται, αλλά είναι ικανός και να βοηθήσει στην σύντομη αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ – μαζί και της χώρας.

Καθώς η συντηρητική παράταξη δεν είναι συνηθισμένο να τα βάζει με τα εθνικά συμφέροντα, καλό είναι να δούμε λίγο την «πολιτεία» του συγκεκριμένου πολιτικάντη.

 

Η πρώτη περίοδος

Σε ηλικία μόλις 26 χρόνων [1977] προικίσθηκε με βουλευτική έδρα στην ιδιαίτερη πατρίδα του Μεσσηνία. Ο Ε.Αβέρωφ, πολιτικός του μέντορας και προστάτης, τον προώθησε ισχυρά. Αλλά, αργότερα, μονολόγησε με νόημα «δεν έχει πλύνει σκάλες».

Ανέλαβε υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Τζαννετάκη και βόλεψε πολλά ζητήματα, ιδίως των καναλαρχών. Παρέδωσε χάος στην κυβέρνηση Ζολώτα.

Ως υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη, διεκρίθη για τις γενναίες παροχές μυστικών κονδυλίων σε δημοσιογράφους. Ακόμη χειρότερα, έδωσε άσχημη τροχιά στο Μακεδονικό. Εξεδιώχθη κλωτσηδόν από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, κατά την διάρκεια σχετικής σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών στο Προεδρικό Μέγαρο. Του χρεώθηκε τελείως ανάγωγη «προσωπική στρατηγική».

Έφτιαξε δικό του κόμμα, καταφέρνοντας να εξευτελίσει μία πολύτιμη λέξη : υπέρβαση. Την μετέφρασε ως ευκαιρία να ρίξει την κυβέρνηση του κόμματός του, και μάλιστα σε σαδιστικό ρυθμό. Έτσι συνέβαλε σημαντικά στην παλινόρθωση του Α.Παπανδρέου, που έφερε στην εξουσία την πιο ξετσίπωτη καμαρίλα που γνώρισε ποτέ ο τόπος. Αυτήν που εξαγρίωσε ακόμη και στενούς πολιτικούς φίλους του «σοσιαλιστή» ηγέτη.

Και βρήκε αργότερα και τρόπο να την στηρίξει την καμαρίλα. Εύσχημο τρόπο, μια και η επιλογή Στεφανόπουλου για την Προεδρία εξασφάλιζε προσχήματα.

Απέτυχε στις εκλογές και απεσύρθη.

 

Η επάνοδος

Αβρόχοις ποσί – ουσιαστικά – επανήλθε το 2004 στο κόμμα που είχε χτυπήσει πισώπλατα. Δεν του ζητήθηκε κάποιου είδους δημόσια απολογία, προφανώς με δικαιολογία το «συμφέρον του κόμματος».

Το 2009 έγινε αρχηγός της ΝΔ, και αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τότε έσκιζε το μνημόνιο, που αργότερα αποδεχόταν, υπερηφανευόμενος ότι το εφαρμόζει με επιτυχία.

Το 2012, παρά την τραγική πτώση του ποσοστού της ΝΔ, εξήλθε νικητής των δεύτερων εκλογών, σχηματίζοντας κυβέρνηση σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ. Έκανε τα πάντα για να εμφανίσει στα ΜΜΕ και το εξωτερικό τις «μεγάλες επιτυχίες στις μεταρρυθμίσεις», αλλά μπορεί και ξεγελά μόνο αφελή θύματα της ενορχηστρωμένης προπαγάνδας.

 

Η σκοπιά της Τράπεζας της Ελλάδος

Οι θέσεις του κεντρικού τραπεζίτη της χώρας καταγράφονται στην «Έκθεση για το 2011». Σε ανύποπτο χρόνο, καθώς εκκρεμούσαν εκλογές. Η βασική θέση ήταν «Η ανάκαμψη και η ανάπτυξη δεν είναι δυνατόν να επισπευσθούν και να στηριχθούν με περιστασιακά μέτρα».

Ειδικότερα αναφέρονταν :

«Προϋποθέσεις της ανάπτυξης είναι :

1.      Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και η άρση της αβεβαιότητας.

2.      Η δημιουργία περιβάλλοντος που θα ευνοεί την επιχειρηματική πρωτοβουλία.

3.      Η μεταφορά πόρων από το μη παραγωγικό δημόσιο τομέα προς την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών στον ιδιωτικό τομέα και – γενικότερα από τον τομέα των μη διεθνώς εμπορεύσιμων αγαθών και υπηρεσιών προς τον τομέα των διεθνώς εμπορεύσιμων.»

Αντ’ αυτών, την επόμενη χρονιά, στην «Έκθεση για το 2012», οι προσδοκίες είχαν σαφώς χαμηλώσει. Το άρθρο μου «Τα περιθώρια εφησυχασμού» στην ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ έκανε τη σύγκριση με το ’11, αποσπώντας την of the record απόλυτη συμφωνία διευθυντικού στελέχους της Τ.τ.Ε.

Έγραφα μεταξύ άλλων : «Πέρυσι οι αναφορές ήσαν αναλυτικές, σαφείς και συγκεκριμένες - ελέγξιμες. Φέτος το περυσινό «ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ ΧΩΡΙΣ ΧΡΟΝΟΤΡΙΒΗ …» θα ήταν τραγικά ειρωνικό να επαναληφθεί.»

Την επόμενη χρονιά αναφορές του κ. Προβόπουλου στην «Έκθεση για το 2013» περιλαμβάνονται στο άρθρο μου «Τι θα γινόταν αν αλλάζαμε εκ βάθρων αντίληψη για το κράτος ;».

Αντέγραψα : «Η επιτυχής υλοποίηση του Προϋπολογισμού το 2014 θα αποτελέσει ισχυρή ένδειξη ότι η δημοσιονομική προσαρμογή είναι διατηρήσιμη και ότι, σε συνδυασμό με την επανεκκίνηση της αναπτυξιακής πορείας της οικονομίας, μπορεί να οδηγήσει στην οριστική έξοδο της χώρας από την κρίση».

Όποιος μπορεί να καταλάβει, καταλαβαίνει.

Ο κατήφορος

Απέναντι στην αμείλικτη πραγματικότητα, η απάντηση Σαμαρά ήταν η εικόνα σοβαροφάνειας και τα υπερφίαλα λόγια επιτυχίας. Μαζί και η συλλήβδην μεταφορά ευθυνών στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ανέλαβε έργο η προπαγάνδα, η αδίστακτη εκμετάλλευση των ΜΜΕ. Χρειαζόταν, κατά τα ναζιστικά πρότυπα, να κατασκευασθούν «αλήθειες». Οι δηλώσεις πιά υπερέβαιναν κάθε όριο ψεύδους.

Ενδεικτικά, στις 31.10.14 ο Α.Σ. ενθουσίαζε τους πανηγυρίζοντες τα 40χρονα της ΟΝΝΕΔ αναγγέλλοντας την οριστική έξοδο από την κρίση. «Βγαίνουμε συντεταγμένα και τίποτε δεν θα μας εμποδίσει και δεν θα αλλάξουμε τον βηματισμό μας, βγαίνουμε με ευημερία, ανταγωνιστικότητα και εξωστρέφεια» ανέφερε επί λέξει.

Ακολούθησε και η κατάπτυστη δήλωση (27.12.14) «Με βολεύουν οι εκλογές». Σε συνδυασμό με τις επίμονες διακηρύξεις του «εκλογές = εθνικός κίνδυνος», το αβίαστο λογικό συμπέρασμα είναι ότι μας είπε : με βολεύει ο εθνικός κίνδυνος.

Όποιος δεν ενοχλείται από την καταφανή αστοχία των παραπάνω δηλώσεων, προφανώς έχει αποδεχθεί ως φυσικό πράγμα το να λέει ένας πρωθυπουργός «ό,τι του κατέβει». Οπότε, ένας απλός αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης, έχει κάθε δικαίωμα να μισο-εύχεται δημοσίως εθνικές περιπέτειες. Pourqois pas ?

 

Επικαιρότητα

Ήδη, η διαπραγμάτευση με τους εταίρους, από μία κυβέρνηση που δεν έχει λάβει καν ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή, και ενώ εκκρεμεί η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, προχωρά σε υψηλό επίπεδο. Και προ ολίγου κλιμακώθηκε επικίνδυνα.

Προφανώς υπάρχει θέμα, προφανώς υπάρχουν σοβαροί λόγοι για να πιάνει στο στόμα του το όνομα της χώρας μας ο πρόεδρος Ομπάμα. Μόνο ένας σαν τον Σαμαρά δίνει προτεραιότητα στις προσωπικές του ελπίδες για σύντομη «αριστερή παρένθεση».

Η τύφλωση, που εμπνέει με την στάση του, φθάνει στο σημείο να χλευάζονται ακόμη και εύλογοι διαπραγματευτικοί ελιγμοί. Είναι προς χλευασμόν οι τωρινές διεκδικήσεις, επειδή απλώς είναι χαμηλότερες από αυτές που προηγήθηκαν. Η σύγκριση με τις διεκδικήσεις – αν η τακτική «πεσμένος στα τέσσερα» συνιστά διεκδικητική στάση – της προηγούμενης κυβέρνησης, δεν υπάρχει λόγος να γίνεται.

 

Κάτι ακόμα

Αργά η γρήγορα, η κοινή γνώμη – εντός και εκτός της χώρας μας – θα ασχοληθεί με τις προτάσεις του υπογράφοντος. Η εμβέλεια του διατυπωμένου ως «Κανόνας της περιουσίας» είναι αναμφισβήτητα οικουμενική.  Και σίγουρα «άσσος στο μανίκι» για οποιαδήποτε Ελληνική Κυβέρνηση.

Ο Αντώνης Σαμαράς έχει παραλάβει δημοσίως αντίγραφο της τότε μορφής της πρότασης. Τα σχετικά της ιδιόχειρης παραλαβής καταγράφονται στο άρθρο μου στη ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ «Και τώρα για τί δουλειές θα μιλήσουμε ;», αμέσως μετά την ανάληψη καθηκόντων της κυβέρνησής του. Ήταν προμελέτη που είχε υποβληθεί δημοσίως (μέσω διαδικτύου) στον Διοικητή της Τ.τ.Ε.

Τώρα είναι πιά απολύτως εύγλωττη («δυστυχώς») η απάντηση του κ. Γεωργίου Προβόπουλου.

 

 

Επιφυλασσόμενος για παροχή πρόσθετων στοιχείων, δεν έχω παρά να υπογραμμίσω : «Ο σιωπών δοκεί συναινείν».

 

4/2/15

Κώστας Τζαναβάρας

σύμβουλος μηχανικός - συγγραφέας

ελεύθερος σκοπευτής πολιτικός

ktz1958@gmail.com

 

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη

Η φράση του τίτλου αποτυπώνει τον κεντρομόλο σχεδιασμό του οδικού δικτύου της πάλαι ποτέ Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Εκφράζει ευρύτερα την υπερσυγκεντρωτική αντίληψη διοίκησης. Στα ίδια πρότυπα χτίστηκε το νεότερο ελληνικό κράτος, Αθηνοκεντρικό.

Στις μέρες μας, αυτό το αδηφάγο κηφηναριό εκφράσθηκε από τον δικομματισμό Νέα Δημοκρατία / ΠΑΣΟΚ. Και επί Αντώνη Σαμαρά αυτό το κηφηναριό οδηγεί αδίστακτα την Ελλάδα στον γκρεμό. Παραποιημένα στατιστικά οικονομικά στοιχεία δίνουν εντυπώσεις μικροεπιτυχιών, αλλά η κρίση είναι εδώ.

Το πρόβλημα, όμως, είναι ευρύτερο. Και φάνηκε με την αναγκαστική συμμόρφωση της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης στα εξ Αμερικής μονεταριστικά μαντζούνια. Αυτά που αποδοκίμαζε αγρίως μέχρι πριν λίγο. Η περιβόητη «ποσοτική χαλάρωση» αντικατέστησε ήδη το επίσης αποτυχημένο μαντζούνι της Γερμανικής μορφής λιτότητας.

Πρόκειται για μέτρα που σπρώχνουν τον χρόνο απέναντι στο τέρας του αποπληθωρισμού. Αυτοί που τα λανσάρουν ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν. Ξέρουν ότι δεν το νικάνε και απλώς κερδίζουν χρόνο σπρώχνοντας. Αντιλαμβάνονται πολύ καλά ότι προσπαθούν να σώσουν δεινόσαυρους φορώντας τους βατραχοπέδιλα.

"Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη" σημαίνει και κάτι άλλο. Ότι η λύση είναι ελληνική. Δεν χωράει ακόμη στο μυαλό όλων αυτών των νεόκοπων «πολιτισμένων» η δυνατότητα κομψής λύσης. Δεν χωράει, ατυχώς, και σε πολλούς Έλληνες μια τόσο φιλόδοξη σκέψη, μια τόσο απλή λύση σε ένα τόσο δύσκολο παγκόσμιο πρόβλημα.

Καθώς σήμερα τα φώτα της επικαιρότητας εστιάζουν σε μία ακόμη εκλογική αντιπαράθεση περιορισμένων φιλοδοξιών, έχω ένα μήνυμα για τους διαδικτυακούς μου φίλους. Τουλάχιστον για τους 758 που έχουν βάλει like στο άρθρο μου Γράμμασε έναν Έλληνα νέο.

Είναι από το finale του αριστουργηματικού κινηματογραφικού έργου “Seven”, που αναδεικνύει μοναδικά τα κατά Βοκκάκιο «7 θανάσιμα αμαρτήματα». Εκεί όπου ο αξέχαστος Morgan Freeman, άναυδος απέναντι στην αγριότητα ενός ακόμη αλλόκοτου εγκλήματος, προφέρει ξερά : I’ll be around.

25/1/15

Κώστας Τζαναβάρας

σύμβουλος μηχανικός - συγγραφέας

ελεύθερος σκοπευτής πολιτικός

ktz1958@gmail.com

Αν οι εκλογές είναι η απάντηση, ποιά είναι η ερώτηση ;

Αν δεν το θυμάσθε, εκλογές έχουμε γιατί δεν βγήκε πρόεδρος. Για κάποιο λόγο, ο συνταγματικός νομοθέτης θέλει ευρύτερης αποδοχής πρόεδρο. Ζήτησε 180 ψήφους, και δεν βρέθηκαν. Και, στις εκλογές, που το σύνταγμα επιβάλλει για να βγει πρόεδρος, κανείς δεν μιλάει για υποψήφιους προέδρους.

Δεν χολοσκάω για το ποιος θα είναι στην διακοσμητική θέση της Δημοκρατίας μας. Άλλο θέλω να τονίσω : έχουμε σύνταγμα για τα πανηγύρια. Όλοι μαζί το λέμε, με την στάση μας. Όχι ;

Το σύνταγμα έδωσε την ευκαιρία στην αντιπολίτευση να προκαλέσει εκλογές. Όπως θα έκανε και κάθε αντιπολίτευση για το δικό της συμφέρον – όχι αναγκαστικά του τόπου. Είναι έτσι ή όχι ;

Αν δεν σας έπεισα, σκεφθείτε κι αυτό : Την Δευτέρα θα έχουμε Βουλή, νέα. Θα συγκροτηθεί σε σώμα και αμέσως μετά θα κάτσει να εκλέξει πρόεδρο. Ακόμη κι αν – αν ! – δεν διαφαίνεται σχηματισμός κυβέρνησης.

Τρεις ψηφοφορίες, ανά πενθήμερο – πάντα κατά τις συνταγματικές επιταγές. 180 ο πήχης την πρώτη, 151 την δεύτερη. Και μετά, στην τελευταία, θα έχουμε μονομαχία των δύο πρώτων της δεύτερης ψηφοφορίας. Με απλή πλειοψηφία, παρακαλώ.

Ακόμη όχι ;

Συμπέρασμα : προφανώς η ερώτηση που ψάχνουμε δ-ε-ν είναι «Για να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας, σύμφωνα με το Σύνταγμα».

Αυτό το Σύνταγμα το βλέπουμε από δύο σκοπιές. Από την μια το γράφουμε – ας μην γίνω χυδαίος – στα παλιά μας τα παπούτσια. Αυτό ακριβώς κάνουμε αυτήν την στιγμή – είδαμε πώς. Και από την άλλη, για να το αλλάξουμε, έχουμε κάτι μακρόσυρτες διαδικασίες.

Για πιο σοβαρή εξέταση του ερωτήματος του τίτλου, θα πρότεινα να σκεφθούμε λίγο δύο βαριές κουβέντες, αρχαίας σοφίας. Σοφίας – όχι φιλοσοφίας.

Μία κινεζικής προελεύσεως : «Οι αντιξοότητες είναι ένας καθρέφτης που δείχνει τον πραγματικό μας εαυτό».

Και μία ελληνικής : «Για τους συνετούς δάσκαλος είναι η λογική. Για τους ανόητους, η συμφορά». Δημόκριτος.

Μ’αυτά και μ’αυτά, ανεχόμαστε ένα κατ’ εξοχήν κακομαθημένο βουτυρόπαιδο να δηλώνει προ μηνός «Αν και με βολεύουν οι εκλογές, θέλω να βγει Πρόεδρος». Και, αφού ο ίδιος είχε δηλώσει ότι «Οι εκλογές είναι εθνικός κίνδυνος», το λογικό συμπέρασμα είναι ότι μας είπε το εξής απλό : «Με βολεύει ο εθνικός κίνδυνος».

Κανείς [;] δεν κατάλαβε. Κανείς [;] δεν θυμάται. Ούτε κανείς αξιολογεί εκ των υστέρων, βάσει γεγονότων. Και σίγουρα δεν σταθμίζει αυτό το κατάπτυστο ατόπημα μπροστά στην κάλπη. Σωστά ;

Μένει μόνο να δούμε αν οι εκλογές θα του δώσουν την ευκαιρία να πάρει νέα παράταση στην παραμύθα της επιτυχίας που πουλάει εντός και εκτός συνόρων. Ή, αν θα του δώσουν την ευκαιρία «να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια». Θα λέει κάτι σαν «εγώ καλά τα πήγαινα – οι άλλοι φταίνε».

Μήπως υπάρχει λογική αντίρρηση ; Υπάρχει – το κυριότερο ! – τρόπος να εξακριβωθεί η αλήθεια ;

Συμπέρασμα : η ερώτηση που ψάχνουμε μπορεί κάλλιστα να είναι «Ποια καλή δικαιολογία θα αποκτήσει ο τωρινός προκαθήμενος του λαού της δικαιολογίας ;» …

Από εκεί και πέρα, μπορούμε να δούμε αυτά που απασχολούν την επικαιρότητα. Φόροι, ομόλογα, γκλαμουριά – τα γνωστά. Ποιος θα μας κυβερνάει από Δευτέρα – το βασικό.

Υπάρχει, όμως, μία ατέλειωτη σειρά ερωτήσεων στις οποίες ο απλός ψηφοφόρος οφείλει να απαντήσει με μία ψήφο και μόνον.

Π.χ. :

«Ποιο κόμμα έχει τον καταλληλότερο για πρωθυπουργό ;»

«Ποιο κόμμα να πάρει το bonus των 50 εδρών ;»

«Ποιος υποψήφιος στην εκλογική μου περιφέρεια είναι καλύτερο να με εκπροσωπεί ;»

«Ποιο κόμμα θέλω να έχει φωνή, κι ας μην κυβερνάει ;»

«Ποιο κόμμα έχει τις καλύτερες για μένα θέσεις στο κυριότερο για μένα θέμα ;»

«Ποιο κόμμα έχει τις καλύτερες για μένα θέσεις στα κυριότερα για μένα θέματα ;»

Ένα κομματικό ψηφοδέλτιο. με μερικούς σταυρούς, είναι όλο κι όλο το περιθώριο του ψηφοφόρου για να απαντήσει.

Από εκεί και μετά, αρχίζουν οι – υποτίθεται – ανάρμοστες ερωτήσεις του ψηφοφόρου στον εαυτό του:

«Ποιος θα μου διορίσει το παιδί ;»

«Ποιος, εκλεγόμενος, θα με ωφελήσει περισσότερο. Εμένα – οι άλλοι ας πάνε να πνιγούν.»

Και λοιπά, κ.λ.π., κ.λ.π.

Η εύκολη στάση είναι η στάση εισαγγελέα. «Κοίτα πώς ψηφίζουν !». Ποτέ «Κοίτα πώς ψηφίζω.»

Κάπως έτσι διαφεύγει η ουσία. Δεν είναι θέμα κακής συμπεριφοράς του ψηφοφόρου. Είναι θέμα συστηματικού προβλήματος. Δεν υπάρχει απάντηση σοβαρή για σοβαρό ψηφοφόρο με μία απλή ψήφο. Το τονίζω : σοβαρή για σοβαρό.

Απάντηση υπάρχει μόνον για πρόβατα που διαλέγουν τσοπάνη και μαντρί. Αυτοί ναι, μπορούν να πουν τα πάντα σε ένα ψηφοδέλτιο. Οι σοβαροί έχουν πρόβλημα με την «συλλήβδην ψήφο». Αυτό είναι το καρκίνωμα που μας κάνει πρόβατα θέλοντας και μη.

Συμπέρασμα : η ερώτηση που ψάχνουμε μπορεί να είναι «Σε ποιο μαντρί να πάω, αν και δεν είμαι πρόβατο ;».

Εν τω μεταξύ, η πόλωση καλά κρατεί. Τα μικρά κόμματα απειλούνται (λόγω του ορίου του 3%) με αποκλεισμό από την νέα Βουλή. Κάπως έτσι, βοηθούντος και του bonus των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα, είναι πολύ πιθανό να δούμε αυτοδύναμο κόμμα με κάπου 30%. Αν έχουμε συμμετοχή 70%, αυτό σημαίνει ότι θα κυβερνάει ένα κόμμα με εκφρασμένη στήριξη του 20% του εκλογικού σώματος.

Θα κυβερνάει αποτελεσματικά το 20% στις σημερινές φουρτούνες ; Θα αντιμετωπίσει σοβαρά τα κρίσιμα οικονομικά ζητήματα ; Με την χώρα μας πιο πολύ «στα βράχια» από σήμερα ; Έχει την δύναμη να προχωρήσει σε εθνικούς σχεδιασμούς, σε δράση για εθνικούς στόχους ; Υψηλούς μεν, εφικτούς δε ;

Θα έχει την ισχύ να αντιμετωπίσει εθνικούς κινδύνους και επιβουλές ; Θα έχει το ανάστημα να βλέπει ένα Grexit σαν ευκαιρία Αναγέννησης ;

Είτε το θέλουμε είτε όχι, οι εκλογές κρίνουν ποιοι θα κάτσουν στις καρέκλες. Όχι ποιοι θα λύσουν τα αλλόκοτα δύσκολα προβλήματά μας.

Οι μέτριοι που αναδεικνύει το σημερινό σύστημα έχουν την ενότητα μόνον στα λόγια. Σαν πρόσχημα. Δεν διανοούνται καν μία ενωτική ερμηνεία των βαθιών αντιφάσεων της Ελληνικής Κοινωνίας και Πολιτικής.

Ευρύτερα, στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το μόνο που μπορούν να διανοηθούν είναι να επιδιώξουν μήπως και ανταποκριθούν στους όρους της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για αγορά ελληνικών ομολόγων. Μήπως …

Με ποιο ανάστημα να διακρίνουν την βαθιά αλήθεια : Η ΕΚΤ έκανε σήμερα αυτό που θεωρούσε μέχρι τώρα «κάτι σαν έγκλημα». Ο μοναδικός δρόμος είναι η λιτότητα, και η εσωτερική υποτίμηση – υποστήριζαν για χρόνια.

Και δεν έδωσε η ΕΚΤ ούτε μία δικαιολογία γι’ αυτό στο ευγενές ακροατήριο. Έκανε πριν λάθος ή κάνει λάθος τώρα ; Άργησε απλώς ή κάτι άλλαξε ; Δεν πρέπει να ξέρουμε ;

Ή μήπως κάνουν λάθη γενικώς ;

Προφανώς – αν έχω δίκιο ! – είναι άρρωστο το σύστημα. Όχι μόνο το Ελληνικό, αλλά το Ευρωπαϊκό.

Συμπέρασμα :  η ερώτηση που ψάχνουμε μπορεί να είναι «Πώς θα αναδειχθεί η αρρώστια του συστήματος την ώρα που ο κόμπος φθάνει στο χτένι ;»

Αλλιώς : Πώς θα αλλάξει το σύστημα, όταν ο καθένας ενδιαφέρεται να βολευτεί ο ίδιος ; Όταν είναι τόσο πιό γλυκό ένα ακόμη βόλεμα, τελείως βραχυπρόθεσμο. Όταν η ανατροπή του άρρωστου συστήματος δεν βασίζεται σε εδραία διάγνωση του προβλήματος.

Και – κυρίως ! – όταν είναι τόσο βαθιά ηδονικός ένας ακόμη εμφύλιος σπαραγμός. Ένας ακόμη καταστροφικός εθνικός διχασμός.

Ξανά : «Πώς θα αναδειχθεί η αρρώστια του συστήματος την ώρα που ο κόμπος φθάνει στο χτένι ;»

Απάντηση : Όταν οι αντιξοότητες της συμφοράς αναδείξουν την Ελληνική λογική του πραγματικού μας εαυτού.

Καληνύχτα είπαμε ;

22/1/15

Κώστας Τζαναβάρας

σύμβουλος μηχανικός - συγγραφέας

ελεύθερος σκοπευτής πολιτικός

ktz1958@gmail.com

Grexit : Αμήν και πότε !!!

«Οι αντιξοότητες είναι ένας καθρέφτης που δείχνει τον πραγματικό μας εαυτό.» Κινέζικη σοφία, εκδόσεις Οδυσσέας

Grexit : Αμήν και πότε !!!

Η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ έχει – εκτός των άλλων – τα εξής θεμελιώδη προβλήματα :

Πρώτον, συμμετέχουμε σε μία κοινή αγορά που είναι σχεδιασμένη να τυποποιεί και να ισοπεδώνει, ευνοώντας συστηματικά το μέγεθος, ενώ – αντίθετα – το συγκριτικό μας πλεονέκτημα είναι η μοναδική ποιότητα σε μικρές ποσότητες. Είναι σαν να βάζουμε μια ντίβα της όπερας να τραγουδήσει σε σκυλάδικο ή έναν τενίστα πρωταθλητή να παίξει ομαδικό άθλημα – π.χ. μπάσκετ.

Δεύτερον, ενώ το βασικό μας πρόβλημα είναι το ευστόχως αποκαλούμενο «ελληνοελληνικό» πρόβλημα, με την ένταξή μας επιχειρείται η ενίσχυση της μίας «παράταξης». Αυτοί που κάποτε ήταν κοτζαμπάσηδες και γερμανοτσολιάδες, τώρα είναι προνομιούχα στελέχη της κοινοτικής νομενκλατούρας, επιτήδειοι πολιτικοί διαμεσολαβητές και κρατικοδίαιτα τρωκτικά. Και οι δημιουργικοί Έλληνες έχουν εξοντωθεί, σχεδόν ολοκληρωτικά.

Αν ξέραμε να πουλάμε τα μοναδικά μας αγαθά και βρίσκαμε τρόπο να ξεφορτωθούμε τους κηφήνες μας, δεν θα είχαμε καμία ανάγκη συμμετοχής σε προστατευτικές συμμαχίες και τα συναφή. Όσο δεν ξέρουμε να πουλάμε και ανεχόμαστε τους κηφήνες μας, είναι πιά προφανές ότι δεν μας σώζει τίποτα.

Κοινώς : αντί να χτυπάμε το γαϊδούρι, χτυπάμε το σαμάρι.

Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε ανάγλυφα στην τρέχουσα προεκλογική κλωτσοπατινάδα. Δύο παρατάξεις κηφήνων, συστηματικών τροφίμων των κοινοτικών κονδυλίων, έχουν στήσει καυγά που βασικό στόχο έχει να δαιμονοποιήσει το Grexit. Να το βλέπει στον ύπνο του ο απλός αθώος πολίτης και να πετάγεται ιδρωμένος από την αγωνία για τον μισθό και την σύνταξη.

Ανατροπή

Μπροστά στα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, θα ήταν λογικό να ψάχνουμε για την ρίζα του προβλήματος και αντίστοιχες εκ βάθρων ανατροπές. Και – επί τέλους ! – σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου οι αναλύσεις και προτάσεις του υπογράφοντος, γνωστές ευρέως στο διαδίκτυο, θα είχαν γίνει ανάρπαστο πρωτοσέλιδο.

Πρωτοποριακό φορολογικό σύστημα και πρωτοποριακός σχεδιασμός εθνικού νομίσματος, που οδηγούν αβίαστα σε επιχειρηματικό και εργασιακό παράδεισο. Χωρίς καμία ανάγκη μηχανισμών κρατικού παρεμβατισμού και προστατευτισμού.

Παράλληλα, σύγχρονο κράτος ελληνικού ρυθμού, λιτό και αποτελεσματικό. Διακριτικός ρυθμιστής της κοινωνικής ευημερίας. Κράτος για τον πολίτη και όχι το αντίθετο. 

Επίσης, πρωτοποριακό πολιτικό σύστημα, υπόδειγμα δημοκρατίας και ταυτόχρονα αξιοκρατίας. Με τα καλύτερα στοιχεία των πολιτευμάτων της αρχαίας Σπάρτης και της αρχαίας Αθήνας, μαζί με τα καλύτερα στοιχεία της παγκόσμιας κοινοβουλευτικής εμπειρίας. 

Δημοκρατία με βάθρο την τοπική αυτοδιοίκηση, οικονομικά αυτοδύναμη. Δήμοι πραγματικά αφεντικά στον τόπο τους. Και με βαρύνοντα λόγο στα εθνικά ζητήματα. 

Πρόκειται για πακέτο εμπεριστατωμένων προτάσεων (turn key solution) που οδηγεί μελετημένα σε «Καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο». Στην πάντα οι κηφήνες και τα λαμόγια. Τέλος οι υψηλοί φόροι και η φοροδιαφυγή.

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, αντί να μιλάμε για Greece’s exit = Grexit, θα έχουμε Greek exit = Grexit. Αντί για μαύρο πρόβατο δηλαδή, θα γίνουμε υπόδειγμα λύσεων για τα προβλήματα ολόκληρης της Ευρώπης.

Βαρβαρότητες

Αντί γι’ αυτά, η δημαγωγία εγκλωβίζει την συζήτηση στην διαχείριση της μιζέριας, μέσα σε ένα κυκεώνα χοντροκομμένων ψεμάτων και ανεύθυνων εξαγγελιών. Έτσι ο νέος δικομματισμός συντηρεί επιμελώς μία σχέση εξάρτησης με την Ευρώπη, στα πρότυπα του γνωστού ως «Σύνδρομο της Στοκχόλμης». 

Ήταν ένα αλλόκοτο περιστατικό, όπου οι όμηροι ένοπλης ληστείας κατέληξαν να συμπαθούν τους απαγωγείς τους, φθάνοντας μέχρι να τους υπερασπισθούν στο δικαστήριο και να πληρώσουν πρόθυμα τα έξοδα της δίκης τους. Από την επιστημονική μελέτη του αξιοπερίεργου φαινομένου, προέκυψε ότι οφειλόταν στην συνδρομή 4 στοιχείων :

(α) άμεση και πειστική απειλή κατά της ζωής των ομήρων,

(β) πλήρης απομόνωσή τους, και

(γ) αδυναμία απόδρασής τους,

σε συνδυασμό με (δ) μικρές δόσεις καλοσύνης από πλευράς των απαγωγέων.

Καλώς ή κακώς, προέκυψε ταυτόχρονα και συνταγή για την μεθοδική εγκαθίδρυση μιάς σχέσης παθολογικής εξάρτησης. Είναι απλό να βρει κανείς τις αντιστοιχίες στην υπόθεση Grexit. Έτσι εξηγείται πώς σήμερα καταντήσαμε να παρακαλάμε να μείνουμε στο ευρώ, ενώ βλέπουμε τα χάλια να χειροτερεύουν συνεχώς.

Αδιέξοδα και παραπλάνηση

Η στημένη δικομματική κλωτσοπατινάδα έχει ανάγει το θέμα στο αν θέλει η Ελλάδα να τηρήσει τις δανειακές δεσμεύσεις της. Υποβαθμίζεται δηλαδή το αν μπορεί να ανταπεξέλθει. Αλλά, με τις πολιτικές τους, η στάση πληρωμών είναι απλώς θέμα χρόνου. Επιβαρύνονται όλο και περισσότερο οι ήδη συνεπείς φορολογούμενοι, και εξαντλείται και η αντοχή και η ανοχή τους.

Κόμπαζε η κυβέρνηση πέρυσι πριν τις ευρωεκλογές και για την «έξοδο στις αγορές». Τώρα που οι αγορές μας ταράζουν στα σκαμπίλια ποιός ασχολείται ; Ποιός ζητά εξηγήσεις ;

Υπό αυτό το πρίσμα, όλος ο θορυβώδης σκυλοκαυγάς μπορεί να αποδειχθεί παραλλαγή του γνωστού κόλπου των τσαντάκηδων. Τρέχει ο αυτουργός, δίνει την τσάντα στον συνεργό με το μηχανάκι και συνεχίζει να τρέχει. Το θύμα της ληστείας τον φθάνει κάποια στιγμή, αλλά «μένει» απέναντι στην … αθώα ερώτηση : «ποια τσάντα ;».

Καληνύχτα σας.

18/1/15

Κώστας Τζαναβάρας

σύμβουλος μηχανικός - συγγραφέας

ελεύθερος σκοπευτής πολιτικός

ktz1958@gmail.com