Ελεύθερη οικονομία ή κοινωνική ευημερία ;

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Φαίνεται, ίσως, ότι το ερώτημα του τίτλου θέτει εκβιαστικό δίλημμα του στυλ «ή το ένα ή το άλλο». Ή, από την άλλη, να οδηγεί σε αυτόματες απαντήσεις. «Φέρνει» κάπως σε ντεμοντέ η ερώτηση – όχι ;

Προ ημερών, διαδικτυακός φίλος, σχολίασε χαρακτηριστικά : «Πολύ απλά βλέπω το τέρας του πληθωρισμού να κυλά σαν χιονόμπαλα και δυστυχώς δεν υπάρχουν ανακλαστικά διότι όλοι κοιτάμε τον σκιέρ που έρχεται μπροστά μας με άριστοτεχνικούς τρόπους κατάβασης ... Θα είναι αργά όταν κάποιος αναφωνήσει ... Δεν έχουμε σκί..!»

Συμπέρασμα ; Η μέχρι πρότινος ανόητη ερώτηση «Έχουμε σκι ;», όχι μόνο «στέκει», αλλά ζητάει και απάντηση επειγόντως. Χώρια που έχουμε και το τέρας του α-π-ο-πληθωρισμού …

Προσωπικά, ασπάζομαι την σκέψη ότι τα διλήμματα, τριλήμματα και δεν συμμαζεύεται έχουν μία απλή μεθοδολογική απάντηση : προτεραιότητες. Όπως π.χ. όταν έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ ενός σοβαρού επαγγελματικού rendez vous και μίας μη δεκτικής αναβολής υποχρέωσής μας ως γονείς. Αποφασίζουμε συνειδητά τι είναι πρώτο για μας. Μετά μπαίνουν όλα σε σειρά, ακόμη και οι τυχόν ζημιές που συνειδητά θα αποφασίσουμε να αναλάβουμε.

Στο ταπεινό αυτό άρθρο, θα κάνω μία φιλότιμη προσπάθεια να αποδείξω ότι δεν υπάρχει καν δίλημμα. Αρκεί να κάνουμε μία γενναία προσπάθεια να ξαναβάλουμε κάποια πράγματα σε ορθολογική βάση. Και, κυρίως, βάζοντας προτεραιότητες.

Συστηματικά, άλλωστε, επιτίθεμαι σε στερεότυπα υπεράνω υποψίας. Κάπως έτσι, άλλος διαδικτυακός φίλος σχολίασε [επίσης δημοσίως] το άρθρο «Grexit : Αμήν και πότε !!!» ούτω πως : «Γενικού χαρακτήρα, δεν βγάζεις άκρη. Θα μπορούσε να το είχε συντάξει από Νεοδημοκράτης ως και ΣΥΡΙΖΑιος».

Στα πλαίσια αυτά, ως προγεφύρωμα, αισθάνομαι ότι χρειάζεται να κουράσω τον πρόθυμο αναγνώστη με τρία κρίσιμα λήμματα, τρία φαινόμενα  : της αρένας, της ανάντη λύσης και της σποράς. Μετά η συρραφή ιδεών, που έχουν ήδη φιλοξενηθεί στο www.analyst.gr, θα είναι – πώς να το πω ; – μη ανέφικτη.

"Τα σκληρά λόγια και οι φτωχές σκέψεις
ποτέ δεν διευθετούν την προστριβή."
Κινέζικη σοφία, εκδόσεις Οδυσσέας

Όλο το άρθρο :
Ελεύθερη οικονομία ή κοινωνική ευημερία ;

 

E

Fuck euro and eurobonds

EUR/USD (EURUSD=X)

Watchlist

1.1241 +0.0018(+0.16%) CCY - As of 3:23AM EDT

 

 http://finance.yahoo.com/echarts?s=EURUSD=X&t=5d&l=on&z=l&q=c&c=#{%22range%22:%225d%22}

 

 

«Αντικειμενικές» ή ρεαλιστικές αξίες ακινήτων ;

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Με το από 7/9/14 άρθρο «Ο κανόνας της περιουσίας και η Έξοδος», έχω προτείνει «μία νέα αντίληψη στη θεμελιώδη ρύθμιση της Οικονομίας ενός Κράτους». Η πρωτότυπη αυτή ιδέα περιλαμβάνει συνολικό σχεδιασμό φορολογικού συστήματος, νέου μακροοικονομικού δείκτη και εθνικού νομίσματος..

Πυλώνας αυτού του συστήματος είναι το «Ρεαλιστικό σύστημα» αξιών περιουσιακών στοιχείων. Πρόκειται για σύστημα που «διασφαλίζει κατά τεκμήριο εύλογο διοικητικό καθορισμό της αξίας ακινήτων, μεταφορικών μέσων και επιχειρήσεων».

Υπό τις παρούσες κρίσιμες συνθήκες, εδώ αναπτύσσεται επί μέρους πρόταση για την άμεση προώθηση αυτού του πυλώνα, όσον αφορά τα ακίνητα. Εδώ, μάλιστα, πρωτο-παρουσιάζω και σημαντική βελτίωση. Αφορά υποστηρικτικό σύστημα, αυτόματο και αυτορρυθμιζόμενο, που εξασφαλίζει συνεχώς μία εύλογη προσέγγιση της εμπορικής αξίας του ακινήτου.

Το σύστημα θα μπορούσε κάλλιστα να προωθηθεί άμεσα, αντί του ήδη προγραμματιζόμενου επανακαθορισμού «αντικειμενικών» αξιών ακινήτων σε όλη τη χώρα.

Ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης, καλείται να συγκρίνει και να κρίνει. Εάν – εάν ! – βρει σωστό και σκόπιμο το σύστημα, ο,τιδήποτε πράξει – ή δεν πράξει – παρακάτω, εναπόκειται στην αποκλειστική του ευθύνη.

Όλο το άρθρο :

«Αντικειμενικές» ή ρεαλιστικές αξίες ακινήτων ;

Ε

«Ο μαχητικός ;»

«Ο μαχητικός ;»

Ήταν μία κομψή και δυναμικά ευφυής Κυρία. Σε κοίταζε μέσα από τα χαρακτηριστικά γυαλιά της και καταλάβαινες ότι τα είχε «μετρήσει» όλα. Αμέσως.

«Ποιος σε γνώρισε, Γιώτα μου, και δεν ένοιωσε την ο­μορφιά και τη λουλουδένια τρυφερότητα της ψυχής σου;» πρόφερε στον επικήδειό της, με σεβασμό και αγάπη, ο καθηγητής Πανεπιστημιου Αλέκος Κωστάρας.

Γνώρισα την Γιώτα Παπαγιαν­νοπούλου-Κωστάρα ένα ηλιόλουστο μεσημεράκι, πριν κάπου δύο χρόνια. Πηγαίναμε για την τακτική βδομαδιάτικη συνάντηση. Και κάπου στην Περιάνδρου την χαιρέτησε ο Βαγγέλης Κόκκινος. Όταν με σύστησε δεν είχε προλάβει να προφέρει καν το όνομα της, και η έμπειρη δασκάλα είχε προλάβει να «φορέσει» το θεόγλυκο χαμογελό της, αλλά και να κάνει την ρητορική ερώτηση του τίτλου.

Και προ μηνών, στην τιμητική εκδήλωση για τον αγαπητό αδερφό της και δάσκαλο-μάεστρο μας, τον Αλέκο Παπαγιαννόπουλο, με τον ίδιο αυθορμητισμό, τον γεμάτο αυτοπεποίθηση, δεν δίστασε να μου τον «καρφώσει». Ετοίμαζα το άρθρο-αφιέρωμα για την ΦΩΝΗ μας, και μου έδωσε την πληροφορία : «8 χρόνων είχε χορωδία γειτονιάς στο Βέλο».

Η αξιολάτρευτη Κορινθία εξέφρασε μονολεκτικά ένα ευρύ κοινό που με τιμά με την προσοχή του. Ένα κοινό που εμφανώς παρακολουθεί με ανάμεικτα συναισθήματα την αρθρογραφία μου στην Εθνική μας Έπαλξη. Ανάμεικτα γιατί η ελπίδα ανακατεύεται με απορία για το «μα πώς είναι δυνατόν ;».

Γι’ αυτό και έχω αραιώσει την αρθρογραφία. Είναι η ώρα να μιλήσουν τα αποτελέσματα και μόνον.

Σήμερα Δευτέρα 18 Μαΐου 2015 θα περιορισθώ σε μία θεωρητική απάντηση στις εύλογες απορίες. Και είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και επίκαιρο το ερώτημα που επανέφερε σε άρθρο της η εκ Φενεού συγγραφέας κ. Ντίνα Βλάχου.

Είχε ρωτήσει, προ δεκαετιών, «Κύριε Καθηγητά, είναι η παγκοσμιοποίηση μια σούπα που μέσα βράζει ένας καρχαρίας και μια σαρδέλα;». Τώρα πιά την ερώτηση που δεν απάντησε ο τότε ερωτηθείς, μπορούμε να την δούμε με άλλο μάτι.

Και, εγκαταλείποντας τα επιτρεπόμενα «εν ποιητική αδεία», να πούμε ότι επρόκειτο εξ αρχής για εκατομμύρια καρχαρίες και δισεκατομμύρια σαρδελίτσες.

Από τότε :

Πρώτον, απεδείχθη ότι οι σαρδελίτσες συνεχώς ελαττώνονταν. Όχι τόσο σε αριθμό, όσο σε ψαχνό. Έτσι, οι όλο και πιο αδηφάγοι καρχαρίες δεν χορταίνουν σαρδελίτσες.

Δεύτερον, απεδείχθη ότι κάποιοι καρχαρίες – πέραν του Ατλαντικού – δεν είχαν και κανένα ηθικό πρόβλημα να «ρίξουν» άλλους καρχαρίες. Παραβιάζοντας ασύστολα τους κανόνες της ίδιας της παγκοσμιοποίησης. Κάπως έτσι το αλληλοφάγωμα καρχαριών καλά κρατεί και διαμορφώνει χαοτικό περιβάλλον.

Τρίτον, απεδείχθη ότι πολλές σαρδελίτσες όχι μόνον αντιστέκονταν στην ισοπεδωτική επίθεση, αλλά άρχιζαν να κάνουν και βάσιμες σκέψεις αντεπίθεσης και νίκης.

Κάπως έτσι, τέταρτον, απεκαλύφθη ότι κάπου εκεί κολυμπούν και δελφίνια. Τα οποία δελφίνια έχουν την ικανότητα να νικούν κατά κράτος τον καρχαρία. Όπως συμβαίνει και στην θάλασσα. Και δρουν οργανωμένα, σαν ομάδα, χωρίς να χρειάζονται καταστατικά, διαδικασίες, τίτλους, εκλογές, καρέκλες και τα συναφή γνωστά από τον κόσμο των καρχαριών.

Κάπου εκεί βρισκόμαστε. Ψάχνουμε τρόπο ώστε, την ώρα της βέβαιης ήττας του, να μην καταστρέψει ο καρχαρίας τον πλανήτη

Την αγάπη μου.

Κόρινθος 18.5.15

Κώστας Τζαναβάρας

Herr Schaeuble, τελεσίγραφο

Δημόσια πρόταση στο Δ.Σ. της ALPHABANK

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το παρόν άρθρο ανταποκρίνεται στα αναφερόμενα στον επίλογο του προηγούμενου άρθρου με τίτλο : «Η πολιτική σημασία του ορθολογισμού σήμερα». Περιλαμβάνει το σώμα της πρότασης, όπως θα σταλεί ηλεκτρονικά αύριο Δευτέρα 18/5/15 στην Γραμματεία του Δ.Σ. της Τράπεζας.

Ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης καλείται να διαμορφώσει εδραία άποψη τόσο για το περιεχόμενο της πρότασης και τις προοπτικές της, όσο και για τον χρόνο και την διαδικασία που επέλεξα. 

Ολόκληρο το άρθρο :

Δημόσια πρόταση στο Δ.Σ. της ALPHABANK

Ε

ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΟ Δ. Σ. ΤΗΣ ALPHABANK