Κυριακή 26 Ιουνίου 2016

Ανατομία μιάς προπαγανδιστικής παγίδας νέου τύπου


Αρθρο στη ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (φ.1501/18.6.16)



«Αναιδέστατα, τα χαλκεία της κυβερνητικής προπαγάνδας, στήνουν συνεχώς παγίδες νέου τύπου στην κοινή γνώμη. Το καινοτόμο στοιχείο έγκειται στον τρόπο που αναδεικνύεται η κυβέρνηση θεματοφύλακας της λογικής, της νομιμότητας και του «κοινοτικού κεκτημένου». Το καίριο ερώτημα είναι ποιοι πέφτουν στην παγίδα ανύποπτοι και ποιοι είναι απλώς συνεργοί.»
Αυτή την άποψη εισηγήθηκα στο άρθρο «Ποιοι στήνουν τις προπαγανδιστικές παγίδες νέου τύπου ;» (Φ.τ.Κ. φ.1499/2.6.16). Και το πρώτο παράδειγμα που ανέφερα ενδεικτικά, τα «πλαστά πτυχία», έχουν ήδη ξεχασθεί. Ίσως, απλώς, έπεισα κάποιους να κρατήσουν την ουσία : Το κατ’ εξοχήν κυβερνητικό φερέφωνο, η γνωστή ΑΥΓΗ, «ανέβασε» επιτηδείως το θέμα.
Στο δεύτερο παράδειγμα, το «μεγάλο κόλπο με τις offshore υπουργών», είχαμε ραγδαίες εξελίξεις.  Η κυβερνητική «ρελάνς» έκανε τελικά «ρόμπα» την αξιωματική αντιπολίτευση. Η γνωστή τροπολογία υπερφαλάγγισε εμφανώς τις καταγγελίες περί ευμενέστερων ρυθμίσεων. Η καλοστημένη παγίδα λειτούργησε υποδειγματικά.
Βλέποντας λίγο πιο προσεκτικά τα διαδραματισθέντα, διαπιστώνουμε ότι ουδείς σκέφθηκε να απευθύνει στην κυβερνητική πλευρά την εξής απλή ερώτηση : «Γιατί δεν φέρατε εξ αρχής την τελική σας πρόταση ;». Και είναι χαρακτηριστικό ότι πολλοί σπεύδουν να εικάσουν απαντήσεις, αντί να περιμένουν με ενδιαφέρον κάποια κυβερνητική απάντηση.
Στην ατελείωτη σειρά λαθών της αξιωματικής αντιπολίτευσης, προστίθεται και η θεωρία της αμνηστίας υπουργών με την πρώτη ρύθμιση. Φυσικά, από θεωρητική πλευρά, στέκει η επισήμανση ότι η νεότερη και ευμενέστερη ρύθμιση αμνηστεύει προηγούμενα αδικήματα. Αλλά ποιος πείθεται χωρίς ονόματα ;
Κάπως έτσι, η περιβόητη τροπολογία έπεισε 4 κόμματα της αντιπολίτευσης, και απέσπασε την ανοχή «παρόν» από ένα ακόμη. Και δημοσκόπηση, που πρόλαβε κιόλας να γίνει πρωτοσέλιδο, βρίσκει κάπου 7 στους 10 να συμφωνούν με την γενική απαγόρευση εταιρικών συμμετοχών στο εξωτερικό. Ακόμη πιο τραγικά είναι τα δημοσκοπικά ευρήματα ως προς την άτακτη φυγή της Νέας Δημοκρατίας από την συζήτηση στη Βουλή. Δεν πείσθηκαν και πολύ ούτε οι Νεοδημοκράτες.
Σε αυτό το κλίμα πανωλεθρίας και γενικής επικράτησης του λαϊκισμού, πώς να δει κανείς ψύχραιμα την όλη κατάσταση ; Πώς να ακουσθούν επιχειρήματα απεγκλωβισμού ; Πώς να ακουσθούν απόψεις που υποδεικνύουν την μεγάλη παγίδα ; Μία φιλότιμη προσπάθεια, πάντως, θα την κάνω.
Το στρατηγικό λάθος όλων των Ελλήνων σκεπτομένων, οποιασδήποτε πολιτικής παράταξης, είναι που πέφτουμε στο επίπεδο σκέψης της κυβερνώσας συμμορίας. Η βασική αντίληψη που υπόκειται όλων αυτών είναι ότι το πολιτικό ήθος διαφυλάσσεται και αποδεικνύεται με «χαρτιά». Και παραγνωρίζουμε ότι κάθε επιφανής επιτήδειος είναι αγνός «στα χαρτιά».
Να το θέσω και αλλιώς : ποιους «πιάνει» η απαγόρευση συμμετοχών μέσω «παρένθετων προσώπων» ; Παρένθετο πρόσωπο είναι κατά νόμον η σύζυγος, το παιδί, η αδελφή, ο εξάδελφος, ο συνεταίρος κ.λ.π. Δεν είναι παρένθετο πρόσωπο η ερωμένη, ο «κολλητός» - ο άτυπος συνεργός εν γένει. Εν ολίγοις, η δημοφιλής απαγορευτική διάταξη είναι «στάχτη στα μάτια» μας.
Το πόσο έχει πέσει η κοινή γνώμη στο επίπεδο σκέψης της κυβερνώσας συμμορίας, φαίνεται χαρακτηριστικά από την πλήρη απουσία αντιδράσεων στον νέο απίστευτου θράσους ισχυρισμό του πρωθυπουργού. Αντιγράφω από συνέντευξη υπό τον γενικό τίτλο «Ο κ. Μητσοτάκης ακολουθεί έναν άκρως διχαστικό λόγο» («Εφ.Συν.», 4/6/16) :
«Ξέρουμε πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση στην κοινωνία και την πραγματική οικονομία, μετά από έξι χρόνια λιτότητας. Όμως σήμερα, με την πρώτη αξιολόγηση και την ελάφρυνση του χρέους, έχει ολοκληρωθεί το μεγαλύτερο κομμάτι της συμφωνίας του περασμένου Ιουλίου. Μπορούμε λοιπόν να πούμε πια ότι η σελίδα έχει αλλάξει και η νέα περίοδος, προς την οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας, έχει αρχίσει.»
Πρώτη «κακιά» ερώτηση : ποια ελάφρυνση του χρέους έχει ολοκληρωθεί ; Δεύτερη «κακιά» ερώτηση : όλα αυτά τα ωραία θα γίνουν επειδή επί τέλους ολοκληρώθηκε η συμφωνία που υπογράφηκε πέρυσι τον Ιούλιο μετά από ολονύκτιους εκβιασμούς ;
Θα ήταν αυτές οι ασυναρτησίες για γέλια, αν δεν ήταν για κλάματα. Στο ενδιάμεσο έχει γίνει η ληστεία των μετόχων των μεγάλων ελληνικών τραπεζών. Αυτή που πρωτοστήθηκε με την γνωστή παράσταση του «χαρισματικού θεατρίνου» στο Ίδρυμα Κλίντον, σε απ’ ευθείας μετάδοση από το CNN. Αμερικάνικη, όμως, είναι και η συνταγή για την εξιχνίαση δραστηριοτήτων συμμοριών : follow the money.

Κόρινθος 6 Ιουνίου 2016


Ε

Παρασκευή 3 Ιουνίου 2016

Ποιοι στήνουν τις προπαγανδιστικές παγίδες νέου τύπου ;

Άρθρο στη ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ φ.1499/2.6.16



Ποιοι στήνουν τις προπαγανδιστικές παγίδες νέου τύπου ;

Αναιδέστατα, τα χαλκεία της κυβερνητικής προπαγάνδας, στήνουν συνεχώς παγίδες νέου τύπου στην κοινή γνώμη. Το καινοτόμο στοιχείο έγκειται στον τρόπο που αναδεικνύεται η κυβέρνηση θεματοφύλακας της λογικής, της νομιμότητας και του «κοινοτικού κεκτημένου». Το καίριο ερώτημα είναι ποιοι πέφτουν στην παγίδα ανύποπτοι και ποιοι είναι απλώς συνεργοί.
Πρόσφατο παράδειγμα η υπόθεση των «πλαστών πτυχίων». Τα πτυχία ήταν αρχικά 2.500, αλλά στο τέλος ο αρμόδιος υπουργός Παιδείας, μίλησε για κάπου 1.000. Τα «πλαστά πτυχία» δεν ήταν τελικά πλαστά. Η ρύθμιση που σχεδιάζεται αφορά κατ’ ουσίαν επανεξεταστέα πτυχία. Δηλαδή πτυχία που δόθηκαν, ενώ η ιδιωτική σχολή που τα χορηγούσε είχε πρόβλημα λειτουργίας.
Το απαραίτητο κλίμα σύγχυσης, «έβαζε στο ίδιο τσουβάλι» περιπτώσεις που δεν είχαν καμία σχέση ούτε ηθικά, ούτε ουσιαστικά, ούτε νομικά. Αυτό το κλίμα σύγχυσης διέλυσε τελικά ο πολύς υπουργός, καυτηριάζοντας ταυτόχρονα τις αναφορές του Τύπου σε «πλαστά πτυχία».
Η κρίσιμη λεπτομέρεια είναι ότι αυτό το κλίμα σύγχυσης το είχε ξεκινήσει το κατ’ εξοχήν κυβερνητικό φερέφωνο, η γνωστή ΑΥΓΗ. Το εναρκτήριο της πλεκτάνης άρθρο είχε τίτλο : «Άμεσα εξετάσεις νομιμοποίησης για τα πλαστά απολυτήρια». Το «άρθρο» μιλούσε για «παράτυπους τίτλους σπουδών» που «χρήζουν εκ νέου νομιμοποίησης». Πουθενά δεν υπήρχε αναφορά σε πλαστογραφίες, δηλαδή σε ποινικά αδικήματα. Ο επιτήδειος τίτλος του δημοσιεύματος, όμως, πυροδοτούσε άγριες οργισμένες αντιδράσεις – ιδίως στο διαδίκτυο.
Και, κάποια στιγμή, ο κάθε παγιδευμένος αυτόκλητος υπερασπιστής της νομιμότητας, ανακάλυπτε ότι «κυνηγούσε μάγισσες». Τελικά, ντροπιασμένος, άλλαζε κουβέντα. Ξεχνώντας, ίσως, ποιοι τον εξαπάτησαν, ποιοι φώναζαν, ποιοι σιγοντάριζαν.
Ήδη, την ώρα που γράφεται αυτό το έσχατο άρθρο (Δευτέρα 30/6 8:00 π.μ.), εξελίσσεται νέο ζήτημα. «Πώς στήθηκε το μεγάλο κόλπο με τις offshore υπουργών» διαβάζει ο ανύποπτος αναγνώστης και αγανακτισμένος παγιδεύεται. Ο ψύχραιμος αναγνώστης ας αξιολογήσει τα ακόλουθα :
Πρώτον : Απαγόρευση να έχει εταιρεία σε φορολογικό παράδεισο ένα πολιτικό πρόσωπο δεν νοείται νομικά. Απαγορεύεται έμμεσα, όταν υπάρχει πρόβλημα με τον κατά νόμον έλεγχο του πόθεν έσχες.
Δεύτερον : Αυτό το πρόβλημα με τον έλεγχο του πόθεν έσχες δ-ε-ν υφίσταται πλέον σε όλους τους φορολογικούς παραδείσους. Κάποιοι φορολογικοί παράδεισοι χαρακτηρίζονται πλέον «φορολογικά συνεργάσιμα κράτη». Και η κοινοτική νομοθεσία δ-ε-ν μπορεί να απαγορεύσει σε ένα βουλευτή να γλυτώνει φόρους. Μόνον το μαύρο χρήμα την ενδιαφέρει.
Τρίτον : Τα «φορολογικά συνεργάσιμα κράτη» είναι καινούργιο «φρούτο» της διεθνούς νομοθεσίας. Γι' αυτό και χρειάσθηκε η προσαρμογή της εθνικής νομοθεσίας.
Προφανώς τα κόμματα του λεγόμενου «ευρωπαϊκού τόξου» δεν έχουν αντίλογο. Φωνασκούν, όμως, χωρίς – όπως φαίνεται – να χρειάζεται να έχουν κάποια λογική βάση αυτά που φωνάζουν. Και η κυβερνητική απάντηση, επιτηδείως σχοινοτενής και δυσνόητη, αφήνει εντέχνως περιθώρια για να συνεχισθεί το όλο πατιρντί. Δεν παραλείπει, μάλιστα, να προτείνει – ειρωνικά βεβαίως – στην αντιπολίτευση να φέρει πρόταση που «να μπορεί να οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη ενίσχυση της διαφάνειας στο πολιτικό σύστημα, αρκεί να είναι συμβατή με τις διεθνείς συνθήκες και το κοινοτικό κεκτημένο».
Όσο δεν απειλείται η κυβερνητική κοινοβουλευτική πλειοψηφία, όλα αυτά συμφέρουν την κυβέρνηση. Προωθείται η εθνική απονεύρωση, καθώς η «σιωπηλή πλειοψηφία» χάνει τα αντανακλαστικά της και απογοητεύεται. Εμπεδώνεται το βασικό ζητούμενο των επικυρίαρχων : η αίσθηση ανημπόριας μας απέναντί τους.
Το ζητούμενο είναι να βγάλουμε βάσιμο συμπέρασμα από όλα αυτά. Χρειάζεται να διατηρεί κανείς εικόνα του πλήρους περιστατικού. Χωρίς σαφή και πλήρη εικόνα, δεν βγαίνει συμπέρασμα ακόμη και για τον υποψιασμένο. Ιδίως, δεν βγαίνει συμπέρασμα ως προς την συμπεριφορά και τις προθέσεις αυτών που εμφανίζονται να αντιδρούν …

Κόρινθος 30 Μαΐου 2016

Κώστας Τζαναβάρας



Ε


Σάββατο 14 Μαΐου 2016

Μήνις ή μήτις ;


Μήνις ή μήτις ;

Οι ως άνω δύο λέξεις υπάρχουν στα Ομηρικά Έπη. Και, κάπου 3.000 χρόνια μετά, θέτουν ακριβώς το δίλημμα της σημερινής Ελλάδας. Αυτό ακριβώς αναλύω και υποδεικνύω στο νέο βιβλίο ΟΔΟΣ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ.
Από πλευράς μου, αυτό το βιβλίο είναι η πρώτη πράξη ανταπόκρισης στην προσωπική αυτοδέσμευση : «Άμες δε γ’ εσόμεθα πολλώ κάρρονες». Βασικό σημείο στο αποχαιρετιστήριο άρθρο «Νίκος Καλογερόπουλος, ο Δάσκαλος της Αλήθειας» (Φ.τ.Κ. φ.1471/12.11.15) για τον αείμνηστο συμπολίτη μας.
Άλλωστε, συνέβαλε ουσιαστικά, και κατά πολλούς τρόπους. Και, όπως γράφω και στο βιβλίο, «Ακόμη και από το κρεβάτι του νοσοκομείου, μέσω Skype, είχε δυνάμεις να μειώσει όσο γινόταν το μετέπειτα δυσαναπλήρωτο κενό.»

Η λέξη μήνις υπάρχει ακόμη στη γλώσσα μας, τουλάχιστον για όσους έχουν πλούσιο λεξιλόγιο. Αλλά είναι αρκετά κατανοητή και στους υπόλοιπους. Ακόμη και με την βοήθεια συνειρμών με την «μήνυση», καταλαβαίνουμε ότι σημαίνει κάτι σχετικό με την αντιπαλότητα, την αντιπαράθεση, την επιθετικότητα. Αυτό δηλαδή που συμβαίνει σήμερα στην πολύπαθη πατρίδα μας.
Όπως συνήθιζε να επισημαίνει με έμφαση ο Νίκος Καλογερόπουλος, πρόκειται για την πρώτη λέξη της γραπτής Ελληνικής Ιστορίας. Σημαίνει ακριβώς την μανιακού βαθμού αντιπαράθεση. Περισσότερο των αρσενικών μας, αλλά δεν «πάνε πίσω» και οι γυναίκες μας. Οι γνωστοί «ομηρικοί καυγάδες» τις αφορούν κι αυτές. Συνήθως έμμεσα, αλλά καμιά φορά και άμεσα.
Ο Όμηρος υποδεικνύει παραστατικά ότι η μήνις έχει καταστροφικά αποτελέσματα. Οδηγεί σε δυσανάλογες επαχθείς συνέπειες. Έως καταστροφικές. Θανατηφόρες, συχνά. Αυτές τις συνέπειες δεν υπολογίζουμε σωστά. Αυτό είναι κατά βάθος το φυλετικό μας ελάττωμα.

Η μήτις, αντιθέτως, είναι λέξη που φαίνεται ότι είχε εγκαταλειφθεί ήδη από την κλασική αρχαιότητα. Στην Μυθολογία μας η Μήτις ήταν η πρώτη σύζυγος του Δία. Την σκότωσε, ενώ εγκυμονούσε. Η κόρη τους γεννήθηκε τελικά, αφού πρώτα εγκαταστάθηκε στο κεφάλι του πατέρα της Δία. Για να γεννηθεί, του το άνοιξε με τσεκουριά ο γιός του Ήφαιστος. Και η κόρη δεν ήταν άλλη από την θεά της σοφίας Αθηνά.
Εύγλωττος – αναμφισβήτητα – ο μύθος. Τουλάχιστον ως προς την πηγή της ανθρώπινης σοφίας. Αυτό ακριβώς, πάντα κατά την άποψη του υπογράφοντος, είναι το κεντρικό θέμα του Ομήρου.
Πολύμητις, άλλωστε, είναι και ο κατ’ εξοχήν χαρακτηρισμός για τον Οδυσσέα, τον κεντρικό ομηρικό ήρωα. «Φωτογραφίζεται» σαν αυτός που είναι «μέσα σε όλα», που ψάχνει άφοβα και ψύχραιμα για λύσεις. Λύσεις στα αδιέξοδα, στις πιο ακραία αντίξοες συνθήκες. Είτε απέναντι στα στοιχεία της φύσης, είτε απέναντι σε κατά πολύ περισσότερους αντιπάλους, είτε απλώς στις προσωπικές του σχέσεις και υποθέσεις. Λύσεις ακόμη και απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό.
Αυτή η πνευματική συγκρότηση οδηγεί τον Οδυσσέα σε συγκαταβατική συμπεριφορά. Δεν ερίζει, αν και έχει χαρακτηριστική παρρησία. Ενδιαφέρεται αυθόρμητα για το κοινό καλό. Αυτή την τελείως ασυνήθιστη συμπεριφορά αποδίδει η εθνικής σημασίας λέξη του καθηγητή Δημήτρη Μαρωνίτη : φιλέταιρος.

Το βιβλίο έχει στόχο να εμπνεύσει αντίστοιχη στάση απέναντι στα σημερινά αδιέξοδα. Ευρηματικότητα, θάρρος απέναντι σε πανίσχυρους. Αποφασιστική τομή στο βαθύτερο πρόβλημά μας. Συγκαταβατικότητα και μαχητικότητα μαζί. Τόλμη για το αύριο. Επιμονή για το σήμερα. Επίγνωση για το χθές.
Επισημαίνω ιδιαίτερα στο βιβλίο ότι αυτή η στάση ΔΕΝ είναι κάποια μεταφυσική υποχρέωσή μας. Δεν είναι κάποιο χρέος στους προγόνους. Ή, τουλάχιστον, δεν είναι τόσο κάποιο χρέος στους προγόνους. Πρώτα από όλα είναι οδηγός επιβίωσης και Νίκης. Είναι, σε έσχατη ανάλυση, τα εθνικά μας ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα.

Πρόκειται σαφώς για πολιτικό βιβλίο. Σαν τέτοιο, δεν θα μπορούσε να γίνει εμπορεύσιμο είδος. Γι’ αυτό και διατίθεται ελεύθερα (facebook, scribd) στο διαδίκτυο. Και εκτυπώνεται σε καταστήματα ψηφιακών εκτυπώσεων, σε τελικό κόστος που κυμαίνεται από 6 έως 10 ευρώ.
Απευθύνεται αποκλειστικά σε όσους σημαίνει κάτι η χαρακτηριστική κουβέντα του σοφού πρεσβύτη Νέστορα. Μιλώντας στον γιό του Οδυσσέα Τηλέμαχο, και παρουσία του δικού του γιού Πεισίστρατου, λέει : «Μια γνώμη οι δυό μας είχαμε να πούμε` πώς θα γινόταν το καλύτερο με γνώση και με κρίση».

Κόρινθος 9 Μαΐου 2016
Κώστας Τζαναβάρας

E



 



Κυριακή 8 Μαΐου 2016

Εώμεν τους νόμους καθεύδειν


Πολλοί συνετοί αναρωτιούνται ευλόγως αν υπάρχει διέξοδος στην σοβούσα κρίση της χώρας μας, στα πλαίσια των ισχυόντων πολιτικών θεσμών. Για άλλους, ίσως κάτι τέτοιο φαίνεται σαν αναρχισμός. Αλλά κάθε άλλο παρά κάτι τέτοιο είναι.

Αν – αν ! – το δίλημμα είναι ή να τηρήσουμε τους νόμους ή να εξυπηρετηθεί το καλό της χώρας, κάθε συνετός διαλέγει αβίαστα το καλό της χώρας. Γι’ αυτό και υπάρχει η φράση του τίτλου. Οπότε, το ερώτημα είναι αν στοιχειοθετείται τέτοιο δίλημμα στις σημερινές συνθήκες.

Επί πλέον, στο ίδιο το Σύνταγμά μας, υπάρχει ειδική ρύθμιση που – εξ όσων γνωρίζω – δεν καταγράφεται σε κανένα άλλο σύνταγμα. Παγκοσμίως. Η ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος (αρθρ.120, παρ.4) προβλέπει : «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»

Ως προς το αν καταλύεται το Σύνταγμα στις μέρες μας, καλό είναι να μην ψάχνουμε σε λεπτομέρειες. Παρότι υπάρχουν καραμπινάτες παραβιάσεις διατάξεων, και χωρίς καμία συστολή. Το καίριο ερώτημα είναι αν όντως «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό» και αν όντως «υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους». Άρθρο πρώτο, παράγραφος τρίτη.

Πηγάζουν οι εξουσίες από τον Λαό, όταν η Βουλή νομοθετεί καθ’ υπαγόρευσιν των δανειστών ; Όταν αγνοείται ασύστολα το βροντερό 61.3% ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 ; Όταν έχουμε κυβέρνηση ψηφισμένη από το 21.87% του εκλογικού σώματος ; [(35,46% ΣΥΡΙΖΑ + 3,69% ΑΝΕΛ) Χ 56,16% ψηφίσαντες]

Ή, πάλι, όταν λέμε (άρθρ.2 παρ.1) «Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας» για τι ακριβώς μιλάμε σήμερα ; Ποία η αξία του αναγκαστικά άνεργου ανθρώπου ; Ποία η αξία ως ανθρώπου του επιχειρηματία που αναγκάζεται να βάλει λουκέτο ; Γενικά μιλώντας, ούτε ο ένας ούτε ο άλλος ευθύνονται προσωπικά.

Ποία η αξία ως ανθρώπου του συνταξιούχου που βλέπει την σύνταξή του όχι μόνον να περικόπτεται αγρίως, αλλά και να απειλείται ;

Όλα αυτά είναι προς εξέταση, όπως και το αν έχουμε κάποιας μορφής βία. Το κυριότερο, όμως, τόσο στην συνταγματική διάταξη, όσο και στην ιστορική μας μνήμη, είναι ότι όλα αυτά δεν κρίνονται σε κάποιο δικαστήριο. Υπέρτατος κριτής είναι ο λαός. Ο πατριωτισμός των Ελλήνων είναι το Ανώτατο Συνταγματικό μας Δικαστήριο.

Ο Λαός κρίνει αν οι περιστάσεις δικαιολογούν απρόοπτα. Αν στοιχειοθετούνται βάσιμες εναλλακτικές λύσεις από τις σημερινές πολιτικές δυνάμεις, ή προετοιμάζεται απλώς μία ακόμη μετάλλαξη της «παράγκας».

Ο Λαός κρίνει, εν τέλει, αν το «δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο» σημαίνει κάτι σήμερα, και τι. Και πού θα μπορούσε να οδηγήσει – το κυριότερο.

Κόρινθος 8 Απριλίου 2016

Κώστας Τζαναβάρας

E
 


Παρασκευή 15 Απριλίου 2016

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ




Φίλες/Φίλοι,

Για όσες και όσους ενδιαφέρονται για το πώς αντιλαμβάνομαι και προωθώ την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΝΗΣΗ, έχω να πω τα εξής :

Πρώτον, το βασικό πολιτικό κείμενο είναι το άρθρο «Έλληνες ξανά !», που δημοσιεύθηκε στην ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (φ.1441/26.3.15).
Το ίδιο θέμα, αναπτύσσεται ευρύτερα στο άρθρο «Τοτρίλημμα του σύγχρονου Έλληνα» (19.7.15).
Σε αυτά τα πλαίσια, εξελίσσεται, αργά και σταθερά, η μακρόπνοη προσπάθεια εκ βάθρων αλλαγής θεσμών και νοοτροπίας.

Δεύτερον, η βασική φιλοσοφία αναφέρεται παραστατικά στο από 28.3.16 βιβλίο «ΟΔΟΣ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ», που κυκλοφορεί ελεύθερα στο διαδίκτυο.
Πρόκειται για πρωτότυπη και ανατρεπτική ματιά στα Ομηρικά Έπη. Καθώς, ως γνωστόν, ο Όμηρος είναι αναντίρρητα η βάση του Ελληνικού Πολιτισμού, και κατ’ επέκταση του σύγχρονου πολιτισμού, είναι ευνόητο τι θα σήμαινε το να ευσταθεί αυτή η «ανατρεπτική ματιά».
Αυτό ακριβώς τίθεται στην κρίση του επιμελούς αναγνώστη. Για την καλύτερη ανάγνωση, αφού πρόκειται για τελείως καινοτόμες ιδέες, συνιστώ έγχρωμη εκτύπωση Α5 διπλής όψεως.

Τρίτον, οι βασικές πολιτικές θέσεις, αναπτύσσονται στο από 15.9.13 κείμενο «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» και αφορούν :
-         Φορολογική Επανάσταση
-         Πολιτική Μεταρρύθμιση
-         Επανασχεδιασμό του κράτους, σε ελληνικά πρότυπα.
Στόχος : «Λιτό και αποτελεσματικό κράτος, διακριτικός ρυθμιστής της κοινωνικής ευημερίας».

Τέταρτον, υπάρχει και εξαιρετικά μεγάλοςαριθμός άρθρων, όπου αναπτύσσω προτάσεις σε επί μέρους θέματα.

Κυριότερα :
«Human-face capitalism» (23.8.15).



Πέμπτον, η πλήρης πολιτική πρόταση είναι υπό συνολική αναδιαμόρφωση, ιδίως υπό το φως των ευρημάτων κατά την συγγραφή του βιβλίου «ΟΔΟΣ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ».

Έκτον, το προωθούμενο ΕθνικόΌραμα «Έλληνες ξανά.» περιλαμβάνει και Όραμα για την διαδικασία της Αλλαγής, με την «μέθοδο των διαδοχικών κερδοφόρων βημάτων». Η διαδικασία θα μπορούσε να εκκινήσει ακόμη και με την απλή αξιοποίηση της ανοικτής επιστολής στον Π.τ.Δ. (αρ. πρωτ. Φ 6.1/8/246/10.2.16).

Και, έβδομον, η προσωπική μου δράση ως «ελεύθερος σκοπευτής πολιτικός», βασίζεται στην – εν γένει βουβή – απήχηση των προβαλλομένων θέσεων (opinion leader).
Αυτή η δράση, εμφανώς παρακολουθείται από χρόνια από το κοινό του ΧΑΑ. Αποτιμώνται, προφανώς, οι πιθανότητες ευώδοσης των προσπαθειών, καθώς θα οδηγούσαν τις αποτιμήσεις σε άλλα επίπεδα.
Ενδεικτικά, η αποστολή της ως άνω ανοικτής επιστολής «συνέπεσε» με τον πρόσφατο πυθμένα του Γενικού Δείκτη.

Κατά τα άλλα, η όλη πολιτική δράση, θα μπορούσε να συνδυασθεί με επιχειρηματικές πρωτοβουλίες, σε καινοτόμες διαδικτυακές εφαρμογές. Ενδεικτική είναι η αναφερόμενη στο από 9.8.14 άρθρο «Μίαδιαδικτυακή εφαρμογή που είναι ικανή να αλλάξει την Ελλάδα».

Κόρινθος 15.4.16


Κώστας Τζαναβάρας
σύμβουλος μηχανικός – συγγραφέας
ελεύθερος σκοπευτής πολιτικός


E
 

Παρασκευή 25 Μαρτίου 2016

Ανάκληση συμμετοχής στην "ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ"


Προς τους διαδικτυακούς φίλους
που παρακολούθησαν την συμμετοχή μου στις διαδικασίες της
"ΠΛΑΤΦΟΡΜΑΣ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ"

Φίλες/Φίλοι,

Απέστειλα στις 20 του μηνός στην ως άνω κίνηση την πρόταση που ακολουθεί. Η πρόταση δεν δημοσιεύθηκε, για ευνόητους λόγους, ψυχοσωματικής φύσεως.

Δημοσιεύω την πρόταση ώστε, αν - αν ! - τυχόν κάποιος συμμετείχε εξ αιτίας μου, να το ξανασκεφθεί.

Ευχαριστώ.

====================================================================


Πρόταση

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ «ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ»

Φίλες/Φίλοι,

Εν όψει της ημερίδας της 26ης τρέχοντος μηνός, θα ήθελα να φιλοξενήσετε την παρούσα διαδικαστική πρόταση. Πιστεύω ότι θα φανεί χρήσιμη, όχι μόνον σε όσους το σκέφτονται αν θα συμμετάσχουν ή όχι, αλλά και σε όσους συμμετέχουν ήδη ενεργά με προτάσεις και σχόλια.

Διάβασα αρκετά προσεκτικά τις 14 [16 μείον 2 που αποσύρθηκαν] προτάσεις που υπάρχουν για την ημερίδα της 26ης Μαρτίου 2016. Διάβασα και τις συζητήσεις στην σελίδα της «Πλατφόρμας» - αυτές που είναι προσιτές από το λογαριασμό Kostas Tzanavaras.

Η παρούσα παρέμβαση έχει αφορμή το απόφθεγμα του Πλάτωνα, με το οποίο ξεκινά το γνωστό video της «Πλατφόρμας» : «Οι μεγάλοι άνθρωποι μιλούν για ιδέες. Οι μεσαίοι άνθρωποι μιλούν για γεγονότα. Οι μικροί άνθρωποι μιλούν για τους άλλους.»

Θα στοιχειοθετήσω, όσο γίνεται πιο συνοπτικά, τα εξής εύλογα ερωτήματα :

-         Μήπως μιλάτε για ιδέες αδιαφορώντας για τα γεγονότα ;
-         Μήπως μιλάτε για ιδέες αδιαφορώντας για τους άλλους ;
-         Μήπως μιλάτε για ιδέες αδιαφορώντας για το τι ακριβώς είναι ιδέες ;
-         Μήπως δεν αποδέχεστε καν ότι υπάρχουν μεγάλοι, μεσαίοι και μικροί άνθρωποι ;
-         Μήπως τελικά δεν σας πολυενδιαφέρει να γίνουν οι ιδέες σας πράξη ;

Κατ’ αρχήν θα ήθελα να διευκρινίσω ότι βρίσκω στις προτάσεις πολλά αξιόλογα στοιχεία, και ακόμη περισσότερα στα σχόλια που ακολούθησαν. Από αυτή την πλευρά, δηλώνω ότι, αν και δεν με βρίσκουν σύμφωνο οι προτάσεις, εύχομαι ειλικρινά ευόδωση των στόχων της ημερίδας σε κάθε περίπτωση.

Μήπως μιλάτε για ιδέες αδιαφορώντας για τα γεγονότα ;

Μιλάτε όλοι για δημοψηφίσματα, αδιαφορώντας για το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015. Αδιαφορείτε για τον πανικό που προκάλεσε στην συντεχνία των πολιτικάντηδων το υπερήφανο, έως ηρωικό, 61,3% ΟΧΙ του υπέροχου Ελληνικού Λαού.

Αδιαφορείτε για το αναμφισβήτητο γεγονός ότι κανένας άλλος λαός στον πλανήτη όχι μόνον δεν θα έλεγε ΟΧΙ, αλλά ούτε καν θα επέτρεπε την διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Με την στάση σας χαρίζετε το ιστορικό τόλμημα στην παράταξη που απλώς έκανε ένα λάθος ελιγμού, χωρίς να περιμένει ηχηρό ΟΧΙ, και έσπευσε πανικόβλητη να το μπαλώσει προσφέροντας γην και ύδωρ στους δανειστές.

Και το έκανε γιατί απλώς κατάλαβε ότι, όταν καλείται ο λαός να ψηφίσει θέσεις και όχι πρόσωπα, φεύγει από τα κομματικά μαντριά. Αυτό τους έκανε να μαζευτούν άρον-άρον την άλλη μέρα σε «σύσκεψη αρχηγών» - τρομάρα τους.

Αν δεν αδιαφορούσατε γι’ αυτό το ιστορικό γεγονός, πρώτον θα είχατε βρει έστω μία λέξη για το θέμα στις προτάσεις και τις συζητήσεις.
Επί πλέον, δεύτερον και κυριότερο, θα είχατε «σηκώσει μανίκια» υπέρ της ισχύος του ΟΧΙ. Δεν μπορεί να γίνονται αποδεκτοί – υπό την αδιαφορία μας – νόμοι ευθέως αντίθετοι στην ηχηρή ετυμηγορία του Ελληνικού Λαού. Ένας νόμος δεν μπορεί να αναιρεί ένα δημοψήφισμα.
Ο δρόμος των δικαστηρίων, και ιδιαίτερα του Συμβουλίου της Επικρατείας, είναι ανοικτός. Διαπρεπείς νομικοί υπάρχουν για να στηρίξουν εύλογες προσφυγές. Με την αδιαφορία, όμως, τι γίνεται ;

Ευρύτερα, αδιαφορείτε, για το εξής απλό δεδομένο : είμαστε υπό καθεστώς ασύδοτης βλακοκρατίας. Χωρίς καμία αναστολή κάνουν τα πιο πρόστυχα επικοινωνιακά παιχνίδια, τις πιο μειοδοτικές πολιτικές. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η διατήρηση των προνομίων τους, και τίποτα άλλο. Τώρα πλέον όχι μόνον λένε αφειδώς ψέματα, αλλά πολλά από αυτά τα πιστεύουν κιόλας.

Απέναντι σε αυτή την ωμή πραγματικότητα, αβίαστα υπαγορεύονται συμπεριφορές. Συμπεριφορές όλων μας, μηδενός εξαιρουμένου.

Μήπως μιλάτε για ιδέες αδιαφορώντας για τους άλλους ;

Υπάρχει μία σύγχυση : Είναι άλλο το να μιλάει κάποιος για άλλους και άλλο το να ασχολείται κάποιος μόνον με το να σχολιάζει άλλους. Το δεύτερο, πράγματι, είναι προς στιγματισμό. Παρότι η καλώς εννοούμενη κοινωνική κριτική ήταν παραδοσιακά προτέρημα της Ελληνικής Κοινωνίας. Ήταν η βάση-κίνητρο του κατ’ εξοχήν υπέροχου εθνικού μας χαρακτηριστικού, του φιλότιμου.

Αλλά στις διαδικτυακές συζητήσεις φθάνουμε στην άλλη άκρη. Θεωρείται επιβεβλημένο να μην ασχολείται κανείς με τις ιδέες των άλλων. Είναι εξοβελιστέα η μάχη ιδεών. Κάποιοι – προφανώς – δεν την αντέχουν. Και την βαφτίζουν αγένεια.

Υπάρχει διάχυτη, όμως, και η χαρακτηριστική αδιαφορία για την ελληνική περιφέρεια. Η συνταγή «Ελλάδα είναι μόνον η Αθήνα» υπεισέρχεται στα πάντα. Αδιαφορία π.χ. για το αν ένας Θεσσαλονικιός ή ένας Κρητικός έχει την δυνατότητα να βρεθεί στην ημερίδα.

Αδιαφορία – στην ίδια νοοτροπία – υπάρχει και ως προς το αν  το μοντέλο άμεσης δημοκρατίας της αρχαίας Αθήνας είναι εφικτό σε κλίμακα χώρας. Αδιαφορία αν – αν ! – το μοντέλο προϋποθέτει την ύπαρξη δούλων. Αν δηλαδή προϋποθέτει – εκτός των άλλων – ελεύθερο χρόνο που σήμερα δεν υπάρχει.

Αδιαφορία για το πώς θα ακούσει ο απλός πολίτης ιδέες για δημοψηφίσματα, όταν το 61,3% ΟΧΙ το πλήρωσε πανάκριβα.

Μήπως μιλάτε για ιδέες αδιαφορώντας για το τι ακριβώς είναι ιδέες ;

Μιλώντας για μεγάλες πολιτειακές αλλαγές – για τέτοιες ιδέες μιλάμε – η Ελληνική Ιστορία διδάσκει ότι χρειάζεται κάποιος Σόλωνας, κάποιος Λυκούργος. Κάποιος σοφός που να διατυπώσει κάτι που θα γίνει ευρέως αποδεκτό. Κάποιος που να σκεφθεί βαθειά το ολοφάνερα κοινό συμφέρον.

Προφανώς, αν υπήρχε κάποια ανάλογη προσωπικότητα στις μέρες μας, θα συγκέντρωνε τον γενικευμένο φθόνο της αγρίως λαϊκίζουσας νεοελληνικής κοινωνίας. Συνεπώς, ας ξεχάσουμε το ΠΟΙΟΣ και ας επικεντρωθούμε στο ΤΙ.

Αν είναι, λοιπόν, κάποιες «συλλογικότητες» να σχεδιάσουν την επόμενη μεγάλη Ελληνική Πολιτική Μεταρρύθμιση, ας μην ποντάρουν σε μονάδες, αλλά θα ήταν κωμικό να αγνοήσουν το ΤΙ και ΠΩΣ σκέφθηκαν οι μεγάλοι των ιδεών.

Σε γενικές γραμμές – ας μου επιτραπεί να πω – όλοι οι μεγάλοι μεταρρυθμιστές σκέφθηκαν έξω από «το γνωστό και το οικείο». Έτσι χάραξαν θεσμούς για το μέλλον, όχι για την επόμενη βδομάδα. Και αυτό που σκέφθηκαν το εξέφρασαν σε μία λέξη. Στην οποία λέξη έδιναν νόημα με μία-δύο φράσεις.

Δεν συνιστούν άξιες λόγου μεταρρυθμιστικές ιδέες οι αντιγραφές και οι ασυγκρότητοι αυτοσχεδιασμοί. Εκτός αν διατίθενται νέες ιδέες για το τι είναι ιδέες. Μαζί, αν διατίθεται και αντίλογος στο του Πλάτωνος : «Όλοι έχουν γνώμη. Αλλά έχουν όλοι γνώση για να έχουν γνώμη ;».

Αντιγράφω και προσυπογράφω :

Head Waiter @Παναγιώτης Κολλιόπουλος.
Πιστεύω αν είναι να γίνει κάτι θα πρέπει να είναι εντελώς διαφορετικό από ό,τι ξέρουμε σήμερα.
Τούτη δω η χώρα θα πρέπει να πρωτοπορήσει.

Μήπως δεν αποδέχεστε καν ότι υπάρχουν μεγάλοι, μεσαίοι και μικροί άνθρωποι ;

Αν το αποδέχεσθε, πάντως, όπως συνάγεται από το video, δεν είναι δυνατόν να βρεθούν οι εκάστοτε κατάλληλοι με κληρώσεις. Είναι στοιχειώδες. Όσο στοιχειώδες είναι, επίσης, ότι δεν είναι δυνατόν να επικαλείται κάποιος τον Αριστοτέλη, την ώρα που μιλάει για κληρώσεις.

Εν ολίγοις : Όποιος θέλει να μιλήσει για κληρώσεις, δικαίωμά του. Αλλά να προσέχει και ποιους «πιάνει στο στόμα του». Ο Αριστοτέλης μιλάει κατ΄ εξοχήν για «φυσικό δίκαιο» και για «ισότητα κατ’ αξίαν».

Επί της ουσίας : Υπάρχει κανείς που να διαφωνεί με την ιδέα να οραματισθούμε μία κοινωνία όπου δεν θα είμαστε ίσοι γενικά, αλλά ο καθένας θα έχει «στάδιον δόξης λαμπρόν» για να πάρει την θέση που αξίζει ο ίδιος και η προσπάθειά του ; Μία κοινωνία άμιλλας.

Και – μιλώντας για μεγάλους και μικρούς ανθρώπους – όποιος θυμάται Αθηναϊκά επιτεύγματα, καλό είναι να θυμάται και κάποιες κρίσιμες λεπτομέρειες της Ιστορίας μας. Στη σύναξη αρχηγών, καθώς πλησίαζε απειλητικά ο Ξέρξης, επεκράτησε το στρατήγημα του Θεμιστοκλή. Αλλά χρειάσθηκε προηγούμενως να υποστηρίξει την πρότασή του, απέναντι στον επιθετικό Ευρυβιάδη, με το ιστορικό «Πάταξον μεν, άκουσον δε !».

Λίγα χρόνια μετά την νίκη στην Ναυμαχία της Σαλαμίνας, βέβαια, ο Θεμιστοκλής εξοστρακίσθηκε.

Μήπως τελικά δεν σας πολυενδιαφέρει να γίνουν οι ιδέες σας πράξη ;

Κάποιος που ενδιαφέρεται πραγματικά να πραγματοποιηθούν οι ιδέες του δ-ε-ν καταθέτει πρόταση. Καταθέτει μελέτη. Προτάσεις καταθέτουν και οι πολιτικάντηδες από τα μπαλκόνια. Ίσα-ίσα για να υφαρπάξουν την ψήφο και την εξουσία. Ή τη θεσούλα. Και «μετά βλέπουμε» – τι ψέματα θα αραδιάσουν.

Στην μελέτη, ο κάθε εισηγητής, θα δει και θα διερευνήσει κι άλλα θέματα – εκτός από τις σκέτες προτάσεις.

-         Θα δει την υφιστάμενη κατάσταση, με κάποια περίσκεψη. Και από κάποια αναγκαία απόσταση.
-         Θα δει και πού πάμε, αν δεν αλλάξει τίποτα.
-         Θα ψάξει για τις απώτερες αιτίες. Ανιούσα διαλεκτική λέγεται η μέθοδος  – θυμίζει ο όρος κάτι ή κάποιον ;
-         Βρίσκοντας την απώτερη αιτία, μετά η κατιούσα διαλεκτική δείχνει ξεκάθαρα τον δρόμο, επιβεβαιώνοντας την διάγνωση της απώτερης αιτίας.
-         Κάπου εκεί προκύπτει και το απολύτως απαραίτητο : τα όπλα. Η αναγκαία ισχύς για να επιβληθούν οι νέες ιδέες.

Μόνο με τέτοιες μελέτες μπορούμε να ξέρουμε για τι μιλάμε. Και μόνον έτσι θα μπορούμε να ελπίζουμε ότι κάποια στιγμή θα καταστεί δυνατόν να ανταποκριθούμε στους πόθους της κάθε Ελληνίδας :

Sofia Papadolia Θα ηταν σαν θαυμα το να ξυπνησουμε και να παρουμε την τυχη της χωρας μας στα χερια μας, να ξαναγινει η Ελλαδα των ΕΛΛΗΝΩΝ...

Πού καταλήγω :

Υποβάλλω διαδικαστική πρόταση. Επί της ουσίας, δεν είναι η ώρα να υποβάλλω μελέτη για την Αριστοδημοκρατία – ένα πολίτευμα όπου κυβερνούν οι άριστοι δημοκρατικά.

Χρειαζόμαστε προηγουμένως μία διαδικασία διαλόγου ευέλικτη και παραγωγική. Μία διαδικασία που να παράγει συγκατάβαση. Που να μην βασίζεται σε ευχολόγια ενότητας, αλλά που να εκμεταλλεύεται τον ανταγωνισμό, το φυλετικό μας σαράκι.

Η πρόταση στοιχειοθετείται πλήρως στο άρθρο Τί θα γινόταν αν αλλάζαμε αντίληψη για τον πολιτικό διάλογο ; Και είναι απλό σχετικά να φτιάξουμε ένα web-πρόγραμμα που θα εξυπηρετεί αυτόν τον γόνιμο πολιτικό διάλογο. Έτσι δεν θα χρειάζονται ούτε μετακινήσεις – ιδίως στην Αθήνα.
Μία «Πλατφόρμα» ικανή να κάνει αυθημερόν τα δικά της δημοψηφίσματα, πάνω σε καλομελετημένες και διεξοδικές προτάσεις. Αν το θέλουμε πραγματικά όλοι …

Ιδού, λοιπόν, η διαδικασία για να σταματήσουν οι ατέρμονες συζητήσεις. Να φτιάξουμε και να «στρώσουμε» το νέο υπερόπλο του Ελληνισμού.


Κόρινθος 20 Μαρτίου 2016

Κώστας Τζαναβάρας