Ποιός είναι ο φθηνότερος πάροχος ενέργειας; (Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ φ.1874/11.1.2024)

Η ΩΣ ΑΝΩ ΕΡΩΤΗΣΗ απασχολεί, ιδίως αυτές τις μέρες, πολλούς Έλληνες. Τόσο, που μάλλον δεν πάει το μυαλό μας ότι υπάρχουν κι άλλες απαντήσεις. Εκτός από το όνομα κάποιας από τις εταιρείες-παρόχους, εννοώ.

ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ, πάντως, είναι αυτή ακριβώς: "ο ήλιος" -τουλάχιστον για την ηλιόλουστη χώρα μας. Με το σωστό ηλιασμό/αερισμό του σπιτιού μας, μπορούμε να γλυτώνουμε ενέργεια που αλλιώς θα αγοράζαμε.

Με το σωστό ηλιασμό/αερισμό γλυτώνουμε ενέργεια για θέρμανση το χειμώνα. Επίσης γλυτώνουμε από το κόστος αφύγρανσης, είτε το ξέρουμε είτε όχι. Το καλοκαίρι, πάλι, γλυτώνουμε από το κόστος ψύξης με κλιματιστικό.

Το πόσο φθηνότερα θα μας έρθει έτσι η ενέργεια είναι και θέμα σπιτιού. Παίζει ρόλο η αρχιτεκτονική, ο προσανατολισμός, το αν είναι διαμπερές, η μόνωση κ.λ.π. Καλώς εχόντων των πραγμάτων, όμως, δεν είναι μόνον η οικονομία ενέργειας αλλά και το αποτέλεσμα. Είναι άλλη "ατμόσφαιρα". Χώρια που είναι και πιό υγιεινό.

ΟΛΟ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ, αν είναι μυστικό, είναι ότι άλλες ώρες ανοίγουμε τα παράθυρα το χειμώνα κι αλλες το καλοκαίρι. Αντιστίχως: άλλες ώρες κλείνουμε ερμητικά τα παράθυρα το χειμώνα και άλλες το καλοκαίρι. Το τονίζω: ερμητικά.

ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, για μιά τέτοια εξοικονόμηση ενέργειας, δεν είναι πρακτικής φύσεως. Τα όποια πρακτικά προβλήματα δεν είναι άλυτα πριν προσπαθήσουμε να τα λύσουμε. Το βασικό πρόβλημα, εννοώ, είναι η "μη-προσπάθεια", είναι εγκεφαλικό. Και ονομάζεται ακριβώς "πνευματική οκνηρία".

Ο πνευματικά οκνηρός, πρώτα απ' όλα, έχει τις φαεινές ενστάσεις του: δεν είναι πάροχος ενέργειας ο ήλιος, γιατί δεν τον πληρώνουμε, σωστά; Περισσότερο, είναι που βλέπει "βουνό" τα πρακτικά προβλήματα. Λόγου χάριν, έχει την απόλυτη πεποίθηση ότι, αφού δεν μπορεί λόγω εργασίας να αερίζει τις ημέρες εργασίας, έχει κάθε λόγο να μην αερίζει και στις αργίες.

Αν το φιλοσοφήσουμε λιγάκι, νομίζω γίνεται εμφανής ο εγκλωβισμός της σκέψης μας στις ισοπεδωτικές λύσεις. Το πρόβλημα, δηλαδή, με τον αερισμό/ηλιασμό είναι που δεν ισχύει για όλες τις μέρες. Ενώ το κουμπί της σόμπας γυρίζει όλες τις μέρες. Σαφές;

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΚΑΛΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ, στο ερώτημα του τίτλου, προκύπτει από κάτι ακόμη απλούστερο σε σύγκριση με τον κοπιώδη αερισμό/ηλιασμό. Τί λύσεις έχουμε όταν θέλουμε να πάμε για ύπνο αλλά είναι κρύα τα πόδια μας. Η λύση του οκνηρού είναι να ανάψει τη σόμπα του υπνοδωματίου. Η εναλλακτική λύση είναι 2-3 δεκάδες ακροστασιών ποδιών. Το έχουμε δοκιμάσει;

ΤΟΥΤΕΣΤΙΝ: έχουμε δοκιμάσει το σύστημα των σωστών λύσεων, που είναι και καλύτερες και φθηνότερες;

 

Κόρινθος 26 Δεκεμβρίου 2023

 

Κώστας Τζαναβάρας

σύμβουλος μηχανικός-συγγραφέας

 

Το δόγμα Kaloy κι εμείς (Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ φ.1873/4.1.2024)

«Η εκάστοτε φι­λοσοφική ενατένιση, στη μονομέρειά της ή στη γενικότητά της, καθορίζει την κοίτη που ακολουθεί ο ρους της Ιστορίας των ανθρώ­πων, είτε αυτοί το ξέρουν είτε όχι.» Αυτή η θεμελιώδης φιλοσοφική αρχή, έχει διατυπωθεί από τον αείμνηστο συμπολίτη μας Δρα Φιλοσοφίας Νίκο Καλογερόπουλο (1924-2015), στο βιβλίο του "ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΚΕΨΗ" (εκδ. ΚΥΡΟΜΑΝΟΣ 2007, σελ.13).

Γνωστός στη δεύτερη πατρίδα του Ελβετία ως Nicolas Kaloy, είχε ασχοληθεί με κορυφαία ζητήματα της Φιλοσοφίας και της ανθρωπότητας. Το ως άνω δόγμα, μάλιστα, μπορεί να χαρακτηρισθεί δόγμα δογμάτων, καθώς αφορά την θεμελιώδη φιλοσοφική αρχή οποιασδήποτε ιδεολογίας.

 

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ KALOY είναι η κυριαρχία του πνεύματος στην ανθρώπινη Ιστορία. Και θα πρέπει να προσέξουμε ότι αναφέρεται στην "εκάστοτε φιλοσοφική ενατένιση", ανεξάρτητα από την δικαίωσή της επί της ουσίας. Ισχύει το δόγμα, δηλαδή, είτε αυτή η ενατένιση είναι καλή είτε όχι.

Από την άλλη, η στιβαρή αυτή θέση αντιτάσσεται απέναντι στα γνωστά περί κυριαρχίας της ύλης.

ΥΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ, ο Νίκος Καλογερόπουλος είχε ευθέως καυτηριάσει την κρατούσα ενατένιση της εποχής μας. Θεωρούσε ότι κυριαρχεί η "φιλοσοφία" των τηλεοπτικών αστέρων, αυτών που παίρνουν τις συνεντεύξεις, κατευθύνουν τις πολιτικές συζητήσεις, εκφωνούν τις ειδήσεις.

Θύμιζε τακτικά, μάλιστα, την ταινία-αριστούργημα του μεσοπολέμου "Πολίτης Καίην". Ο πρωταγωνιστής, μεγιστάνας του τύπου, ερωτάται "Τί θα πει ο κόσμος;" Και απαντά πλήρης αλαζονείας: "Ο κόσμος θα πει αυτό που θα του πούμε εμείς να πει".

ΤΟ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ: ποιά σοβαρή φιλοσοφική ενατένιση θα μπορούσε, ή θα έπρεπε, να καθορίζει τον ρου της Σύγχρονης Ιστορίας, σύμφωνα με το δόγμα Kaloy; 

Εξ ίσου αβίαστη, φρονώ, είναι και η απάντηση: ΟΧΙ κάποια που απέτυχε. Δεν θα μπορούσε να καθορίζει τον ρου της Σύγχρονης Ιστορίας λ.χ. ο Πλατωνισμός, ενώ δεν απέτρεψε την κυριαρχία της "φιλοσοφίας" των τηλεοπτικών αστέρων.

Κάπως έτσι, ο εδώ συλλογισμός, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι μεγάλες φιλοσοφικές ενατενίσεις του παρελθόντος δεν ανταποκρίθηκαν στις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας μας. Και εμφανώς δεν μπορεί η αρχαία φιλοσοφία να δώσει πλήρεις απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα της εποχής του διαδικτύου και της Τεχνητής Νοημοσύνης. Τουλάχιστον, χωρίς εκτεταμένες τροποποιήσεις και συμπληρώσεις.

ΤΕΛΕΙΩΣ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ και το πλέον κρίσιμο ερώτημα: πώς θα ξεχωρίσει η σύγχρονη φιλοσοφική ενατένιση που θα καθορίσει την κοίτη που θα ακολουθήσει ο ρους της Σύγχρονης Ιστορίας των ανθρώπων; Θα την καθορίσει το κράτος; οι πολιτικοί; η Ακαδημία και τα πανεπιστήμια; η τηλεόραση και τα μεγάλα συμφέροντα; ο όχλος, μήπως, και οι δημοσκοπήσεις; η "κουτσή μαρία" και οι αξιοθρήνητες συλλογικότητές της;

Τί από όλα αυτά μπορεί να σκεδάσει τα "σημάδια παλιμβαρβαρισμού", κατά την εύστοχη διατύπωση του καθηγητή Φιλοσοφίας κ. Χρήστου Γιανναρά; "Εκούσια και πανηγυρικά ετοιμάζουμε καινούργιο είδος ανθρώπου, άγευστου μητρικής στοργής και πατρικής βοήθειας, εκ προοιμίου θύματος της εγωπάθειας και της ακοινωνησίας", συνεχίζει (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 24.12.23). Ποιός αντιτάσσει κάτι ισχυρότερο; ποιος προτείνει νόημα για τον άνθρωπο και την κοινωνία; ποιός προβάλλει αντιπρόταση, χωρίς να γίνεται καταγέλαστος;

ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ. Είναι τέτοια η "θερμοκρασία" που ανεβάζει αυτή ειδικά η κρίση, ώστε τίποτα το ψεύτικο δεν μπορεί να επιβληθεί από οποιοδήποτε σύστημα. Όσο ισχυρό και να [νομίζει ότι] είναι...

Θα επικρατήσει, πολύ απλά, ένα από τα εξής δύο. Ή κάτι πέρα από τα ανθρώπινα, μαζί και η τύχη. Ή μία νέα ιδεολογία που θα σαρώσει όλη την ψευτιά του σημερινού συστήματος. Μία ιδεολογία που θα ξεχωρίσει "σαν τη μύγα μεσα στο γάλα" από την αξία της, από την ευστοχία των λύσεων, από τις χειροπιαστές αποδείξεις.

"Ιδού η Ρόδος";

 

Κόρινθος 2 Ιανουαρίου 2024

 

Κώστας Τζαναβάρας

σύμβουλος μηχανικός - συγγραφέας              

Τί θα ήταν ελληνοπρεπής πολιτιστική διπλωματία; (Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ φ.1870/14.12.2023)

ΚΑΤΑ ΡΗΤΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΘΕΣΗ, "η αξιοποίηση της πολιτιστικής διπλωματίας, ως εργαλείο ανάδειξης και εξωστρέφειας του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού", αποτελεί "στρατηγική προτεραιότητα" της χώρας.  Με επενδύσεις "πάνω στις ισχυρές βάσεις που υπάρχουν στον πολιτισμό", σκοπείται η απόκτηση "αυξημένης εξωστρέφειας σε πολλούς διαφορετικούς τομείς". Και, ως τέτοιοι τομείς, κατονομάζονται "οι παραστατικές τέχνες, ο κινηματογράφος, οι τηλεοπτικές σειρές και το βιβλίο".

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ότι πρόκειται για θέση που συνδυάζει μετρημένα το ρεαλισμό και τη σύνεση με την αισιοδοξία και τη φιλοδοξία. Δεν υπάρχει καμία έπαρση, εννοώ, ούτε υπεραισιοδοξία, για την τελική έκβαση της σύγχρονης κρίσης της χώρας μας. Βαθειά κρίση εθνικής ταυτότητας, που αριθμεί τουλάχιστον δύο αιώνες, και που απλώς οξύνθηκε τις τελευταίες δεκαετίες.

ΑΥΤΗ Η ΒΑΘΕΙΑ ΚΡΙΣΗ, όμως, είναι λογικό να υποθέσουμε ότι προορίζεται να "υποχρεώσει" τον Γερμανό φιλόσοφο Φρίντριχ Νίτσε (1844-1900) να "επαναλάβει" το ασύλληπτο "Πόσο θα υπέφερε αυτός ο λαός για να μπορέσει να γίνει τόσο ωραίος !" ("Η γέννηση της τραγωδίας"). Είναι λογικό δηλαδή να περιμένουμε ότι, αυτή η υπαρξιακών διαστάσεων κρίση της σύγχρονης Ελλάδας, θα οδηγήσει εν τέλει σε αναγέννηση που θα εκπλήσσει. Σε ένα νέο ελληνικό πολιτισμό.

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΗ ΜΟΥ ΑΠΟΨΗ, σε αυτήν την -κατ' ευχήν!- θετική έκβαση της κρίσης οφείλουμε και χρειάζεται να επενδύσουμε. Και η επένδυση αυτή θα πρέπει να πείθει ανά τον πλανήτη ώστε να ΠΡΟΕΞΟΦΛΕΙΤΑΙ αυτή η θετική έκβαση της σύγχρονης ελληνικής κρίσης. Να προεξοφλείται σταδιακά, και όλο και πιό βάσιμα.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ, πάντως, είναι από χρόνια στις προβλέψεις και τις προσδοκίες του πνευματικού κόσμου ανά τον πλανήτη. Εμείς είναι που δεν το πολυπιστεύουμε, ίσως ευλόγως. Ημεδαποί πολιτικάντηδες, άλλωστε, συμβάλλουν στη σύγχυση με καπηλεία και δημαγωγία. Ή, στην άλλη πλευρά, με συστηματική μειοδοσία.

ΣΚΙΡΤΗΜΑ ΒΑΣΙΜΗΣ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ, που είναι το πρώτο και απόλυτο προαπαιτούμενο, είναι η σεμνή και ταπεινή αρθρογραφία. Τουτέστιν: Πολιτιστική διπλωματία της Ελλάδας, σαν να επρόκειτο για πολιτιστική διπλωματία οποιουδήποτε κράτους. Αυτό είναι σε θέση να εμπνεύσει σοβαρότητα [όχι στην κάθε "κουτσή Μαρία" αλλά] στους σοβαρούς των στρατηγικών επενδύσεων. Εκεί θα κριθεί και το ακριβές νόημα της "άγνωστης" λέξης του τίτλου.

 

Κόρινθος 11 Δεκεμβρίου 2023

 

Κώστας Τζαναβάρας

σύμβουλος μηχανικός - συγγραφέας

"Το μέλλον ανήκει στην Κορινθία" (Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ, φ.1868/1.12.2023)

Η φράση-πρόβλεψη του τίτλου ανήκει στον απερχόμενο Περιφερειάρχη Πελοποννήσου κ. Παναγιώτη Νίκα. Εκφωνήθηκε προσφάτως στα εγκαίνια του "Ολοκληρωμένου έργου προστασίας της όδευσης της αρχαίας Διόλκου", του "τεράστιου έργου της αρχαιότητας που αποτέλεσε πηγή πλούτου και ισχύος για την Κόρινθο εκείνης της εποχής".

Σκοπός του εγκαινιασθέντος έργου είναι η "μακροχρόνια προστασία της όδευσης της αρχαίας Διόλκου από την θαλάσσια διάβρωση". Και προβλέπεται να ακολουθήσουν [1] εργασίες συντήρησης των μελών, [2] αποκατάσταση του μνημείου και [3] ανάδειξή του.

ΥΠΟ ΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΙΔΕΑ "Όλα είναι πολιτισμός", ταυτόχρονα, γινόταν αναφορά σε "πλέγμα" άλλων έργων πολιτισμού στο Νομό, ύψους δαπάνης 11 εκ. ευρώ. Όπως σημείωσε ο κ. Νίκας, “υπάρχει στην περιοχή της Κορινθίας -όνομα παγκοσμίως γνωστό- πλήθος αρχαιολογικών χώρων που πρέπει να αναδειχθούν".

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ, ο συντοπίτης μας Υφυπουργός Πολιτισμού κ. Χρίστος Δήμας, υπογράμμισε την "διαχρονικότητα" των έργων στην περιοχή του Ισθμού, την "πύλη της Πελοποννήσου”. Καθώς το ενδιαφέρον του για έργα πολιτισμού στον Νομό ήταν ήδη έντονο και συνεχές, καταλαβαίνει κανείς τί σημαίνει η νέα κυβερνητική υπογραφή του. Λογικά, δεν θα αργήσουμε να δούμε και στο Νομό μας "ψηφιακά ταξίδια"...

ΕΠΙ ΠΛΕΟΝ, υπάρχουν και πάμπολλα έργα πολιτισμού στον Νομό -εκτός αρμοδιότητας της Περιφέρειας. Αρκεί μιά ματιά στους δύο μεγαλύτερους δήμους μας: Ο Δήμος Κορινθίων ετοιμάζεται για τα έργα πολιτισμού στα δεκάδες στρέμματα "μπαζωμάτων", ενώ ο Δήμος Σικυωνίων αναμένεται ευλόγως να ολοκληρώσει τα φιλόδοξα έργα πολιτισμού του.

Ο ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ όλων αυτών, είναι αναντίρρητα πραγματική αλλαγή όψης. Αρκεί, όμως, για να στηρίξει την θερμά αισιόδοξη  πρόβλεψη του τίτλου; και ποιό το ακριβές νόημα της; Αρκεί να γίνονται έργα για να προοδεύσουμε πολιτιστικά;

Φθάνει, η πολιτιστική υποδομή επιπέδου, για να προκύψει πολιτιστική άνοιξη; Φθάνει, η ανάδειξη του Διόλκου, για να προκύψει αξιόλογο αποτέλεσμα -έστω τουριστικό; Φθάνει, η κατασκευή ενός θεάτρου, για να προκύψουν θίασοι και θεατές;

Να το πω κι αλλιώς: αυτό που μας λείπει είναι οι πολιτιστικές υποδομές ή η πολιτιστική διάθεση; Μήπως, ερωτώ ως "δικηγόρος του διαβόλου", απεδείχθη ακατάλληλο ή ανεπαρκές λ.χ. το Δημοτικό Θέατρο της Κορίνθου; έχει ανεπαρκή σκηνή ή λίγα καθίσματα;

Μήπως, εν τέλει, υποβαθμίζεται ο ανθρώπινος παράγοντας, το κοινωνικό αποτέλεσμα;

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΣΙΓΟΥΡΟΣ, τολμώ να πω, ότι δεν ξεχάσθηκε να αναδειχθεί ο Δίολκος ως έμπνευση, ως επινόηση. Αν θα αναδειχθεί, δηλαδή, ο πρωτοποριακός χαρακτήρας του έργου, η στιβαρή τόλμη των εμπνευστών του. Θα προβληθεί ταυτόχρονα, αναρωτιέμαι, ότι ο βασικός συνετελεστής του πρωτοποριακού έργου του Διόλκου, έχει την πατρότητα και του Δελφικού Προστάγματος "ΜΕΛΕΤΑ ΤΟ ΠΑΝ";

Η ΕΠΙΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΛΚΟΥ, ο σχεδιασμός του, τεχνικός και οικονομικός, η μακροχρόνια λειτουργία και εκμετάλλευσή του, ήταν ίσως το κυριότερο επίτευγμα της αρχαίας Κορίνθου. Ήταν ξεχωριστό δείγμα πνεύματος εμπνευσμένης και αποδοτικής δημιουργικότητας. Μαζί με την εφεύρεση της τριήρους και του χαλιναριού, του διθυράμβου και των μελανόμορφων αγγείων. Μαζί και με τα παραδοσιακά ελεύθερα συσσίτια, το βάθρο της αξιοζήλευτης κοινωνικής συνοχής της πάμπλουτης αρχαίας Κορίνθου.

ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΑΡΑΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ την αξία των πολιτιστικών υποδομών, νομίζω αξίζει να αναρωτηθούμε: ποιό το κρίσιμο αποτέλεσμα; Αξίζει, εννοώ, να δούμε κ-α-ι μία άλλη διάσταση του θέματος. Μιλώντας για τον Δίολκο, μπορούμε να φαντασθούμε ανάδειξη ανάλογη προς την Ολυμπία: προηγμένης τεχνολογίας φυσική αναπαράσταση του διόλκου πλοίων της εποχής του Περιάνδρου. Αβίαστα διδακτική.

ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ: Πολύ καλά τα έργα πολιτιστικής υποδομής, αλλά θα ήταν σαφώς πιό εξασφαλισμένο το μέλλον της Κορινθίας αν συνδυαζόταν η ανάδειξη του Κορινθιακού Πνεύματος. Τόλμη σκέψης και δράσης.

 

Κόρινθος 19 Νοεμβρίου 2023

 

Κώστας Τζαναβάρας

σύμβουλος μηχανικός - συγγραφέας

Δύο είδη δημοτικών συμβούλων (Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ φ.1860/5.10.2023)

Εν όψει δημοτικών εκλογών και σταυροδοτήσεων, κάθε σκεπτόμενος πολίτης προσπαθεί να διαμορφώσει δικά του κριτήρια. Σαφή και λογικά κριτήρια, τα οποία να πρυτανεύσουν στις προσωπικές του επιλογές. Σε αυτά τα πλαίσια, αξιολογεί το ρόλο του φύλου, της ηλικίας, της μορφώσεως, της εμπειρίας κ.α. στοιχείων των υποψηφίων. Ή, πάλι, σταθμίζει τις επιλογές του για δήμαρχο και δημοτικούς ή τοπικούς συμβούλους, αν βρίσκεται σε δίλημμα επιλογής ψηφοδελτίου.

ΕΧΩ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ, όμως, ότι σε αυτή τη διαδικασία -εκτός των άλλων- μάλλον υποβαθμίζεται ένα σημαντικό κριτήριο, κρίσιμο για την επόμενη ημέρα του Δήμου. Τί εννοώ: την 1η Ιανουαρίου 2024 οι εκλεγμένοι δημοτικοί σύμβουλοι θα χωρισθούν σε δύο είδη. Μοιραία.

Το ένα είδος δημοτικών συμβούλων, λοιπόν, οι περισσότεροι, όχι μόνον αντιπολιτευόμενοι. Και θα καταλάβουν μία θέση στην γνωστή αίθουσα συνεδριάσεων, αναλαμβάνοντας μία γενική φροντίδα να εκπροσωπήσουν επαξίως τους δημότες. Διόλου ευκαταφρόνητος ο ρόλος τους. Η ουσία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας -εν ολίγοις.

Οι συνάδελφοί τους του άλλου είδους, όμως, θα αναλάβουν κ-α-ι ειδικά καθήκοντα. Εκτός από την ως άνω γενική φροντίδα, θα αναλάβουν αντιδήμαρχοι ή πρόεδροι οργάνων του Δήμου. Θα αναλάβουν δηλαδή προσωπικά καθήκοντα εκτελεστικής μορφής.

ΤΟ ΤΙΘΕΜΕΝΟ ΕΡΩΤΗΜΑ, φρονώ!, είναι ακριβώς αυτό: πώς διασφαλίζεται ότι ο επόμενος Δήμαρχος θα έχει στη διάθεσή του επαρκείς επιλογές δημοτικών συμβούλων που θα τον υποστηρίξουν στα εκτελεστικά του καθήκοντα; Θα υπάρξουν, βεβαίως, δημοτικοί σύμβουλοι οι οποίοι δεν θα θέλουν να αναλάβουν προσωπικά καθήκοντα εκτελεστικής μορφής, καθώς δεν θα έχουν κάτι τέτοιο στις προτεραιότητές τους.

Από την άλλη, πιθανότατα, θα υπάρξουν και δημοτικοί σύμβουλοι οι οποίοι δεν θα μπορούν να αναλάβουν προσωπικά καθήκοντα εκτελεστικής μορφής. Κυρίως, γιατί δεν θα έχουν τα αντίστοιχα προσόντα, γενικά ή/και ειδικά.

Αθροίζοντας, συνεπώς, αυτούς που δεν θα επιθυμούν και αυτούς που δεν θα μπορούν να αναλάβουν εκτελεστικά καθήκοντα, είναι ενδεχόμενο να προκύψει πρόβλημα.

ΠΟΛΛΟΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ότι το σχετικό πρόβλημα αφορούσε ειδικά και μόνον την προηγούμενη τετραετία 2019-2023. Και έχουν σε μεγάλο βαθμό δίκιο. Είναι άλλο να βρίσκεις αντιδημάρχους και προέδρους ξεκινώντας από 8-9 δικούς σου δημοτικούς συμβούλους, κι άλλο από κάπου 25. Ο προηγούμενος εκλογικός νόμος, με την απλή αναλογική εκπροσώπηση, χωρίς την αναγκαία κουλτούρα συγκλίσεων, δυσκόλεψε τις ...δυσκολίες.

Επιστρατεύτηκε, θυμίζω, νεώτερος Νομοθέτης περί κυβερνησιμότητας. Και απλώς αργήσαμε όσο χρειάσθηκε για να κριθεί οριστικά αντισυνταγματικός. Ας μην το ξεχνάμε, ιδίως την ώρα που κρίνουμε απολογισμούς. Σωστά;

ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ 2019, και μόνον. Μακάρι. Αλλά καλύτερα -προτείνω- να δούμε κάπως νηφάλια τις επιπτώσεις από τις νεώτερες αλλαγές. Έχουμε, με τον τωρινό εκλογικό νόμο, γενναία αύξηση του αριθμού των υποψηφίων δημοτικών και κοινοτικών συμβούλων. Πώς θα επηρεασθεί, άραγε, η σταυροδοσία;

Υπάρχει, ως γνωστόν, το θέμα με τις αξιοκρατικές σταυροδοσίες. Θυμίζω: Στην πράξη, οι περισσότεροι εκλογείς σταυροδοτούν πρώτα συγγενείς, φίλους και γνωστούς. Κι αν περισσέψει κάτι, σταυροδοτούν και άλλους άξιους. Τί θα γίνει, εν τέλει, τώρα που οι συγγενείς, φίλοι και γνωστοί είναι -κατά τεκμήριο- πολύ περισσότεροι;

Μήπως, απεύχομαι!, θα περιορισθούν δραστικά οι αξιοκρατικές σταυροδοσίες;

Μήπως, αναρωτιέμαι, θα υπάρχουν λίγοι εκλεγμένοι δημοτικοί σύμβουλοι, που και να θέλουν και να μπορούν να αναλάβουν εκτελεστικά καθήκοντα; Ή, έστω, μήπως θα έχουν εκλεγεί με αποκαρδιωτικά λίγους σταυρούς;

ΩΣ ΑΠΛΟΣ ΔΗΜΟΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ, θα ζητούσα κάτι πολύ απλό από τους υποψηφίους δημάρχους. Να ονοματίσουν τους υποψηφίους τους για τα σημαντικότερα πόστα, σύμφωνα με το πρόγραμμά τους. Έτσι θα αναγνωρισθούν και θα ενισχυθούν από τους δημότες οι απαραίτητοι να αναλάβουν προσωπικά εκτελεστικά καθήκοντα.

ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ. Εν όψει μεγάλων έργων στην περιοχή των γνωστών "μπαζωμάτων" στον Άγιο Νικόλαο, προφανώς η θέση Αντιδημάρχου Τεχνικών Υπηρεσιών αναβαθμίζεται. Κι όσοι υποψήφιοι δήμαρχοι σκέπτονται να επενδύσει ο Δήμος στην Ιστορία και τον Πολιτισμό της Κορίνθου, θα χρειασθεί να ενισχύσουν την πειστικότητά τους προτείνοντας δημοσίως υπεύθυνο άτομο που να συνδυάζει πολιτισμικό επίπεδο με οργανωτικές ικανότητες.

Με άλλα λόγια: "ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ"...

 

Κόρινθος 28 Σεπτεμβρίου 2023

 

Κώστας Τζαναβάρας

σύμβουλος μηχανικός - συγγραφέας

Για μια Ελλάδα Κορινθιακού ρυθμού (Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ φ.1849/6.7.2023)

ΕΧΩ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ότι η εκλογική ετυμηγορία, υπό το ισχύον εκλογικό σύστημα, είχε ακριβώς αυτή την έννοια: ανατέθηκε στη Νέα Δημοκρατία η εντολή για μείζονες αλλαγές -όχι απλώς μεταρρυθμίσεις.

Ξεκάθαρο, πάντα κατά την άποψή μου, ήταν και το βουβό σκεπτικό αυτής της ετυμηγορίας: είναι τόσο βαθιές αυτές οι τόσο μείζονες αλλαγές, ώστε μόνον αυτοί που έχουν στα χέρια τους αυτό το σύστημα, μπορούν να το αλλάξουν.

Αν, βεβαίως, θέλουν. Και όλα δείχνουν ότι θέλουν. Περί αυτού ακριβώς πρόκειται.

ΑΛΛΙΩΣ: οι υπόλοιποι δεν μπορούν να το αλλάξουν το σύστημα, δεν μπορούν να κάνουν τόσο βαθιές αλλαγές, δεν μπορούν καν να διαχειρισθούν μία μεταβατική διεργασία. Όσο και να το ήθελαν, όσες ικανότητες κι αν διέθεταν, όσες εύστοχες ιδέες και σχέδια και αν είχαν.

Δεν είναι δικό τους το σύστημα. Τόσο απλό, τόσο φυσικό.

ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΕΙΖΟΝΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ, λοιπόν, απαιτούνται στα πάντα.

Είδαμε το πιό τραγικό: τί συνέβη στα τρένα μας, τί κατέγραψε η Έκθεση Εμπειρογνωμόνων. Ομολογώ, ειλικρινά, ότι δεν κατάφερα να διαβάσω και πάρα πολλά. Κι αυτό για έναν και μόνον λόγο: "σηκώνουμε μανίκια". Αυτό είναι το αναπόδραστο συμπέρασμα.

Όσο για το παρακάτω, δηλαδή την απάντηση στο καθοριστικό δίλημμα "για δουλειά ή για καβγά;", δεν νομίζω ότι έχουν την παραμικρή αμφιβολία οι αναγνώστες της ΦΩΝΗΣ μας που εξακολουθούν να με τιμούν με την προσοχή τους.

ΑΞΙΖΕΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, φρονώ, να προβληματισθούμε πάνω σε κάτι που μπορεί να δείχνει κάπως αφηρημένο και θεωρητικό, κάπως φλύαρο. Ερώτηση: Ποιά είναι η πιό κρίσιμη μείζων αλλαγή; ποιά έχει προτεραιότητα; ποιά θα ήταν η "ατμομηχανή" όλων αυτών των μειζόνων αλλαγών;

Πολλοί θα απαντούσαν με κάτι στο χώρο της Οικονομίας, με κάτι χειροπιαστό και μετρήσιμο. Άλλοι, ίσως, θα διέκριναν τις εξαγγελίες για τη Δημόσια Υγεία. Για την αναβάθμιση του ΕΣΥ, από αυτούς που -λέει- θα το ιδιωτικοποιούσαν. Σωστά;

Οι πιο υποψιασμένοι, από την άλλη, θα έριχναν μια ματιά στο Γενικό Δείκτη του ΧΑΑ. Και θα έβγαζαν το εύκολο συμπέρασμα σχετικά με τις προεξοφλητικές δυνάμεις της αγοράς. Κάπως έτσι, πιθανότατα θα λησμονούσαν το παγίως σωστό ερώτημα: τί ΔΕΝ έχουν προεξοφλήσει οι αγορές ΤΩΡΑ;

ΑΛΛΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ, συνεπώς, στο ως άνω ερώτημα σχετικά με την "ατμομηχανή". Η μακροημέρευση, πολύ απλά, των μειζόνων αλλαγών θα εξασφαλισθεί όταν υπάρξουν ΕΜΠΡΑΚΤΑ δείγματα αλλαγής στον Πολιτισμό μας.

Πολιτισμό, βεβαίως, δεν εννοούμε απλώς τις πολιτιστικές εκδηλώσεις -παρότι απαραίτητες, παρότι φτιάχνουν και συντηρούν το κλίμα αισιοδοξίας και ανάτασης. Πολιτισμό, εδώ, εννοούμε τον τρόπο ζωής μας.

Τουτέστιν: επέρχονται αλλαγές στην εθνική μας φυσιογνωμία. Θα τα βάλουμε με τα εθνικά μας ελαττώματα, και θα τα μεταλλάξουμε σε εθνικά μας προτερήματα. Και μια καλή ιδέα αναπτύχθηκε στο προηγούμενο άρθρο "Κορινθίζειν εστί σοφείν" (Φ.τ.Κ. φ.1847/22.6.2023). Οι μείζονες αλλαγές χρειάζεται να είναι σοφές. Αυτό.

ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ, αξίζει να περιμένουμε περισσότερα στις προγραμματικές δηλώσεις του συντοπίτη μας Υφυπουργού Πολιτισμού Χρίστου Δήμα. Να δούμε, δηλαδή, τί εννοούσε ακριβώς στις πρώτες του διαδικτυακές δηλώσεις: "Τώρα είναι ώρα για δουλειά και ο στόχος μας είναι να δούμε πώς μπορούμε να αναπτύξουμε ακόμα περισσότερο τον ελληνικό πολιτισμό, να αυξήσουμε την εξωστρεφή δυναμική του και να κάνουμε το άλμα στην ψηφιακή εποχή."

 

Κόρινθος 30 Ιουνίου 2023

 

Κώστας Τζαναβάρας

σύμβουλος μηχανικός - συγγραφέας

 

Κορινθίζειν εστί σοφείν (Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ φ.1847/22.6.23)

ΕΧΩ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ότι ανατέλλει το Κορινθιακό πνεύμα, ως λύση στα αδιέξοδα του καιρού μας. Αδιέξοδα όχι μόνον στην πόλη μας, στη χώρα, στην Ευρώπη, στον πλανήτη ολόκληρο. Αδιέξοδα κυρίως! μέσα μας. Αδιέξοδα του τρόπου ζωής μας.

Εκείνο που μάλλον μας μπερδεύει, είναι ότι αυτά τα αδιέξοδά μας δεν φαίνονται κοινά για όλους -ενώ είναι. Άλλοι "τρέχουν σαν την άδικη κατάρα" και πλουτίζουν, άλλοι "δεν έχουν στον ήλιο μοίρα"  και φτωχαίνουν. Όμως: " Το χορτάρι είναι πιο πράσινο από την άλλη πλευρά του φράχτη." πληροφορούν αμφοτέρους οι Κινέζοι... Το τονίζω: αμφοτέρους.

Ποιός άραγε θα συνυπέγραφε ότι "Ζούμε μέσα σε μία φυλακή, που έξω από τη φυλακή, είναι πάλι φυλακή"; Οι ενδιαφερόμενοι, πάντως, ας γνωρίζουν ότι θα αποδέχονταν όχι απόφθεγμα του υπογράφοντος, όπως το δόγμα του τίτλου λ.χ., αλλά ένα σύνθημα, γραμμένο με μαύρο spray σε τοίχο φρεσκοανακαινισμένου νεοκλασικού στα Εξάρχεια -προ αρκετών δεκαετιών, σημειώνω ...

ΑΥΤΗ Η ΑΜΦΙΠΛΕΥΡΗ ΘΕΑΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, είναι βασικό χαρακτηριστικό του Κορινθιακού πνεύματος. Διαχρονικά, μάλιστα. Δεν είναι γνωστό ευρέως, δεν διδάσκεται στα σχολεία μας. Αλλά ακόμη και στον Θουκυδίδη που διδάσκεται, δεν είναι και πολλοί αυτοί που διακρίνουν την Κορινθιακή φυσιογνωμία.

Διαβάζοντας τις δημηγορίες των Κορινθίων, αίφνης, εύκολα παρασύρεται ο αναγνώστης στην πλάνη ότι έχουμε να κάνουμε με απελπισμένους οπαδούς ματαίων αιτημάτων για δικαιοσύνη. Σαν να ζητάνε το δίκιο μέσα από το όνειρό τους, σαν να έχουν ανεδαφικές αντιλήψεις περί της ανθρώπινης φύσης.

ΝΑ ΤΙ ΓΡΑΦΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ, όμως, και δη δια χειρός Αθηναίου. Μαθαίνουμε, λοιπόν, ότι [1] οι Κορίνθιοι εκπρόσωποι υπεστήριζαν, στην Αθηναϊκή Εκκλησία του Δήμου, ότι είναι άδικο να συμμαχήσουν οι Αθηναίοι με τους Κερκυραίους. Πολλοί το βλέπουν, αλλά λίγοι καταλαβαίνουν ότι [2] οι Κορίνθιοι εκπρόσωποι απηύθυναν στους οικοδεσπότες σαφή προειδοποίηση casus belli. Ήταν τόσο ευγενικά διατυπωμένη.

Ακόμη λιγότεροι, συσχετίζουν κάτι πολύ παρακάτω στο έργο του Θουκυδίδη. [3] η κρίσιμη μείζων ναυμαχία των Συρακουσών κρίθηκε στην Κόρινθο. Πώς; Στην χειμερινή ανάπαυλα, πολύ απλά, οι Κορίνθιοι ναυπηγοί επινόησαν και κατασκεύασαν πλοία ειδικά για την ναυμαχία στον ιδιόμορφο κόλπο των Συρακουσών.

Τουτέστιν: νουθέτησαν, προειδοποίησαν, πολέμησαν, "καθάρισαν". Σωστά;

ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ, η πόλη υμνήθηκε από τον Πίνδαρο, ως "όλβιος", δηλαδή ευδαίμων. Προηγουμένως, υμνήθηκε και από τον Όμηρο, τον ιδρυτή του πολιτισμού μας, ως "αφνειός" δηλαδή πάμπλουτη: Φρόντισε να αποδώσει αυτόν τον ύμνο ως συμπέρασμα του προσεκτικού αναγνώστη. Συμπέρασμα από τη σύγκριση των "δύο πολιτειών" που σκάλισε περίτεχνα στην ασπίδα του Αχιλλέα.

ΑΝ ΣΥΝΕΧΊΣΟΥΜΕ ΤΟ ΨΑΞΙΜΟ, στην Ιστορία αλλά και την Ποίηση, θα δούμε ευδιάκριτα τα Κορινθιακά προσόντα: Εφευρετικότητα, επιχειρηματικότητα, εργατικότητα -όλα αυτά με ομαδικότητα. Ισχύς, με αντοχή στο χρόνο. Πνεύμα δικαίου, σύνεση. Διορατικότητα -αλλά και win-win λογική.

Πάνω από όλα: καλοπέραση. Δελεάζει ο ισχυρισμός του Κορίνθιου σύγχρονου στοχαστή Άγγελου Φουριώτη: Η Κόρινθος "γεύτηκε όσο καμία άλλη πόλη τη ζωή".

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ: Αυτό το πρότυπο μείγμα αρετών, έχει αντίπαλο ιδεώδες στις μέρες μας; Υπάρχει κάτι αντίστοιχο που θα μπορούσε να κάνει τη σύγχρονη Κορινθία Κυρία να χαμογελάσει διάπλατα;

 

Κόρινθος 17 Ιουνίου 2023

 

Κώστας Τζαναβάρας

σύμβουλος μηχανικός - συγγραφέας